Sunday, February 24, 2013

ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සවිමත් කල යුතුය

යටත්විජිත වාදීන් විසින් ස්වදේශිකයින් තම ආගමට හරවා ගන්නට උත්සාහ කලේ ඔවුන් ඊනියා ශිෂ්ඨ සම්පන්න ජාතියක් කිරීමේ අදහසින් හෝ පවින් මුදවාගැනීමේ අරමුණින්යැයි කියනු ලැබේ. යටත්විජිත වාදීන් සමඟ ආ මිශනාරීන්ට මෙවැනි ආකල්ප තිබෙන්නට ඇතැයි සිතිය හැකි නමුත් ස්වදේශිකයින් තම ආගමට හරවා ගැනීම තුලින් යටත්විජිත පාලකයෝ ඊට වඩා දෙයක් බලාපොරොත්තුවූවා යැයි මම සිතමි. එය නම් යටත්විජිත වැසියන් ස්වේච්ඡාවෙන්ම තමන්ට අවනත කර ගැනීමය. එකල යටත්විජිත හමුදා ප්‍රමාණයෙන් ඉතා කුඩාවිය. ඔවුන්ට විශාල භූමි ප්‍රමාණයක විසිරී සිටින විශාල ස්වදේශීය ජනගහණයක් බලය යොදා පාලනය කර ගැනීම පහසු වූයේ නැත. ඒ නිසා මිශනාරීන් යොදවා ස්වදේශිකයින් තම ආගමට හරවාගත්තේ ඒ හරහා ඔවුන් ස්වේච්ඡාවෙන්ම තමන්ට අවනත කරගන්නට යැයි සිතිය හැකිය. ඔවුන් බලාපොරොත්තු වූ පරිදි ක්‍රිස්තියානි ආගම වැලඳගත් එදා සිටි ස්වදේශිකයෝ බොහෝ විට යටත්විජිත පාලකයින්ට එරෙහි නොවූහ. යටත්විජිත සමයේ ක්‍රිස්තියානි ආගම ප්‍රවර්ධණය කිරීම පිටු පස තිබූ දේශපාලණය එයයි. පරංගිත් ලන්දේසීනුත් මේ ක්‍රියාමාරගය අනුගමණය කල අතර ඉංග්‍රීසීන් සිංහලුන් අවනත කර ගත්තේ බුද්ධාගම ආරක්‍ෂා කරතැයි බොරු පොරොන්දුවක් දෙමිනි. බුද්ධාගමත් දන්ත ධාතූන් වහන්සේත් ආරක්‍ෂා කරන පාලකයාට සිංහලුන් අවනත වන බව දැනගත් ඉංග්‍රීසීහු ඒ මත ක්‍රියා කරමින් තම මිශනාරී කටයුතු සඟවාගත්හ. සිංහලුන් ස්වේච්ඡාවෙන්ම තමන් කෙරෙහි නම්මාවා ගන්නේ කෙසේද යන්න ඔවුන් ඇන්ග්ලිකන් ක්‍රිස්තියානි ආගමට හරවා ගැනීමට වඩා ඉංග්‍රීසීන්ට වැදගත්වුන බව ඉන් පෙනේ. බටහිරුන් ආගම් හරහා කරන දේශපාලනයේ ස්වභාවය එයයි. පසුගිය යුද සමයේ ඉවැන්ජලික ක්‍රිස්තියානි කල්ලි අප රටේ අස්සක් මුල්ලක් නෑර ගොස් බෞද්ධයින් ඒ ආගමට හරවාගන්ට තැත් කලේත් මෙවැනි දේශපාලන අරමුනකින් යැයි මම සිතමි. ඔවුහු තම ආගම ප්‍රවර්ධනය කරන අතර බුද්ධාගමටද පහර ගැසූහ නමුත් ඔවුන්ගේ මූලික අරමුණ වූයේ සිංහලුන් තමන්වෙත නම්මවාගෙන ඔවුන් ලවා දෙමළ ත්‍රස්තවාදයට එරෙහිව රජය ගෙන ගිය සටන අඩපණ කෙරවීම යැයි සිතිය හැකිය. මේ බව තහවුරු වන්නේ ත්‍රස්තවාදීන්ගේ පරාජයත් සමඟ මේ කල්ලිද පසුබැස ඇති බැවිනි. මොවුන්ගේ මූලික අරමූණ කිතුදහම පැතිරවීම නම් ඔවුන් අදද අප අතර සිටිය යුතු නොවේද? සමහර විට ඒ ආගමික දේශපාලනය හරහා ගැමි තරුණයින් හමුදාවට බැඳීම වලක්වන්නට හෝ හමුදාවේ මානුෂික මෙහයවීමට බලපෑම් කරවීමට ඔවුන්ට හැකිවූයේ නම් අද තත්වය මීට වඩා වෙනස් වන්නට ඉඩ තිබිනි.

පැහැදිලිවම ආගමික දේශපාලනයෙන් කෙරෙන්නේ ජනතාවගේ සිතුම් පැතුම් සූක්‍ෂම ලෙස රටේ අපේක්‍ෂාවන් වලට එරෙහිව වෙනස් කිරීමට උත්සාහ කිරීමය. රටේ ස්වාධිපත්‍යයට එරෙහිව වැඩ කරන දේශපාලන බලවේග වලට ජනතාව නම්මවා ගැනීමට ඉඩ නොදිය යුතුය. නමුත් අද මේ තර්ජනය පරාජය කිරීම එදා තරම් සරල නොවේ. එදා පරංගි සතුරන් ලෙස හඳුනාගෙන ඒ අනුව ක්‍රියා කිරීම අපට ගැටළුවක් නොවිනි. නමුත් අද අන්‍ය ආගමක් පදනම් කරගෙන රටේ ස්වාධිපත්‍යයට එල්ල කරන දේශපාලන තර්ජනවලට කෙලින්ම පහර දිය නොහැක්කේ ශ්‍රී ලාංකිකයින් අතරද ඒ ආගම් භක්තිකයින් සිටින නිසාය. රටේ ස්වාධිපත්‍යයට තර්ජනය කරන දේශපාලන බලවේග වලට ප්‍රජාතාන්ත්‍රී අයිතියක් නොතිබිය යුතු මුත් රටේ විවිධ ආගම් අදහන පුරවැසියන්ගේ ප්‍රජාතාන්ත්‍රී අයිතීන් සුරැකිය යුතුය. මෙය තෝරා බේරා ගන්නේ කෙලෙසද?


අද වනවිට බටහිර රාජ්‍ය තම රටවල දේශපාලන ආධිපත්‍ය තහවුරු කරගෙන සිටිති. ඔවුන්ගේ දේශපාලන චින්තනයට බාහිරින් බලපෑම් කල නොහැකිය. ඒ රාජ්‍ය කඩාවැටෙනවා නම් එසේ වන්නේ අභ්‍යන්තර බලපෑම් මඟින් පමණි. නමුත් ඒ රටවල එම තත්වය හැමදාමත් එසේ නොතිබිනි. පනස් ගණන් වල සමාජවාදී සංකල්ප හරහා ඇමෙරිකාවේ දේශපාලන චින්තනයට යම් තර්ජනයක් තිබිනි. එය මැඩලීම සඳහා එවකට බලයේ සිටි ඇමරිකානු රජය නව නීති පැනවීය. ජෝසප් මැකාති නම් සෙනෙට් සභිකයාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් කෙරුන මේ මර්ධන වැඩපිළිවෙල යටතේ සමාජවාදීන් යැයි සැක කෙරුනු ඇමෙරිකානු පුරවැසියන් සිය ගණනක් සිර කරනු ලැබූ අතර තව දහස් ගණනකගේ රැකියා අහිමි කරන ලදී. අද සමාජවාදී සංකල්ප තුලින් ඇමෙරිකාවේ දේශපාලන චින්තනයට බලපෑමක් නැත. ඒ නිසා අවශ්‍යය නම් හා හැකිනම් ඕනෑම සමාජවාදියෙකුට ඇමරිකාව තුල සමාජවාදී දේශපාලනයක් කිරීමට අද ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නිදහසක් ඇත. වඩාත් නිවැරදිව කියනවා නම් ඕනෑම සමාජවාදියෙකුට ඇමරිකාව තුල සමාජවාදී දේශපාලනයක් කිරීමට ඉඩක් ඇත්තේ ඉන් ඇමරිකානු දේශපාලන චින්තනයට බලපෑමක් කල නොහැකි බැවිනි. ඇමරිකානු දේශපාලන චින්තනය පුද්ගලික නිදහස හා ධනවාදය මත පදනම්වේ. එරට ස්වාධිපත්‍ය රැකෙන්නේ ජනතාව ඒ දේශපාලන චින්තනයට අනුගතව සිටින තාක් කල්ය. පනස් ගණන් වලදී එරට ජනතාව වෙනතකට නම්මවා ගන්නට පිටින් පැමිණි බලපෑම් වලට ඒ රජය ඉඩ නොදිනි. ඉදිරියේද එසේ වනු ඇත. රජයට අමතරව ඇමරිකානුවන් එරට දේශපාලන චින්තනයට අනුගත කර තබා ගැනීම සඳහා එරට විශ්ව විද්‍යාලත් ක්‍රිස්තියානි පල්ලියත් ජන මාධ්‍යත් ඉතා වැදගත් මෙහෙවරක් ඉටු කරයි. මේ ආයතන එරට සමාජය වටා පවුරක්සේ සිටිමින් පිටින් එන දේශපාලන බලවේග වලට තම ජනතාව නම්මවා ගන්නට ඉඩ නොදෙයි. අද ඇමරිකාවේ පිහිටුවා ගන්නා බෞද්ධ පන්සල් වලින් එරට ජනතාවගේ දේශපාලන චින්තනයට බලපෑමක් නැත. එසේ පන්සල් පිහිටුවාගන්නා අපේ හාමුදුරුවරුන්ටද ඇමරිකානු දේශපාලන චින්තනයට අනුගතවීම හැර කරන්නට වෙන දෙයක් නැත. අපි ඒ ගැන කම්පා නොවෙමු. නමුත් අපේ රටේ ස්වාධිපත්‍යයට තර්ජනය කරන ආගමික දේශපාලන බලවේග පරාජය කිරීමට අපට නිසි ක්‍රම වේදයක් නැතිවීම ප්‍රශ්ණයකි.  


බටහිර ක්‍රිස්තියානි පල්ලියටත් මැද පෙරදිග මුස්ලිම් පල්ලියටත් ඔවුන්ගේ සැදැහවතුන් තමන් කෙරෙහි නම්මවා ගැනීමට ඇති හැකියාව අති මහත්ය. සංස්කෘතියෙන් මේ රටවල ජනතාව කේන්ද්‍රීය බල මූලස්ථාන වලට කැමත්තක් දක්වති. ඒ කැමැත්ත ඒ ආගම්වල ඒක දේව විශ්වාසයට අනුකූල විය හැකිය. කෙසේ වෙතත් මේ පල්ලි සංවිධානය වී ඇත්තේද කේන්ද්‍රගතවය. ඒ නිසා මේ පල්ලි හරහා ලොව පුරා විසිර සිටින ඔවුන්ගේ සැදැහැවතුන්ට අති විශාල දේශපාලන බලපෑමක් කිරීමට ඔවුන්ට හැකියාවක් තිබේ. ශ්‍රී ලාංකික මුස්ලිම් ජනතාව මෑතක සිට පෙළ ගැසෙන්නේ මේ ගෝලීය බලපෑම් උඩය. මෙවැනි ආගමික දේශපාලන බලවේග හරහා අප රටේ ජනතාව සිංහල බෞද්ධ දේශපාලන චින්තනයට විරුද්ධව මෙහෙයවීම වැලැක්විය හැක්කේ රජයට පමණි. නමුත් පනස් ගණන් වලදී ඇමරිකානු රජය සමාජවාද බලවේග වලට එරෙහිව ක්‍රියාකළ ආකාරයට අපට විරුද්ධව ක්‍රියා කරන දේශපාලන බලවේග වලට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක වීමට විශේෂයෙන් බටහිර රටවල් අපට ඉඩ නොදෙනු ඇත. එය ජය ගැනීමට නම් රජය ශක්තිමත් විය යුතුය. අද එය කළ හැක්කේ ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සවිමත් කිරීම තුලිනි.


සමඟි පෙරමුණ ආණ්ඩුව විසින් හැත්තා දෙකේ නිර්මාණය කල ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් බුද්ධාගමට ප්‍රමුඛස්ථානයක් දීමටත් බුදු සසුන රැක ගැනීමටත් රජය බැඳී සිටින බව කියැවිනි. මේ ව්‍යවස්ථාව නිර්මාණය කෙරුනේ කොල්වින් ආර් ඩි සිල්වා මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් හෙබි පාර්ලිමේන්තු කමිටුවක් මඟිනි. වත්මන් ජනාධිපතිතුමාද එකල එම කමිටුවේ සාමාජිකයෙකු විය. බුද්ධාගම පිළිබඳ වගන්තිය එම ව්‍යවස්ථාවට එකතු වී ඇත්තේ සියවස් ගණනාවක නිදහස් සටන් වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙසිනි. නමුත් එම වගන්තිය ව්‍යවස්ථාවට එකතු වී තිබීම අපේ භාග්‍යයක් කොට සැලකිය යුත්තේ අද එවැනි දෙයක් කරන්නට ගියා නම් බටහිරුන්ගෙන් ප්‍රබල විරෝධයක් එල්ලවන බැවිනි. රනිල් හෝ චන්ද්‍රිකා ආණ්ඩු සමයේ ව්‍යවස්ථාව නිර්මාණය වූයේ නම් එම වගන්තිය ව්‍යවස්ථාවට එකතු නොවීමට බොහෝ ඉඩ තිබුනි.


නමුත් සිංහල බෞද්ධයින්ට වැදගත්වන සියලු දේශපාලන සංකල්ප එම වගන්තියේ ගැබ්වී තිබේද? බුද්ධාගමට ප්‍රමුඛස්ථානය දීම හා බුදු සසුන රැක ගැනීමට පටු අර්ථකණයක් දීම ඉන් වැලැක්විය හැකිද? අනාගතයේ එල්ලවිය හැකි ආගමික දේශපාලන බලවේගවලට මුහුණ දීමට මේ වගන්තිය පමණක් ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ තිබීම ප්‍රමාණවත්ද? මගේ අදහස නැත යන්නය.

Sunday, February 17, 2013

සමාජ ආරක්‍ෂක දැල

දිලිඳුන්, රැකියා විරහිතවූවන්, අවතැන් වූවන්, දෙමාපියන් නැති දරුවන්, විශ්‍රාමිකයන්, වියපත් රෝගාතුර වූවන් වැනි සමාජයේ අසරණ තත්වයට පත්වූවන්ට සහන සැලසීම සඳහා බටහිර සමාජය විසින් තනාගත් විවිධ ආයතන හා විධික්‍රම පොදුවේ සමාජ ආරක්‍ෂක දැලක් ලෙස හැඳින්විය හැකිය. බටහිර රටවල් මේ නොයෙකුත් ක්‍රමවේදයන් පවත්වාගෙන යාම සඳහා විශාල ධනයක් වැය කරති. බටහිරුන් කුඩා කල සිටම සමාජයෙන් ස්වාධීනව ජීවත් වන්නට පුරුදු වී සිටිති. එසේ නොවී සිටීම විකල්පයක් නොවේ. ඔවුන්ගේ පවුල් සම්බන්ධතාද කුඩාම ඒකකයට සීමා වී ඇත. තනිව ජීවත්වන බැවින් ඉතා සුළු කරුණකට පවා ඔවුහු අනුන්ගෙන් උපකාර බලාපොරොත්තු නොවෙති. ඒ නිසා අනාගතයේ තමන් විපතකට පත් වුවහොත් ඉන් ගොඩ එන්නේ කෙසේද යන්න ඔවුන්ට ජීවිත කාලය පුරාම බලපවතින ප්‍රශ්ණයකි. බොහෝ දෙනෙකුට පුද්ගලිකව තමන්ගේ අනාගතය සුරක්‍ෂිත කරගැනීමට ශක්තියක් නැත. ඒ නිසා බටහිරුන්ට ඔවුන්ගේ රජයන් මඟින් පවත්වාගෙන යන කෘතිම සමාජ ආරක්‍ෂක දැලක් හැරෙන්නට වෙන අන් සරණක් නැත. 

පුද්ගලික නිදහස අගේ කොට සැලකූ බටහිරුන් නූතන ජාතික රජ්‍යයන් ගොඩනඟා ගැනීමේදී මේ සමාජ ආරක්‍ෂක දැල් තම ආණ්ඩු ක්‍රමයට එකතු කර ගත්හ. අපට එවැනි ක්‍රමයක් නැත. සමාජ ආරක්‍ෂක දැල යන සංකල්පයම බටහිරෙන් ගත් එකකි. පාරම්පරිකව අපේ ආරක්‍ෂක දැලවූයේ දුර දිගට විහිදෙන අපේ පවුල් සම්බන්ධතා තුලින් ගොඩනැඟුනු ඔවුනොවුන් රැක බලා ගන්නා සමාජ ක්‍රමයමය. එහි පදනම යුතු අයුතු කම් වැඩිහිටියන්ට සැලකීම වැනි සාර ධර්මය. බටහිර රටවල මෙන් නොව අපේ පවුල්වල ඇති කිට්ටු සම්බන්ධතා දෙමව්පියන්ට හා දරුවන්ට පමණක් සීමා නොවේ. අපේ පවුල්වල මවගේ පාර්ශවයෙනුත් පියාගේ පාර්ශවයෙනුත් ගලා එන නෑදෑ වරුන් හතර වර්ගයක් සිටිති. මේ සියලු දෙනාම කිට්ටු ඥාතීන් ලෙස සැලකේ. මීට අමතරව දූරින් නෑදෑ වන අයද සිටිති. ඒ හැමෝම අපේ මිනිස්සු යැයි සැළකීමට තරම් අපි අතර ඇති බැඳීම් ප්‍රබලය. මේ සම්බන්ධකම් ඉතා දුරකට දිවෙන අතර සංකීර්ණද වේ. මේ සම්බන්ධතා බොහෝවිට ගැට ගසාගෙන පවත්වාගෙන යන්නේ අපේ මෑනිවරුන් විසින්ය. ඒ අතින් ගත්විට අපේ ජාතියම එකට බැඳ තබාගෙන සිටින්නේ මෑනිවරුන් යැයි කීම අතිශෝක්තියක් නොවේ.


මෙසේ පවුල් ගැට ගසා තබා ගැනීමට ලඟ අහල පහල ජීවත්වීම වැදගත්ය. නිතර යාම් ඊම් ගනුදෙනු කල හැක්කේ එවිටය. දානමාන කටයුතු මඟුල් ගෙවල් මළ ගෙවල්වලට සහභාගීවීම මේ සම්බන්ධතා පවත්වා ගන්නට අතිශයෙන් වැදගත්ය. නමුත් අප රට තුල පසුගිය අවුරුදු පනහ හැට කාලයේ සිට විශාල මිනිස් සංක්‍රමණයක් සිදුවෙමින් පවතී. සමහරු ගම් හැරදා කොළඹ වැනි ප්‍රධාන නගර අවට පදිංචියට යන අතර තවත් සමහරු පිටරටට ඇදී යති. ම
දෙවන පරම්පරාවේ සංක්‍රමණිකයෙක්මි. මගේ දෙමව්පියෝ පිටිසර ගමක පාසල් අධ්‍යාපනය ලබා අවසානයේ රැකියා සඳහා කොළඹට පැමිණ එහි පදිංචිවූ අයය. මගේ සීයලා කුඹුරු ගොවිතැනින් ජීවත්වූ අය නමුත් මගේ දෙමව්පියන්ට කොළඹ රැකියා ඊට වඩා ආකර්ෂණයක්විය. මා ඇමරිකාවට පැමිණියේ උසස් අධ්‍යාපනය සඳහාය. බටහිර අධ්‍යාපන සුදුසුකම්වලට අප සමාජයේ ඇති අතිමහත් ගෞරවය සහ පිළිගැනීම ඊට බලපෑවේය. අපේ මිනිසුන් ගම්රටවල් හැර යාමට බලපාන මූලික හේතුව බටහිර සංස්කෘතියේ බලපෑම හා ආකර්ශණයයි. කොළඹ අවට වළල්ලක් සේ පදිංචිවී සිටින බහුතරයක් මධ්‍යම පංතික සිංහලුන් මගේ දෙමව්පියන් මෙන් ගම් වලින් වරින් වර කොළඹට සංක්‍රමණය වූවන්ය. ඔවුන් සැලකිය යුතු පිරිසකගේ දූදරුවන් අද රටද අත හැර ගොස්ය. නැත්නම් රට යන්නට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටිති. 

අද ඇමරිකාවත් ලංකාවත් අතර ඇති සමාජීය හා සංස්කෘතිමය දුර මීට වසර පණහකට පමණ ඉහතදී කොළඹත් මගේ දෙමව්පියන්ගේ මුල් ගමත් අතර තිබු ඒ දුර හා සමාන යැයි මම සිතමි. මගේ දෙමව්පියන් කොළඹ පදිංචිවීමත් සමඟ ඔවුන්ගේ ඥාතීන් සමඟ තිබූ බැඳීම් ක්‍රමයෙන් ලිහිල් වී ගියේය. ඔවුන් මේ සම්බන්ධතා පවත්වාගෙන යන්නට ඉමහත් උත්සාහයක් ගත් බව මම දනිමි. නමුත් ඥාතීන්ගෙන් භෞතිකව දුරස්වීම නිසා ඇතිවුන අඩුව ඔවුන් අපේක්‍ෂාකල තරමට ඔවුන්ට පියවිය හැකිවිනැයි මම නොසිතමි. මා රටින් පිටවීමත් සමඟ මේ බැඳීම් ඊටත් වඩා පලුදු වුන බව නොකිවමනාය. බටහිර තාක්‍ෂණයෙන් අපට දායාදකර ඇති නවීන සන්නිවේදන මෙවලම් මේ බැඳීම් පවත්වාගෙන යන්නට සමත් නොවේ. අන්තර් ජාලය හරහා කෙනෙකුට අවශ්‍යනම් දහස් ගණනක් හා සම්බන්ධවිය හැකි නමුත් මේ එකක්වත් මෙහි සඳහන් ආකාරයේ බැඳීමක් යැයි හැඳින්විය නොහැකිය. ඇත්තෙන්ම මේ සන්නිවේදන ක්‍රම මඟින් සිදුවන්නේ පුද්ගලයින් තව තවත් සමාජයෙන් වෙන්වීම පමණි. මිනිසුන් ගම් දොරවලින් ඈත් වනවිට දූරට දිවුනු මේ පවුල් සම්බන්ධතා කාලයාගේ ඇවෑමෙන් දියවී ගොස් පවුල දෙමව්පියන්ට හා දරුවන්ට පමණක් සීමාවේ. ප්‍රායෝගිකව ගත් විට අද කොළඹ නගරයේ හා පිටරටවල ජීවත්වන ශ්‍රී ලාංකිකයන් වැඩි පිරිසකගේ පවුල් සම්බන්ධතා දෙමව්පියන් හා දරුවන් අතරට පමණක් සීමාවී නැත්ද?

ප්‍රියයන්ගෙන් වෙන්වීම දුකකි. එහි විපාක මේ සංක්‍රමනිකයන් පුද්ගලිකව විඳදරා ගනු ඇත. නමුත් ඉන් පොදු සමාජයටම සිදුවන අනිසි විපාකයක් ඇත. අප සමාජයේ හැම පුද්ගලයෙකුම මකුළු දැලක් මෙන් දුරට විහිදුනු අපේ සමාජ ආරක්‍ෂක දැලේ එක් පුරුකක්ව වැදගත් කාර්ය භාරයක් කරයි.  ගම්රටවල් හැර ගොස් තම ඥාතීන්ගෙන් දුරස් වනවිට මේ මේ පොදු ආරක්‍ෂක දැල සමඟ ඔහුගේ ඇති බැඳීම පලුදු වේ. ඒ පලුදු වීම් තුලින් අවසානයේ ඒ දැලේ ශක්තියද ක්‍ෂයවේ. ඊනියා නිදහස ලැබූදා සිට අපේ සමාජ ආරක්‍ෂක දැල සීඝ්‍රයෙන් බිඳ වැටෙමින් පවතීයැයි මම සිතමි. එයට ප්‍රධාන හේතුව මිනිසුන් ගම්රටවල් හැරදා යාමය.


ආරක්‍ෂක දැලක මහිමය හොඳින් එළිදරව්වන්නේ රටක් මහා පරිමාණයේ ව්‍යසනයකට ගොදුරුවුන අවස්ථාවලදීය. සුනාමිය එයට හොඳ නිදසුනකි. ඒ අවස්ථාවේදී අසරණවූ ලක්‍ෂ ගනණකට මුලින්ම පිහිටට පැමිණියේ රජයවත් රජයේ නොවන ජාත්‍යාන්තර සංවිධානවත් නොව සාමාන්‍ය මිනිසුන්ය. එහිදී ස්වේච්ඡාවෙන්ම ක්‍රියාත්මක වුනේ අපේ පාරම්පරික සමාජ ආරක්‍ෂක දැලය. ජීවිත තිස් දහසකට අධික ගනණක් බිලිගෙන මහා දේපල විනාශයක් කල මේ විපතින් පසු ඉක්මනින් ජන ජීවිතය යලි යථා තත්වයට ගෙන ඒමට වැඩි රුකුලක් වූයේ මිනිසුන් අතර තිබූ බැඳීම මිස විදේශ ආධාර නොවේ. මේ හා සසඳන විට ඇමරිකාවේ නිව් ඔර්ලීන්ස් නගරය ගොදුරුවූ කැතරිනා නමින් හැඳින්වුන සුලි සුලඟට එරටුන් මුහුණ දුන් ආකාරය කණගාටු දායකය. ඒ අවස්ථාවේ ඔවුන්ගේ පිහිටට සිටියේ ඔවුන්ගේ ආරක්‍ෂක දැල වූ නොයෙකුත් රජයේ ආයතනය. ලොව සම්පත් වලින් පොහොසත්ම රටවුනත් එවැනි විපතක් සිදුවන බව දින කිහිපයකම සිට දැන ගෙන සිටියත් ඔවුන්ට ඒ මොහොතේ අපමෙන් කාර්යක්‍ෂමව ක්‍රියාත්මක වීමට නොහැකිවිනි. මා දකින අයුරින් එයට ප්‍රධාන හේතුව ඔවුන්ගේ සංවිධාන සමාජයෙන් වෙන්ව පැවතීමය. අපේ ආරක්‍ෂක දැලේ වැදගත් ලක්‍ෂණයක් නම් එමඟින් ආරක්‍ෂාවන පුද්ගලයාද ඒ දැලේම කොටසක් වීමය. නමුත් බටහිර ආරක්‍ෂක දැල ඇත්තේ ආරක්‍ෂාවන තැනැත්තාට පිටින්ය. එය කෘතිමය. අපේ පවුල් දැල අසරණවුන් රැක බලා ගන්නා අතර බටහිරුන්ගේ ආරක්‍ෂක දැල අසරණවූ තැනැත්තාට තමාගේ කටයුතු තමන් විසින් කරගෙන යාම සඳහා ආධාර පහසුකම් සපයයි. මේ විධි දෙකේ පැහැදිලි වෙනසක් ඇත. මිනිසුන් අතර බැඳීම පදනම් කරගත් අපේ සමාජ ආරක්‍ෂක දැල අපේ උරුමයයි.

Friday, February 8, 2013

The JVP Remix



Few days ago the JVP organized a march under the anti imperialist banner. Though the banner implies that it is against so called imperialists, whoever they may be,  the JVP says it is the government that they are against for allowing the imperialists to work against the country.  So in actuality it is an anti government march; which is fine but why lie about it? Clearly they do not have the political capital to bring people together under an anti government banner. That is the only reason. 

It is clear that the JVP has started to play their “other” tune, the patriotic one. They keep swinging back to this tune whenever they realize that their Marxist project is not working. But lately the periodicity of this swinging has become so small that people remember both tunes and they know it is coming from the same player. The intention of the JVP is clear. They want to come to power in an undemocratic way, even if that means blood shed, because they cannot do so by democratic means.  The JVP may not be able to win people’s support even at the provincial level but they know how to shut down an entire country with death threats. Therefore we must make sure that we do not play into their hands.   

It is not a secret that some Sinhalas harbor anti Muslim sentiments. Some groups led by monks have given voice to these sentiments though they do not seem to have the support of the Buddhist majority. One of the major complains of Buddhists has been the illegal encroachment of scared and historical Buddhist grounds by Muslims communities. Though the government had the power to resolve these issues in favor of Buddhists it dragged its foot for too long letting the problem rot. When the government finally decided to do something about it they were able to do so amicably without aggravating any party.  For example in the case of Kuragala, Muslims who occupied this ground seem to have agreed to vacate without a protest after discussing with the authorities. So the Yakka is not as dark as it made out to be and it is clear that the agitation against Muslims by some of these groups is disproportionate. It also appears that some supporters of these groups are also covertly anti government in addition to being anti Muslims. This is probably why these groups get disproportionate publicity in the media. But this is a dangerous combination that can be manipulated by interested parties. Because, if these groups are actually anti government, they will not worry about the government being made unstable by an ethnic riot followed by a Kosovo style intervention. I am not suggesting that they are about to start one, or they want to do so and I pray that it will not. But don’t think there aren't people out there who want to see ethnic riots in this country and the JVP is right there to lend a hand. Those who spent time in the university system know how the JVP brings oppression upon them by igniting riots where there are none. Politics of dead bodies is JVP’s trademark and they may be up to their old tricks again.

Sunday, February 3, 2013

නමෝ නමෝ මාතා

By Janaka Wansapura

වරක් එක්තරා ඇමරිකානු විශ්ව විද්‍යාලයක සිසු කණ්ඩායමක් විසින් එහි බලධාරීන් ගෙන් ඉල්ලීමක් කෙරිනි. ඉන්දියාවෙන් පැමිනි උපාධිධාරීන් ගෙනුත් ඇමරිකාවේ ජීවත් වන හින්දු දෙමව්පියන්ගේ දරුවන්ගෙනුත් සමන්විත මේ සිසු පිරිස හින්දු භක්තිකයින් වූ අතර ගණනින් එම විශ්ව විද්‍යාලයේ සැළකිය යුතු ප්‍රතිශතයක් ගනු ලැබිනි. ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම වූයේ හින්දු ආගමික උත්සවයක් පැවැත්වෙන එක්තරා දිනයක් විශ්ව විද්‍යාලයේ නිවාඩු දිනයක් ලෙස නම් කරන ලෙසය. ඉල්ලීම කෙරුනේ අප්‍රසිද්ධියේ වුනත් ඊට ප්‍රතිචාරය විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රජාවටම දැනගැනීමට බලධාරීන් විසින් සලස්සවා තිබිනි. මගේ මතකයේ හැටියට කෙටියෙන් ඉන් කියවුනේ මෙවැනි දෙයකි. විවිධ ආගම් හා විවිධ ජාතීන්ට අයත් සිසුවෝ මෙහි ඉගෙන ගනිති. විශ්ව විද්‍යාලය තුල ඇති මේ බහු සංස්කෘතිය අපි අගය කරන්නෙමු. නමුත් මේ සියලු දෙනාගේම ආගම් සඳහා නිවාඩු දින නම් කිරීම ප්‍රායෝගික නොවන බව කණගාටුවෙන් දැනුම් දෙමු.  ප්‍රශ්ණය එතැනින්  කෙළවර විය. නමුත් ඒ ප්‍රකාශයේ නොකියවුනු දෙයක් තිබිනි. එනම් ක්‍රිස්තියානි සිසුන්ගේ ආගමික උත්සව පැවැත්වෙන දින පමණක් ඔවුන්ගේ ඉල්ලීමකින් තොරව වුනත් එම විශ්ව විද්‍යාලයේ ඒ වනවිටත් නිවාඩු දින බවට පත් කෙරී තිබුන බවය. ක්‍රිස්තියානි ආගමට පමණක් එසේ නිවාඩු දින ලැබුනේ කෙලෙසදැයි සාධාරණය කල යුතු බව එම බලධාරීන් කල්පනා කලේ නැත. හින්දු ආගමික සිසුන් හැරුනු කොට වෙන කිසිම ආගමකට අයත් සිසු පිරිසක් විසින් එවැනි ඉල්ලීමක් කලේ යැයි දැන ගන්නට නැත. එසේ වෙතත් බලධාරීන්ගේ නිර්ණායකය වූයේ ප්‍රායෝගික බව නම් ක්‍රිස්තියානිද ඇතුලු සියලු ආගම් වලට සාධාරණය ඉටු කල හැකි ප්‍රායෝගික විසඳුමක් ගෙන ඒමට ඔවුන් විසින් කටයතු කල යුතුව තිබිනි. එවැන්නක් එහි සිදු නොවිනි. ඒ නිසා ප්‍රායෝගී නොවන බව කීම හුදු ප්‍රයෝගයක් පමණි. පැහැදිලිවම ඔවුන්ගේ ප්‍රකාශයෙන් කියැවුනේ ක්‍රිස්තියානි ආගමට එම විශ්ව විද්‍යාලයේ ඇති තැන වෙනත් ආගමකට නොදෙන බවය. වඩාත් නිවැරදිව කිවහොත් සියලු ආගම් එකසේ සැලකීම මඟින් ක්‍රිස්තියානි ආගමට තිබිය යුතු විශේෂ තැන අවතක්සේරු නොකරන බවය. ක්‍රිස්තියානි රටක ඇති යුදෙව් ක්‍රිස්තියානි අධ්‍යාපනය ලබාදෙන ආයතනයක් එවැනි ප්‍රතිපත්තියක් දැරීම මට ප්‍රශ්ණයක් නොවේ. ප්‍රශ්ණය බටහිරුන් අනුගමනය කරන ඊනියා බහු සංස්කෘතික ප්‍රතිපත්ති වල සැබෑ ස්වරූපය අපේ උගතුන් තේරුම් නොගැනීමය. ඇමරිකාවේ පසු පෙලේ විශ්ව විද්‍යාලයක ආකල්ප මෙසේ වේ නම් රජ්‍ය මට්ටමේ ඊනියා බහු සංස්කෘතික ආකල්ප ගැන සිතා ගත හැකි විය යුතුය. මේ බව තේරුම් නොගන්නා අපේ උගතුන් අප රටේ ජාතික ගීය දෙමළ බසින්ද ගැයිය යුතුයැයි පවසති. ඉන් සිදුවන්නේ මෙරට සිංහල ජාතියට හිමි විය යුතු තැන අවතක්සේරුවීම මිස ඉන් දෙමළ ජාතියට ලැබෙන දෙයක් නැත.


ඇමරිකාවේ මෙන් නොව ශ්‍රී ලංකාවේ සියලු ආගම් වල උත්සව වලට රාජ්‍ය මට්ටමින් අනුග්‍රහය ලැබේ. ඒ පිළිබඳ කිසි විවාදයක් නැත. බෞද්ධයෝ එය ප්‍රශ්ණයක් කර නොගනිති. ජාතික ගීයට බටහිරුන් දී ඇති වැදගත් කමත් දෙමළ ජාතිවාදීන්ගේ කූට ක්‍රියා කලාපත් නොවන්නට ජාතික ගීය පිළිබඳව පවා සිංහලුන් මීට වඩා ලිහිල් ආකල්පයක් දරනු ඇතැයි මම සිතමි. කෙසේ නමුත් අපට ජාතික ගීයක් ලැබුනේ මෑතකදී බව නොගිනිය හැකි නොවේ. අපි තවමත් ජාතික ගීය යන සංකල්පය අපේ සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කරගනිමින් සිටිමු. ජාතික උත්සව වලදී තවමත් එය වාදනය කෙරෙන්නේ බටහිර සංගීත ක්‍රමයටය. එමඟින් ඒ ගීයට වඩා ගාම්භීර බවක් ලැබේද? ජාතික ගීය රණ ගීයක් විය යුතුද? එසේ නම් සිංහලුන්ගේ රණ ගී කෙබඳුද? අපි ජාතික ගීයට ගරු කරන්නේ කෙසේද? භික්‍ෂූන් වහන්සේ ජාතික ගීය පිළිබඳ කුමන පිළිවෙතක් අනුගමනය කළ යුතුද? අපට මෙවැනි ප්‍රශ්ණ ඇත්තේ ජාතික ගීය යන සංකල්පයම අපට ආගන්තුක බැවිනි.


ජාතික ගීය හා ජාතික කොඩිය බටහිරුන් තම රටවල ජාතික රාජ්‍ය ගොඩනඟා ගැනීමේදී ඔවුන් විසින් නිර්මාණය කරගත් සංකේතය. බටහිර රටවලද ඒ සංකේත වලට එතරම් දුර අතීතයක් නැත. බටහිර නොවන අපේ රටවලට මේ සංකේත ලැබෙන්නේ අප ඔවුන්ගේ යටත් විජිතව පැවති නිසා හෝ නැත්නම් සංස්කෘතික බලපෑම් නිසාය. නිදහස ලැබෙද්දී අපි ජාතික ගීයක් තනාගත්තේ සුද්දන්ට එවැන්නක් තිබුන නිසා පමණි. එය හරියට කිතුණුවන් කැරොල් ගායනා කරන විට එය අනුකරණය කරමින් බෞද්ධයන් භක්ති ගී ගායනා කරනවා මෙනි. නමුත් එය බැහැර කල යුතුයැයි මම නොකියමි. ජාතික ගීය ඇසෙන විට අප බොහෝ දෙනෙකුට හිතට අභිමානයක් නෙතට කඳුලක් ගෙන දෙන බව සත්‍යයකි. ඒ නිසා අපේ ජාතික ගීය අපට වැදගත්ය. නමුත් ජාතික ගීයෙන් හා ජාතික කොඩියෙන් සංකේතවත් වන බටහිර රාජ්‍යය ඔවුන් විසින් දකින ආකාරය අප රට ජාතිය දකින ආකාරයෙන් පැහැදිලිවම වෙනස් යැයි මම සිතමි. අපි ඔවුන්ගේ සංකේත භාවිතා කරද්දී ඒ ගැන විමසිලිමත් විය යුතුය.


බටහිරුන්ට ඔවුන්ගේ රජය ඔවුන් සිටියත් නැතත් පවතින දෙයකි. එය වෙනස් නොවන අජීවී වියුක්ත සංකල්පයකි. ජාතික ගීය හා ජාතික කොඩිය ඒ වියුක්ත සංකල්පය සංකේතවත් කරයි. අපට එසේ නොවේ. අපේ රට ජාතිය අපට සාපේක්‍ෂව පවතින සජීවී සංයුක්ත දෙයකි. සිංහලුන්ට තමන්ගේ රට ජාතිය ආගම ජීවන ක්‍රමය ආදිය එකිනෙකින් වෙන කර ගත හැකි දෑ නොවේ. ඒවා එකිනෙක හා බැඳී පවතී. සාපේක්‍ෂබව යනු මේ බැඳී පැවතීමය. සිංහල ජාතිය යනු අහවල් ලක්‍ෂණ ඇති ජන කොටසකැයි වෙන් කර ගත නොහැක්කේ මේ බැඳී පැවතීම නිසාය. අනිත් අතට විවිධ ලක්‍ෂණ ඇති ජන කොටස් පොදුවේ සිංහල යැයි හැඳින්විය හැක්කේද මේ බැඳීම නිසාය. අපේ රජවරුන්ට ඔවුන්ට අවේනිකවූ කොඩි තිබුනි. රටත් රජයත් රජුත් රට වැසියනුත් අතර තිබූ සාපේක්‍ෂබව නිසා එකල රජුගේ කොඩිය රට ජාතියේ කොඩියද වූයේ යැයි සිතිය හැකිය. බටහිරුන්ගේ කොඩි මෙන් නොව රජු වෙනස්වනවිට කොඩියද ඊට සාපේක්‍ෂව රට ජාතියද සජීවී ලෙස වෙනස් වෙමින් වෙනස් කර ගනිමින් පැවතිනි. බටහිරුන්ගේ ජාතික ගී හා කොඩි වලින් සංකේතවත් වන්නේ මිනිසුන්ගෙන් වෙන්ව වෙනස් නොවී පවතින රාජ්‍යයකි. අපේ රට ජාතිය අප සමඟ වෙනස් වෙමින් පවතී. අවුරුදු දෙදහස් ගණනක් සිංහල ජාතිය රැකුණේ මේ සාපේක්‍ෂබව එනම් බැඳීම නිසාය. වෙනස් වීමට වෙනස් කර ගැනීමට ඇති හැකියාව නිසාය. අප මේ බැඳීම බටහිරුන්ගේ සංකේත අනුකරණය කරන්නට ගොස් වෙන්වීමක් කර නොගත යුතුය. අද මේ ගයන ජාතික ගීය නැතිවී බොහෝ කලකට පසුවද සිංහල ජාතිය පවතිනු ඇත.