Thursday, October 29, 2015

නොකෙරෙන සිසු සටන් සහ ඊනියා රාජ්‍ය මර්ධනය

පසුගියදා ශිෂ්‍ය පෙළපාලියකට පොලිසිය මඟින් බැටන් සහ ජල ප්‍රහාර දීල විසුරුවා හැරපු හැටි මාධ්‍ය හරහා අපි හැමෝටම හොඳින් විඳගන්ඩ ලැබුන. ගුටි කාපු දරුවන්ට කෙසේ වෙතත් මාධ්‍ය සංදර්ශණය බලං හිටපු අයට ඒක තවත් ත්‍රාසජනක රියැලිටි ෂෝ එකක් බව කී දෙනෙක් තේරුම් ගත්තද මන්ද. මේ ෂෝ එකෙන් එහා යමක් මෙතන තියෙනවද?

මේ ළමයි සටන් කරන්නෙ උසස් අධ්‍යාපන ඩිප්ලෝමා පාඨමාලාවක් උපාධියක් බවට පරිවර්තනය කරන්ඩ කියල. මේක සාධාරනද? මේකෙන් මේ පාඨමාලාව හදාරන ළමයින්ගේ පුද්ගලික උවමණාවක් සැපිරුනත් ඩිප්ලෝමා උපාධි දක්වා උසස් කිරීම ජාතික වශයෙන් අධ්‍යාපන අර්බුදයට දිය හැකි එක් පොදු විසඳුමක්ද යන්න සලකා බැලිය යුතුයි. 

ඒ කෙසේ වෙතත් මෙතන සමහරු පෙන්නන්ඩ හදන ආකාරයේ රාජ්‍ය මර්ධනයක් නැහැ. සරසවි ශිෂ්‍යයෝ හැටියට 80 දශකයේ ජේ ආර් රජීව් ගිවිසුමට විරුද්ධව පිටකොටුවෙ තිබ්බ උද්ඝෝශණයකට ගිහින් දුවල පන බේරා ගත්ත හැටි සමහරුන්ට මතක ඇති. එදා සිය ගාණක් පොලිසියෙන් වෙඩි කාල මළා. මම කියන්නේ නැහැ මැරුවෙ නැත්තම් එතන මර්ධණයක් නැහැ කියල. නමුත් මර්ධනයත් සාපේක්‍ෂයි.

හැබැයි මෙතන ඊටත් වඩා වැදගත් දෙයක් තියෙනවා.

එදා සරසවි ශිෂ්‍යයෝ පාරට බැස්සෙ ජාතික ප්‍රශ්ණයක් වෙනුවෙන්. අද ඊටත් වඩා දරුණු ජාතික ප්‍රශ්ණයක් තියෙනවා. ඒ තමයි ජිනීවා හරහා කෙරෙන රට පාවාදීම. එක ජේආර් රජීව් ගිවිසුමට වඩා සිය වාරයකින් රටේ ෙසේවරීය භාවය පාවා දෙනවා. නමුත් ඊට විරෝධය දක්වලා පෙළපාලි තියා පෝස්ටර් එකක්වත් සරසවි වල වදින්නේ නැහැ. ඒ ඇයි? සරසවි සිසුන්ට තමන්ගේ පුද්ගලික අනාගතයෙන් එහා රට ගැන දැක්මක් නැත්ද?

No comments:

Post a Comment