Saturday, December 27, 2014

යහපාලන කථාව සෙප්පඩ විජ්ජාවකි

ඡන්ද ගුංඩු යනු දේශපාලකයින් විසින් ඡන්ද කාලයට දෙන බොරු පොරොන්දුය. නමුත් විපක්‍ෂය කථා කරන යහපාලනය සාමාන්‍ය ඡන්ද ගුංඩුවලටත් එහා යන භයානක කථාවකි. මෙහිදී මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා ඇත්තටම යහපාලනයක් ගෙන ගියේද නැද්දවත් මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාට යහපාලනයක් ඇති කල හැකිද නැද්ද යන්න තබා උවමණාවක් තියේද යන්නවත් විපක්‍ෂයේ යහපාලන කථාවට අදාල නොවේ. යහපාලන කථාව නිර්මාණය කර ඇත්තේ සිංහළුන්ගේ ඇස් වලට වැලි ගසා ඔවුන්ගේ ඡන්දය හොරා කෑමටය. එසේ සොරාගෙන සිංහළුන්ගේ ඡන්දය ඔවුන්ගේම ස්වාධිපත්‍යයට එරෙහිවන ලෙස හැසිරවීමටය. එනම් රටේ ෙසෙවරීය කෙලසීමටය.  යහපාලන කථාව සෙප්පඩ විජ්ජාවකි. වාසනාවකට බහුතරයක් සිංහළුන් එය අවබෝධ කරගෙන සිටිති.

ඊනියා යහපාලනයක් ගැන කථා කරන්නට යෙදුනේ අද ඊයේ නොවේ. මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා එහි නිර්මාතෘවරයාද නොවේ. රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුව දුෂිත එකක් බව කාලයක් තිස්සේ ක්‍රමයෙන් වර්ධනය කරගෙන පැමිණෙන කථාවකි. රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුවේ දුෂිතබව ගැන කථා කිරීමේදී දූෂිත මොන ආණ්ඩුවට සාපේක්‍ෂවද යන්න උපක්‍රමශීලීව අමතක කෙරෙයි. දෙවසරකට පමණ පෙර මේ ලිපි පෙල ආරම්භයේදීම දූෂිත ආණ්ඩු ගැන ලියමින් මා විසින්ද ඒ බව පෙන්වාදී ඇත. නිරපේක්‍ෂව ගත්විට ඕනෑම ආණ්ඩුවක් දූෂිත බැවින් හා ආණ්ඩු දූෂිත නොවීම හොඳ බැවින් යහපාලන කථාවට සමාජයේ යම්කිසි වෙලඳපොලක් ඇත. විශේෂයෙන්ම නගරබදව ජීවත්වෙන අඩු සහ මැදි ආදයම් ලබන පවුල් වලට යහපාලන කථාවට අස්ථානගත ආකර්ශණයක් ඇත. ඔවුන්ගේ ජීවන අපේක්‍ෂාවන් සහ එය සාක්ෂාත් කර ගැනීමට ඔවුන්ට ඇති හැකියාවන් අතර සමබරතාවක් නැත. ඒ නිසා ඔවුන් බහුතරයකට ජීවන බර තදින්ම දැනෙන බව රහසක් නොවේ. ඔවුන්ගේ අපේක්‍ෂා භංගත්වයට හේතුව රජයේ දුෂිත බවයැයි පෙන්වා දුනහොත් ඉන් යම් පිරිසක් එය විශ්වාස කරනු ඇත. අද විපක්‍ෂය උත්සාහ කරන්නේ එය කරන්නටය.

මිනිසුන්ගේ අපේක්‍ෂා භංගත්වයට හේතුව රටේ සංස්කෘතියට නොගැලපෙන ධනපතිවාදී ආර්ථික ක්‍රමය මිස වෙනකක් නොවේ. රනිල් මෛත්‍රී චන්ද්‍රිකා රජයක් යටතේ මිනිසුන්ගේ අපේක්‍ෂා භංගත්වය වැඩිවනවා මිස අඩුවන්නේ නැත. රටට සරිලන ආර්ථික රටාවක් ගොඩනඟාගැනීමට නොහැකිවීම පිළිබඳව රජයද වගකිය යුතුය. පවතින ක්‍රමය නිවැරදි කිරීමට රජය ඉදිරියේදී කටයුතු කල යුතුය. නමුත් යහපාලන කථාවට එතරම් ගැම්මක් නැත. ඒ චෝදනා මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාට එල්ලවන්නේ වක්‍රා කාරවය. නමුත් අසූව දශකයේ ගාමිණී දිසානායක මහතා මහවැලි ව්‍යාපාරයෙන් ගසා කෑවා යැයි චෝදනා එල්ලවූයේ සෘජුවමය. එක්තරා ජත්‍යාන්තර සඟරාවක් මගින් වරක් ඔහු ආසියාවේ පොහොසත්ම පුද්ගලයා ලෙස නම් කෙරිනි. නමුත් ඔහු ජනාධිපති අපේක්‍ෂකයෙකු වීමට පෙර ඝාතනය නොවූයේ නම් මෙරටුන් ඔහු ජනාධිපති කරලීමට බොහෝ ඉඩ කඩ තිබිනි. අද විපක්‍ෂ ගෙනෙන යහපාලන කථාවට ගම්මුන් අතර ගැම්මක් නැත උතුරේ දෙමළ ජනතාවටද එය ආකාර්ශණයක් වේ යැයි සිතිය නොහැකිය. නොබෝ දිනකින් එය පෙන්නුම් කරනු ඇති.

කලක සිට සූක්‍ෂම ලෙස මේ යහපාලන කථාව මාර්කට් කරන්නේ බටහිර තානාපතිවරුන්, විදේශ රාජ්‍යයන්ගෙන් යැපෙන සංවිධාන, බටහිර උගතුන් ඇතුළු සුපුරුදු නඩය විසිනිි. එහි ආකර්ශණය කෙතරම් ප්‍රබල වූයේද යත් මෑතක් වනතුරු ඇතැම් ජාතිකවාදීන් පවා ඊට ග්‍රහනයවී සිටියහ. රජය තුල ඇමතිකම් දැරූ විමල් වීරවංශ සහ චම්ිපික රණවක පවා යහපාලන කථාවට මාර්කට් එකක් ඇතැයි උපකල්පණය කරමින් රජයෙන් වෙන්වන්නට තැත් කලහ. නමුත් අද වෙනවිට ඒ ඒ අය තම තමන්ට ස්වාභාවිකවූ හෝ වාසිදායකවූ පිල්තුල ස්ථානගතවී සිටිති. පුද්ගලිකව නින්දා අපහාස විඳමින් ජාතික තලයේදී යහපාලන කථාව මුල සිටම ප්‍රතික්‍ෂේප කලේ නලින් ද සිල්වා මහතා පමණි.

බටහිර සංස්කෘතියට අවශ්‍යවී ඇත්තේ සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින රාජ්‍ය නායකයෙකු නෙරපීමටය. එසේ නෙරපා හැකිනම් සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය විනාශ කරලීමටය. කාලයෙන් කාලයට විවිධ පුද්ගලයින් හා සංවිධාන බටහිර සංස්කෘතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිති. මේ අවස්ථාවේ බටහිර සංස්කෘතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේ චන්ද්‍රිකා කුමාරණතුංග මහත්මිය ඇතුළු මෛත්‍රීපාල සිරිසේන පිලය. මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාට ගැමියෙකු වීම තුලින් ඉන් මිදීමට හැකිවී නැත. බටහිර සංස්කෘතිය විසින් යහපාලන කථාව ගොතන්නේ සිංහලයින් ඊට ආකර්ශණය කරගෙන ඒ හරහා බෞද්ධ සංස්කෘතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින රාජ්‍ය නායකයෙකු පලවා හැරීමටය. බටහිරුන්ට යහපාලනයක් අවශ්‍ය නැත. සැකයක් ඇත්නම් ගඩාපි ඝාතනයෙන් පසු ලිබියාවට වූදේ සොයා දැනගත හැකිය. මීට වසර දෙසීයකට පමණ පෙර සිංහලේ අවසන් රජු සිංහළුන් විසින්ම පාවා දුන්නේද මෙවැනිම සෙප්පඩ විජ්ජාවක් නිසාය. අදටත් අපි රාජසිංහ රජු දූෂිතයෙකු ලෙස සලකන්නේ එදා රැවටුණු රැවටිල්ලේ තරම නිසා විය යුතුය.

සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින රාජ්‍ය නායකයෙකු නෙරපීමත් සිංහළුන්ගේ ස්වාධිපත්‍ය නැති කිරීමත් සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය විනාශ කිරීමත් යන සියළු කරුණු එකිනෙකින් වෙන් කල නොහැකි සංසිද්ධීන්ය. මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා පරාජය කර විධායක ජනාධිපති ධූරය අහෝසි කර ඒ හරහා උතුරු පළාත් සභාවට අසමමිතික ලෙස රාජ්‍ය බලය ලබාදීම සිංහළුන්ගේ ස්වාධිපත්‍ය නැති කරන උපක්‍රමය විය හැකිය. නමුත් එය එක් උපක්‍රමයක් සහ අද භාවිතා කෙරෙන උපක්‍රමය පමණි. බටහිර සංස්කෘතිය සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය තම පැවැත්මට තර්ජනයක් ලෙස සලකනතාක් කල් විවිධ පුද්ගලයින් විසින් විවිධ උපක්‍රම භාවිතයෙන් සිංහළුන්ගේ ස්වාධිපත්‍ය නැති කිරීමට උත්සාහ දැරෙනු ඇත. මෙවැනි උපක්‍රම කල් තියාම හඳුනා ගෙන පෙර සිටම ඊට මුහුණදීමට සූදානම්වීමට අපි දැන්වත් ක්‍රියා කල යුතු වෙමු.

Tuesday, December 16, 2014

නොනිමි සටන

බරාක් ඔබාමා පළමු වරට බලයට පැමිණියේ ඇමෙරිකානුවන් තුල ඉරාක යුද්ධයට තිබුනු විරෝධයක් මතිනි. එකල ශ්‍රී ලාංකිකයින් අතරද ඇමෙරිකාව විසින් ඉරාකය ආක්‍රමණය කිරීම ගැන බලවත් විරෝධයක් තිබුනි. නමුත් එහිදී සාමාන්‍ය ඇමෙරිකානුවන් තුල පැවති යුධ විරෝධයටත් සාමාන්‍ය ශ්‍රී ලාංකිකයින් තුල පැවති විරෝධයටත් පදනම එක නොවේ.

ඇමෙරිකානුවන්ගේ යුධ විරෝධයට මුල් වූයේ අද බටහිරුන් විසින් අපට කියාදෙන ඊනියා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයවත් මානව හිමිකම්වත් නොවේ. මූලික වශයෙන් ඇමෙරිකානුවන්ට ප්‍රශ්ණයක් වූයේ යුද්ධය නිසා බලාපොරොත්තු වූවාට වඩා සෙබළු සංඛ්‍යාවක් ජීවතක්‍ෂයට පත්වීම, යුද්ධය දිගින් දිගට ඇදී යාම, ඇමෙරිකාවට හිතැති ස්ථාවර ආණ්ඩුවක් ඉරාකය තුල පිහිටුවීමට නොහැකිවීම වැනි කරුණුය. යුද්ධය නිසා ඉරාක සිවිල් වැසියන් ඝාතනයවීම ඇමෙරිකානු මාධ්‍ය මඟින් වසන් කෙරිනි. ඒ නිසා යම් සුළුතරයකට එය වැදගත් වුනද සාමාන්‍ය ඇමෙරිකානුවන් තුලවූ යුධ විරෝධයට ඉරාක සිවිල් වැසියන් ඝාතනය වීම පදනම් නොවිනි. යුධ විරෝධයට මොන කරුණ පදනම්වුවද එක් වැදගත් කරුණක් සාමාන්‍ය ඇමෙරිකානුවන්ට වැදගත් නොවිනි. එනම් ඇමෙරිකාව විසින් ඉරාකයේ ෙසේවරීය භාවය කෙලසූ බවය. මා දන්නා තරමින් බොහෝ බටහිර නොවන රටවල මෙන් ශ්‍රී ලාංකිකයින්ටද ප්‍රශ්ණයක් වූයේ ෙසේවරීය රටක්වූ ඉරාකයට පහරදීමට බ්‍රිතාන්‍යය හා ඇමෙරිකාව ඇතුළු බටහිර රටවලට ඇති අයිතිය කුමක්ද යන්නය. නමුත් යුද්ධය මෙහෙයවූ බුෂ් මහතාට පමණක් නොවේ සාමාන්‍ය ඇමෙරිකානුවන්ටවත් ඉරාකයේ ෙසේවරීය භාවය පිළිබඳ ගැටළුවක් නොතිබිනි.

බටහිර සමාජයේ උවමණා එපාකම් වලට අනුව අන් රටවලට මැදිහත්වීමට ඔවුන්ට හැකියාවක් තිබිය යුතු යැයි සිතන්නේ බටහිර දේශපාලන නායකයින් පමණක් නොවේ සාමාන්‍ය ඇමෙරිකානුවෝද එසේ කල්පණා කරති. මගේ අත්දැකීමට අනුව නම් එය ඔවුන්ට ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියෙන් දායාද වන ආකල්පයකි. ඇමෙරිකාවේ හා අනිකුත් බටහිර රටවල විදේශ ප්‍රතිපත්ති ගලා එන්නේ සාමාන්‍ය මිනිසුන්ගේ මේ ආකල්ප තුලිනි. ඔවුන් බටහිර නොවන රටවල් සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියාකරන ආකාරය ඔවුන්ගේ ආණ්ඩුවෙන් ආණ්ඩුවට වෙනස් නොවෙන්නේ ඒ නිසාවෙනි.

උදාහරණයක් වශයෙන් යුගෝස්ලාවියාව දෙකඩ කිරීමට පිඹුරුපත් සකස්වුනේ ක්ලින්ටන් මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙනි. නමුත් බුෂ් මහතාට විරුද්ධව ඔහු ඔබාමාට උදව් කලේ ඉරාක යුධයට විරෝධය පාමිනි. යුධ විරෝධීයැයි කියාගත් ඔබාමා රෙජිමය බුෂ් මහතාටත් එහා ගොස් ලිබියාවේත් සිරියාවේත් සුඩානයේත් ෙසේවරීය භාවය කෙලසීමට සෘජුවම දායකවෙයි. ඇමෙරිකානු අධිපතිවාදය බුෂ් මහතාගේ රිපබ්ලිකන් (දකුණේ) පක්‍ෂ දේශපාලනයටත් ඔබාමාගේ ඩිමොක්‍රැටික් (වමේ) පක්‍ෂ දේශපාලනයටත් පොදු සාධකයකි. ඒ නිසා එය එරට පක්‍ෂ දේශපාලනයෙන් ඔබ්බට ගිය මූල ධර්මවූ දේශපාලන දෘශ්ඨියක් බව පැහැදිලිය. ඒ නිසා එහි පදනම එරට සංස්කෘතිය නොවේ යැයි කිව හැකිද?

බටහිර ආධිපත්‍යය බටහිර සංස්කෘතියෙන්ම ගලා එන්නක් බැවින් එය මෙහෙයවන අදිසි හස්තය බටහිර සංස්කෘතිය මිස එහි රාජ්‍ය නායකයින්වත් බටහිර තනාපතිවරුන්වත් ඊනියා රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවත් එසේත් නැත්නම් හඳුනානොගත් යම් කුමන්ත්‍රනකරුවන් පිරිසක්වත් නොවේ. මෙකී නොකී සියළු ආයතන හා පුද්ගලයින් විවිධ අවස්ථාවල බටහිර සංස්කෘතියේ අධිපතිවාදී අවශ්‍යතා සඳහා පෙනී සිටින මුත් ඒ සියළු ක්‍රියාකාරකම් සියළු අවස්ථාවලදී මෙහෙයවන කිසියම් කේන්ද්‍රයක් භෞතික වශයෙන් පවතින්නේ නැත. ඒ තැන හිමි වෙන්නේ බටහිර සංස්කෘතියටය. කොටි ත්‍රස්තවාදය පරාජය කිරීමට පෙරත් ඉන් පසුවත් ඉදිරියටත් බටහිරුන් විසින් ශ්‍රී ලාංකිකයින්, විශේෂයෙන්ම සිංහල බෞද්ධයින්ගේ පරමාධිපත්‍යයට එරෙහිව ගන්නා ක්‍රියාමාර්ග තේරුම් ගත හැක්කේ මේ ආකාරයටය.

එදා ප්‍රභාකරන් බේරා ගැනීමට බටහිරුන් විසින් මෙරටට නෞකාවක් එවීමට ගත් උත්සාහයත් මෙදා රනිල් මෛත්‍රී සහ රාජිත යන තිදෙනා නොයෙක් තුටු පඬුරු දී ඇමෙරිකාවේ හාවඩ් විශ්වවිද්‍යාලයට කැඳවා ගැනීමත් එකම සැලසුමකට අයත් විය හැකිය. එසේ නොවීමටද ඉඩ ඇත. නමුත් මේ ක්‍රියා දෙකම බටහිරුන් විසින් අප රටේ ෙසේවරීභාවයට එරෙහිවීමට කරන සැලසුම් ලෙස සැලකීමට අපහසු නැත. නමුත් ඒ ක්‍රියා මෙහෙයවන කුමන්ත්‍රණ කරුවෙකු නොදකින නිසා ඒ ක්‍රියා අතර සම්බන්ධ කමක් අපි දකින්නේ නැත. අප වරදවා ගන්නේ එතනය. සම්බන්ධ කමක් නොදකින විට ඒවා අහඹු සිදුවීම් වෙයි. අහම්බෙන් වෙන දෑ ගැන කල්තියා සූදානම් වෙන්නේ නැත. එසේ කල නොහැකිය. අපි ජාතියක් වශයෙන් බටහිර ආධිපත්‍ය ඉදිරියේ ඉතිහාසය පුරාම (මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාගේ නායකත්වය යටතේ කොටි ත්‍රස්තවාදය පරාජය කිරීමේදී හැර) ක්‍රියාකර ඇත්තේ පෙර සූදානමක් නැතිවය, එන එන හැටියටය. එය වෙනස් කර ගත යුතුය.

බටහිර අධිපතිවාදය හමුවේ අපට අපේ ෙසේවරීභාවය රැක ගත හැක්කේ විවිධ බටහිර බලපෑම් අතර සම්බන්ධයක් දැකීම තුලිනි. ඒ සම්බන්ධකම ගොඩනැඟිය හැක්කේ ඊනියා කුමන්ත්‍රණ කරුවන් සොයා ගැනීමෙන් නොව බටහිර සමාජයේ උවමණා එපාකම් වලට අනුව අන් රටවලට මැදිහත්වීමට ඔවුන්ට හැකියාවක් තිබිය යුතුය යන ආකල්පය බටහිර සංස්කෘතිය විසින් බටහිර සාමාන්‍ය ජනයාට දායාද කරන බව අප විසින් අවබෝධ කරගැනීමෙනි.