Tuesday, November 4, 2014

අධ්‍යාපන කඩ

පෞද්ගලික උපකාරක පංතියේ සිට විශ්ව විද්‍යාල දක්වා ඇති අධ්‍යාපනය බෙදා හරින සියළු රජයේ සහ පුද්ගලික ආයතන අධ්‍යාපන කඩ ලෙස හැඳින්වීම වැරදි නොවේ. මේ ආයතන මඟින් සිදුවෙන්නේ අධ්‍යාපනය විකිනීම නොව වෙන යමක් යැයි සැලකීම බටහිරුන් කියන්නාක් මෙන් කාමරයේ සිටින තඩි ගෝරිල්ලා නොදැක්කා මෙන් සිටීමට තැත් කිරීමකි. රජයේ අධ්‍යාපන ආයතන පවත්වාගෙන යාමටද පොදුවේ මහජනයා විසින් ගෙවන බැවින් ඒවා කඩ නොවේ යැයි කිසිවෙකුට කිව නොහැකිය. නමුත් අධ්‍යාපනය සඳහා මුදල් අය කෙරීම ඒවා කඩ බවට පත් කෙරෙන එක සාධකයක් පමණි.

මුදලින් පමණක් නොවේ සිසුන් ඉගෙන ගැනීම කෙරෙහි දක්වන ආකල්ප වලින්ද ගෙවීම් කරන බව පෙනේ. සිසුන් ගෙවන්නේ පංති යාමෙනි, අභ්‍යාස කිරීමෙනි, අවසානයේ විභාග වලට පෙනී සිටීමෙනි. මේ කැප කිරීම් වලට අධ්‍යාපන සහතිකයක් හිමි විය යුතු යැයි ඔවුහු කල්පනා කරති. ඒ අතින් බලන විට අධ්‍යාපන ආයතන ආකල්පීය අතින්ද කඩමය. විවිධ කඩ අතරින් සුපිරම කඩය විශ්ව විද්‍යාලයය.


මූලික වශයෙන් අධ්‍යාපන ආයතන කඩ බවට පත්වී ඇත්තේ අධ්‍යාපනය අධ්‍යාපනය නිසාම බිහිවී ඇති සමාජ හිනිමඟක් නැගීම සඳහා භාවිතා වෙන නිසාය. ඇති හැකි අය විවිධ ආකාරයේ වැඩි ගෙවීම් කර ඒ සමාජ හිනිමඟේ ඉහලට නගිති. සමහරවිට ඒ ගෙවීම් කෙරෙන්නේ මුදලිනි සමහරවිට ඒ ගෙවීම් කෙරෙන්නේ සිසුන්ගේ පංති යාමට, විභාග සමත්වීමට ඇති කැප වීම තුලිනි. මොන ගෙවීම කරන්නේත් අවසානයේ සහතිකයක් ලබා අධ්‍යාපනය නිසාම බිහිවී ඇති සමාජ හිනිමඟේ ඉහලට යෑමටය. මේ ආකාරයට අධ්‍යාපනය ලැබීම තුලින් යමක් ලැබෙන්නේ පුද්ගලයාට මිස සමාජයට නොවේ. මේ යාන්ත්‍රනය තුල අධ්‍යාපන ආයතන කඩ නොවේ නම් හැඳින්විය හැක්කේ වෙන මොනවා ලෙසද?


අධ්‍යාපන ආයතන කඩ ලෙස ක්‍රියා කිරීමත් අධ්‍යාපනය විසින් සමාජ විශමතාවක් පවත්වාගෙන යාමත් අතර ඇත්තේ චක්‍රීය සම්බන්ධයකි. මේ විශම චක්‍රය කඩා බිඳ දැමිය හැකි මූලික ක්‍රමය මා මීට කලින් ලිපි වලින් යෝජන කල පරිදි අධ්‍යාපන ක්‍රමයත් රැකියා සැපයීමත් අදට වඩා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කිරීමය. වෙනත් විධිද සොයා ගත යුතුය. ඒ සියලු විධි මූලික වශයෙන් ක්‍රියාත්මක කල යුත්තේ අධ්‍යාපන කඩ අතරින් සුපිරිම කඩය වන විශ්ව විද්‍යාලයේ කඩ ගතිය නැති කිරීමටය.


පසුගිය වසර විසි පහ පමණ කාලය සැලකීමේදී විශ්ව විද්‍යාල එන්න එන්නම කඩ බවට පත්වී ඇති බව පැහැදිලිය. ඊට සමගාමීව සමාජ හිනිමඟේ නැගීමට ඇති තරඟයද උග්‍රවී ඇත. මේ සාධක අතර සෘජු සම්බන්ධයක් ඇති බව පැහැදිලි විය යුතුය. නමුත් විශ්ව විද්‍යාල කඩ වීමට විශ්ව විද්‍යාලමද හේතුවකි. 


ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාල තුල ඇති සංස්කෘතිය මුලු මනින්ම පාහේ රටේ පොදු සංස්කෘතියෙන් වෙන්වූවකි. එය එසේ වූයේ ඇයි දැයි මම නොදනිමි. සමහර විට පටන් ගැන්මේ සිටම ඉංග්‍රීසීන්ගේ අරමුණ විශ්ව විද්‍යාල සිසුන් රටේ සංස්කෘතියෙන් මුදවා ගැනීම විය හැකිය. මෑතක් වනුරුම එහි බහුතරයක් ගුරුවරුන් රටේ සංස්කෘතියේ නොවීමද ඊට හේතුවක් වන්නට ඇත, පටන් ගැන්මේ සිට අද දක්වාම එහි කෙරෙන වාමාංශික දේශපාලනයද ඊට හේතුවක් වන්නට ඇත, ගුරුවරුන් හා සිසුන් අතර සාමාන්‍යයෙන් සමාජයේ වැඩිහිටියන් හා තරුණයින් අතර ඇති අන්‍යෝන්‍ය සම්බන්ධය නැතිවීමද හේතුවක් විය හැකිය. මොන හේතු නිසා හෝ අද විශ්ව විද්‍යාල තුල ඇත්තේ රටේ සංස්කෘතියම නොවේ. ඒ නිසා එහි පැමිණෙන සිසුන් වසර හතරක පමණ කාලයකට තාවකාලිකව සමාජයෙන් වෙන්ව සිට ඉන් නික්මවූ පසුව නැවතත් සමාජයට අනුගත වෙන බව පෙනේ. ඔවුන්ගේ දේශපාලන ක්‍රියාකාරකම් තුල මේ රූපාන්තරණය පැහැදිලිය.


විශ්ව විද්‍යාල රටේ පොදු සංස්කෘතියෙන් ඈත්වී තිබීම වක්‍රාකාරව ඒ වා කඩ බවට පත්වීමට බලපායි. සමාජයෙන් ඈත් වුූවිට විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනයෙන්  සමාජයට ඇති ප්‍රයෝජනය ගැන විශ්ව විද්‍යාල වලට අමතක කර දැමිය හැකිය. සමාජයට වෙන සෙත අමතක කර දැමූ විට වැදගත් වන්නේ සිසුන්ට පුද්ගලිකව ඇති සෙත පමණය. පුද්ගලිකව ඇති සෙත නම් ගෙවීමට සරිලන සහතිකයකි රස්සාවකි සමාජයේ ඉහල හිනි පෙත්තකි. ඒ නිසා විශ්ව විද්‍යාලවල කඩ ගතිය අඩු කර ගැනීමට නම් ඒ වා සාපේක්‍ෂ වශයෙන් මීට වඩා රටේ පොදු සංස්කෘතිය හා අනුගත විය යුතු යැයි මම සිතමි.


විශ්ව විද්‍යාල තුල බුද්ධිමය සංවාදයක් ඇති නොවීමද ඒ වා කඩ බවට පත්වීමට එක් හේතුවකි. එහි පැමිණෙන සිසුන්ට බුද්ධිමය සංවාදයක් කිරීමට අවශ්‍යතාවක් නැතැයි කිව නොහැකිය. එහි සිටින ගුරුවරුන්ටද බුද්ධිමය සංවාදයක් කිරීමට අවශ්‍යතාවක් නැතැයි කිව නොහැකිය. නමුත් එය සිදු නොවේ. එයටද එක් මූලික හේතුවක් ලෙස මා දකින්නේ විශ්ව විද්‍යාල සංස්කෘතියෙන් පොදු සමාජයෙන් වෙන්ව සිටීමය. අහසේ කෙරෙන සංවාද පැල ගන්නේ නැත. ඒ වා තාවකාලිකය. බුද්ධිමය සංවාදයකට පදනමක් තිබිය යුතුය. ඒ පදනම වැටෙන්නේ විශ්ව විද්‍යාල සංස්කෘතියෙන් පොදු සමාජය හා බද්ධව සිටීමෙනි.


මීට වසර විසි පහක පමණ කලකට ඉහතදී ජාතික චින්තනය නමින් බුද්ධිමය සංවාදයක් විශ්ව විද්‍යාල තුල ඇරඹිනි. ඒ සංවාදය රටේ සංස්කෘතියෙන් පොදු සමාජයෙන් වෙන්වූවක් නොව ඒ හා බද්ධ වූවක් විනි. ඒ නිසා අද චේගුවේරා අනුකාරකයින් තුල පෙනෙන පුද්ගලිකත්වයක් ඒ සංවාදය තුල නොතිබිනි.  ඒ බුද්ධිමය සංවාදයේ විවිධ පක්‍ෂ විපක්‍ෂ මතදාරීන්ට ඒ මතවාද විශ්ව විද්‍යාලයෙන් පිට වූ පසුද සමාජයට රැගෙන යාමට හැකිවුනේ ඒ සංවාදය රටේ පොදු සංස්කෘතිය හා බද්ධ වී තිබුනු නිසාවෙනි. ඒ සංවාදය විශ්ව විද්‍යාල ක්‍ෂේත්‍රයේ පවතින තාක් කල් විශ්ව විද්‍යාලවල කඩ ගතිය යම් දුරකට දුරු කෙරවීමට හැකි විනි. අදද අප කල යුත්තේ විශ්ව විද්‍යාල තුල සංස්කෘතිය හැකි තරම් රටේ සංස්කෘතියට අනුගත කිරීමය.

No comments:

Post a Comment