Saturday, December 22, 2012

School shootings



By Janaka Wansapura

Last week, a lone gunman shot and killed scores of helpless children and their teachers at an elementary school in Connecticut in the US, driving the nation to despair and deep sadness. How can the society make sure that this type of senseless, heinous crime does not take place ever again? Earnest attempts are being made to answer this question though not for the first time as this type of shooting rampages in schools have happened, in the US and in few other western countries,  in the past.  Sri Lankans are no strangers to senseless killing rampages. Such random attacks by the LTTE lasted for over a quarter century in our country. The enormity and the frequency of these attacks were such that no one was spared; those of us who survived at least know someone close to us who got either killed or injured.  The difference of course is that terrorist acts have purported motives and more importantly authorities presumably know what must be done to stop it. School shootings are a different problem because of society’s inability to fully comprehend what causes these young boys to act so violently given their seemingly stable upbringings. 

How a society understands what causes violent and socially deviant behavior in people is based on its culture. Studies done on school rampages in the US have not come up with a clear profile of a person who is more likely to commit such a crime. On the other hand, perceived “abnormal” characteristics of these young boys have also been found in other kids of similar age who apparently lead “normal” lives. However, one such character that stands out in most of the cases is their disconnectedness from the society although it does not explain their behavior.

In general, the western society is highly individualistic.  There, personal freedoms are given prominence over that of the society’s needs. Children are taught to be independent and are encouraged to develop their own identity and selfhood separate from their parents and the society from young age. Being individualistic does not necessarily mean that children in western cultures feel lonely. However for those of us non-western parents who do not see it fit to let our babies sleep in a separate bed, let alone in a separate room until they are several years of age, individualism seem more like isolationism.  

The separation of an individual from the society is a hallmark of Judeo-Christian culture. The fact that Judeo-Christian culture’s most significant achievement, the western science, tries to understand a world separated from a so called observer and tries to do so by reducing this so called world to its constituents illustrate this nature of western culture. To me westerners in general are separated from the society by default but to different degrees depending on their education and social standing. Given that it is a basic characteristic of western culture, I argue that the more cultured (in the western culture) one is the more one is likely to be separated from the society. At least in my experience, affluent and educated westerners tend to be more individualistic than the ones who are not. For instance, in Mississippi, a state considered to be backward by American standards, people tend to be laid back and give less importance to themselves in their social interactions whereas people in California, an affluent and highly educated society, tend to be rigid and more self conscious. I am not a sociologist and this observation is not qualified by type of research that they do however if this correlation holds then it is not too far fetched to assume that affluent, well educated  or cultured children are more likely to feel disconnected from the society than those who are not. Could this, at least in part, explain why certain seemingly well educated kids from affluent  families living in good neighborhoods end up plotting and executing this type of horrendous acts of violence? 

By far, school shootings are not the major cause of violent deaths in the US though it has caught the public attention due its shear atrocity. In searching for an answer to prevent this type of crime authorities are likely to adopt two strategies. One approach is to identify early signs of deviant behavior in children and implement therapeutic interventions which will most likely include pharmaceutical treatments. The other is to bring new laws that control guns and to implement more stringent security measures at schools. These solutions will result in reigning in of personal freedoms and therefore will be met with severe opposition from the American public as personal freedom is what grants individuality, its core value. But unfortunately for the Americans there is no way around it. 

Through these solutions the society appears to be taking steps to prevent these crimes from happening but in reality the responsibility is more or less delegated to its constituents, the individuals. That is, in principle, the solution is to make you responsible for keeping yourself safe from others and others from you.  It says nothing about the changes in attitudes and views that are required from the society as a whole. This is because the western culture views the society as a collection of individuals but not as a whole. Thus it does not know how to assume responsibility as a whole or even what is meant by it. Until the society learns how to take care of its problems as a whole while being responsible individuals, I feel that it will only be able to manage the problem but not cure it.

Saturday, December 15, 2012

දූෂිත ආණ්ඩු

By Janaka Wansapura



ඉංග්‍රීසීන්ගෙන් ඊනියා නිදහස ලැබූදා සිට අප රට පැවැති ආණ්ඩුවල දුෂිතබව ක්‍රමයෙන් වැඩිවූ බව බොහෝ වැඩිහිටි අයගේ අත්දැකීමය. 1977 සිට ඒ දූෂිත බව වැඩිවීම තවත් සීඝ්‍රයෙන් සිදුවිනියැයිද බොහෝ අය සිතති.  ඒ ආකාරයට මෑත ඉතිහාසයේ දූෂිතම ආණ්ඩුව අද පවතින ආණ්ඩුව විය හැකි අතර මේ ආණ්ඩුව පරදා ඉදිරියේ පත්වන ආණ්ඩුව ඊටත් වඩා දූෂිත වේ යැයි සිතිය හැකිය. ඒ කෙසේ වෙතත් අසූවේ දශකයේ සිට සිදුවී ඇති සමාජ පරිහානිය දකින විට ආණ්ඩුවල දූෂිත බව පොදු සමාජයේ දූෂිතබවට අනුගාමී වෙතැයි සිතීමට බොහෝ ඉඩ කඩ ඇත. මේ සියලු ආණ්ඩු පත් කෙරන්නේ අඩු ලුහුඩු කම් මැද වුවත් ප්‍රජාතාන්ත්‍රවාදී ක්‍රමයට ජනතාවගේ කැමත්තටය. ආණ්ඩු පත් කරන රටේ බහුතරය සිංහල වන අතර පත්වෙන වැඩිමනත් ජනතා නියෝජිතයෝද සිංහළුන් වෙති. අපි සුදනන් යැයි සිතන්නේ නම් ආණ්ඩු කරනවුන් එසේ නොවෙන්නේ ඇයිදැයි අපි තේරුම් ගන්නේ කෙසේද? 


මෑතකදී එක්තරා ජාත්‍යාන්තර සංවිධානයක් මඟින් නොයෙකුත් රටවල මිනිසුන් තම ආණ්ඩු කොතරම් දූෂිතයැයි සිතනවාදැයි මැන ගැනීම සඳහා සමීක්‍ෂණයක් කරන ලදී. මෙහිදී මනිනු ලැබුනේ ඒ ඒ රටවල මිනිසුන් තම තමන්ගේ ආණ්ඩුවල දූෂිතබව ඔවුන් දකින ආකාරයය (perception of corruption). විවිධ සංස්කෘති හරහා මෙවැනි සමීක්‍ෂණයක් සාධාරනව කල හැකිද යන්න ප්‍රශ්ණයකි නමුත් එය අමතක කර මේ සමීක්‍ෂණයේ ප්‍රතිඵල දෙස බැලුවොත් පැහැදිලිවම පෙනෙන්නේ බටහිර රටවල වෙසෙන මිනිසුන්ට වඩා සංස්කෘතියෙන් බටහිර නොවන රටවල වෙසෙන මිනිසුන් තමන්ගේ ආණ්ඩු දූෂිතයැයි සිතන බවය (http://www.transparency.org/cpi2012/in_detail). බටහිර නොවන සංස්කෘතිවල ආණ්ඩු වඩා දූෂිතයැයි එරටුන් හිතෙන්නේ ඇයි? අනිත් අතට බටහිරුන් ඔවුන්ගේ ආණ්ඩු එතරම් දූෂිත නොවේ යැයි සිතෙන්නේ ඇයි?


මිනිසුන් තම ආණ්ඩුවල දූෂිතබව අගයන්නේ ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියට හා සදාචාරයට එනම් ඒ ඒ චින්තනයට සාපේක්‍ෂවය. මෙය තේරුම් ගැනීමට අපහසු දෙයක් නොවේ. පසුගිය කාලයේ ඇමරිකානු බැංකු සහ රජයේ ආයතන මඟින් නිවාස ණය හා ආයෝජන සම්බන්ධයෙන් කෙරුනු විශාල පරිමාණයේ වංචා සහගත ක්‍රියා නිසා අද එරට ආර්ථිකය මහා ආගාදයකට ඇද වැටී ඇති බව පැවසේ. මීට මුල්වූ සමහර ආයතන ප්‍රධානින් මේ හරහා අතිවිශාල ධනවතුන් බවට පත්විය. නීති විරෝධී නොවුනත් ඔවුන් ඔවුන්ගේ ආයතන හා පුද්ගලික අභිවෘද්ධිය සඳහා ගත් ක්‍රියා මාර්ග නිසා සාමාන්‍ය මිනිසුන් මිලියන ගණනකගේ ආයෝජන හා ඉතිරි කිරීම් පරිහාණියට පත්වෙන බව ඔවුන් නොදැන සිටියා නොවන බව හෙලිවිය. මෙහි ප්‍රතිඵලය කොතරම් දරුණු වුනත් සාමාන්‍ය ඇමරිකානුවන් මේ ආයතන සමඟවත් ඒ ප්‍රධානීන් කෙරෙහිවත් එතරම් ද්වේශ සහගත වූ බවක් පෙනුනේ නැත. ලංකාවේ මෙවැනි වංචාවක් සිදුවිනි නම් මොවුන්ට පොල් ගෙඩි දෙක බැගින් ගසනු නියතය. නමුත් ඇමරිකානුවන් එතරම් සැලුනේ නැත. ඒ මන්ද යත් සාමාන්‍ය ඇමරිකානුවන්ද අර කියන ආයතන ප්‍රධානීන් සිටි තැන සිටියේ නම් ඔවුන්ද තම අභිවෘද්ධිය සඳහා වැඩ කරගැනීමට කිසිදු ලෙස මැලි නොවෙන බව ඔවුන් දන්නා බැවිනි. ඇමරිකානුවන් දකින ආකාරයට ඒ ආයතන ප්‍රධානීන් ඔවුන්ගේ සදාචාරයට පටහැනි දෙයක් කර නැත. මේ අනුව අපට පැහැදිලි විය යුත්තේ මිනිසුන් තම ආණ්ඩු දූෂිත යැයි සලකන්නේ තම තමන්ගේ සංස්කෘතියට හා සදාචාරයට සාපේක්‍ෂව මිස ඊනියා වාස්තවික අර්ථයකින් (absolute sense) නොවන බවය. 


ඒ අනුව ගත් විට ඉහත සමීක්‍ෂණයේ ප්‍රථිපල වලින් කියවෙන්නේ බටහිර රටවල ආණ්ඩු තම සදාචාරයට එකඟව ක්‍රියාකරන නිසා ඒ මිනිසුන් තම ආණ්ඩු එතරම් දූෂිත නැතැයි සිතන බවත් බටහිර නොවන රටවල ආණ්ඩු තම සදාචාරයට පටහැනිව ක්‍රියාකරන නිසා ඒ මිනිසුන් තම ආණ්ඩු වඩා දූෂිත යැයි සිතන බවත්ය. බටහිර ආණ්ඩුවලට ඔවුන්ගේ සදාචාරයට එකඟව ක්‍රියාකිරීමට හැකිත් බටහිර නොවන ආණ්ඩුවලට ඔවුන්ගේ සදාචාරයට එකඟව ක්‍රියාකිරීමට නොහැකිත් ඇයි? එයට ප්‍රධාණ හේතුව ආණ්ඩු කරවන ක්‍රමවේදය යැයි මම සිතමි.


අද සමස්ථයක් ලෙස ලොව පුරා ස්ථාපිත වී ඇත්තේ සුළු වෙනස්කම් සහිතව වුනත් බටහිර ආකෘතියේ ආණ්ඩු ක්‍රමය. මේ ක්‍රම පැහැදිලිවම එංගලන්තය, ප්‍රංශය, ඇමරිකාව වැනි බටහිර රටවල අත්හදා බැලූ ඔවුන්ගේ චින්තනයට ගැලපෙන ක්‍රමය. එය බටහිර නොවන රටවලට ඔබා ඇත්තේ සංස්කෘතික ආර්ථික හා යුදමය බලපෑම් මඟිනි. ඒ ක්‍රම බටහිර සදාචාරයට ගැලපුනත් බටහිර නොවන රටවල සංස්කෘතියට හා සදාචාරයට නොගැලපේ. ඒ නොගැලපෙන ක්‍රමය තුලින් බිහිවෙන්නේද ඒ රටවල සංස්කෘතියට හා සදාචාරයට නොහිඹිනා ලෙස කටයුතු කරන ආණ්ඩුය. අනිත් අතට බටහිර රටවල ආණ්ඩුවලට ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියට එකඟව ක්‍රියාකල හැක්කේ ඔවුන් අනුගමණය කරන ඔවුන් විසින් නිර්මාණය කරගත් ආණ්ඩු ක්‍රමය ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියට ගැලපෙන නිසාය. 


අපි බටහිර සංස්කෘතියට සියවස් ගණනක් යටවී සිටියද එය අනුකරණය කලද අපි ඒ සංස්කෘතියට තවමත් මුලු මනින්ම අවශෝෂණය වී නැත. ඒ නිසා බටහිරුන්ගේ ආණ්ඩු ක්‍රමය අපේ සදාචාරයට ගැලපෙන්නේ නැත. උදාහරණයක් ලෙස අපේ සංස්කෘතියට අනුව අපි යුක්තිය පසැඳීමට සුදුසු අයෙකු යැයි සිතන්නේ පිං පව් හඳුනන දැහැමින් කල් ගෙවන උතුමකු මිස හුදෙක් නීතිය උගත් අයෙකු නොවේ. නමුත් බටහිර ආණ්ඩුක්‍රමය අපට දෙන්නේ උසාවි සහ නඩුකාර උතුමන්ය. ඒ උතුමන් උපාසකවරුන් විය යුතුයැයි අපට තීරණය කල නොහැකිය. අපි නායකයෙක් ලෙස සලකන්නේ අපේ දුක සැප විමසන අනාගතයට මඟ පෙන්වන්විය හැකි අපේ ගෞරවයට පාත්‍ර වන්නකු මිස චන්දය ඉල්ලා අප පසුපස එන අයෙකු නොවේ. අපේ ගම් වල බිහිවෙන ස්වභාවයෙන් නායකත්වය දැරීමට සුදුසු ගුණ ගරුක සදාචාරවත් මිනිසුන් නිතැතින්ම මන්ත්‍රීවරු බවට පත් නොවන්නේ ඇයි? එසේ නොවන්නේ බටහිර ආණ්ඩුක්‍රමයට අවශ්‍ය ජනතා නියෝජිතයින් මිස නායකයින් නොවන නිසාය. ඒ ක්‍රමයට අනුව නායකත්වය ඇත්තේ කේන්ද්‍රයේය. අපේ මන්ත්‍රීතුමා හුදෙක් එහි අපේ නියෝජිතයාය. මේ නියෝජිතයින්ට හා ඔවුන්ගේ ආයතන වලට සංස්කෘතියක් වශයෙන් අපි අපේක්‍ෂා කරන දේ ලබාදිය නොහැකිය. අනිත් අතට අපේ සංස්කෘතියේ නායකයින්ට මේ ආණ්ඩු ක්‍රමය තුල තැනක් නැත. අපිට අපේ ආණ්ඩු දූෂිත වන්නේ මේ නොගැලපීම නිසාය. 


මුල් අවධියේදී අපේ සංස්කෘතික නායකින්ට ආණ්ඩු බලය ලබා ගැනීමට අවස්ථාව තිබිනි. ඔවුහු අපි අපේක්‍ෂා කල පරිදි සංස්කෘතියට හා සදාචාරයට එකඟව කටයුතු කිරීමට උත්සාහ කලහ. නමුත් ඔවුන් ආණ්ඩුව විසින් යොදා ගත්තේ නියෝජිතයින් මිස ජන නායකයින් ලෙස නොවේ ඒ අතරම ඔවුන්ට බලයේ සිටීමට ඔවුන්ට නුහුරු පක්‍ෂ දේශපාලණය කල යුතුවිනි. නායකකම් ඉල්ලා යෑම අපේ සංස්කෘතියට තරම් නොවේ. මේ නිසා කල් යාමේදී සැබෑ සංස්කෘතික නායකයින් ආණ්ඩු ක්‍රමයෙන් ඉවත්වූ අතර බටහිර ක්‍රමයට වඩා සරිලන පිරිසක් ඒ තැන ගත්හ. නමුත් ඒ අය ජනතාවගේ සංස්කෘතික හා සදාචාරාත්මක අපේක්‍ෂාවන් සැපිරීමට සමත් නොවේ. එය අද සිටින මැති ඇමති වරුන්ගේ වරද නොවේ සමස්ථයක් ලෙස ගත්විට ඔවුන්ද සදාචාරාත්මකව සිටින්නේ අප සිටින වලේමය. වරද අපේ නියම සංස්කෘතික නායකින්ට තැනක් නොදෙන බටහිර ක්‍රමයයි. නමුත් බටහිරුන්ට නම් ඔවුන්ගේ ආණ්ඩුත් ඔවුන්ගේ අපේක්‍ෂාවනුත් හොඳින් ගැලපේ. ඔවුන් තම ආණ්ඩුවලින් මූලිකව බලාපොරොත්තු වන්නේ තමන්ගේ පුද්ගලික අයිතිය ආරක්‍ෂා කරදී ආත්මාභිවර්ධණයට ඉඩ පහසුකම් සලසාදීමය. එහිදී ඔවුන්ට අවශ්‍ය ඔවුන්ගේ නියෝජිතයින් හා කළමනාකරුවන් මිස නායකයින් නොවේ. බරක් ඔබාමා අපේ සංස්කෘතියට අනුව අපි සිතන ආකාරයේ ජාතික නායකයෙකුට වඩා ඇමරිකානු පරිපාළන යාන්ත්‍රණය හසුරුවන එහි ඉහලම කළමනාකරුවා යැයි හැඳින්වීම සුදුසුය. අපේ වැනි නායකයින් ඇමරිකානුවන්ට අවශ්‍ය නොවේ.  බටහිර ආණ්ඩු ක්‍රමය ඔවුන්ට අවශ්‍ය නියෝජිතයින්ද හා කළමනාකරුවන්ද ලබාදේ.


අපි බටහිර රටවලට ඔබින ක්‍රමවේදයකින් අපට සදාචාරාත්මකැයි සිතනදේ ලබාගැනීමට උත්සාහ කරමින් සිටිමු. එය නොගැලපෙන රෝද දැමූ වාහනයක් පදවන්නට යනවා වැනි නිෂ්ඵල ව්‍යායාමයකි. දුෂිත නොවෙන ආණ්ඩු තනා ගැනීමට එක්කෝ අපි බටහිර සංස්කෘතියට මුලු මනින්ම අවශෝෂණය විය යුතුය නැති නම් මේ ක්‍රමය අතහැරිය යුතුය.

Sunday, December 9, 2012

සුදු බැනියං-කලු කෝට් ආණ්ඩු ක්‍රමය

 By Janaka Wansapura

පාර්ලිමේන්තුවත් උසාවියත් මේ රටේ රාජ්‍ය බලය ක්‍රියා කරවන ප්‍රධාන ආයතන දෙක ලෙස හැඳින්වේ. මේ ආයතන අපට ලබා දුන්නේ ඉංග්‍රීසීන් බව අපි කවුරුත් දනිමු. 1815 දී ඔවුන් විසින් පැහැර ගන්නා තෙක් අවුරුදු දෙදහස් ගණනක් තිස්සේ මෙරට රාජ්‍ය බලය ක්‍රියාත්මක කිරීමට මෙවැනි ආයතනවල අවශ්‍යතාවක් නොතිබිනි. නමුත් 1948 දී ඔවුන් රට භාර දුන්නේ මේ ආයතන දෙක නොමැතිව ක්‍රියාත්මක කල නොහැකි රාජ්‍යයකි. අද හිටපු ජනාධිපතිනිය ඇතුළු බොහෝ බටහිර උගත්තු අපට උපදෙස් දෙන්නේ මේ බටහිර රාජ්‍ය ක්‍රමය ආරක්‍ෂා කරන ලෙසය. ඔවුන්ට රාජ්‍ය ක්‍රමය ආරක්‍ෂා කිරීමට මිස රජය ආරක්‍ෂා කිරීමට අවශ්‍යතාවක් නැත.  අපි ඒ ක්‍රමය ආරක්‍ෂා කල යුත්තේ එය මිනිසා විසින් චිරාත් කාලයක් තිස්සේ අත්හදා බලා සොයා ගත් මානුෂිකම ආණ්ඩු ක්‍රමය නිසා යැයි ඔවුහු අපට කියා දෙති. නමුත් මේ ඊනියා අත්හදා බැලීම කෙරී ඇත්තේ යුරෝපයේ මිස වෙන කොහේවත් නොවන බව අපි කවුරුත් දනිමු. ඒ කෙසේ වෙතත් අපට නම් මේ ක්‍රමයේ බැලූ බැල්මට පෙනෙන දුර්වල බවක් ඇත. එනම් සාමාන්‍ය මිනිසුන්ට මේ බලවත් ආයතන සමඟ සෘජුව ගනුදෙනු කිරීමට නොහැකි වීමය. ඔවුන්ට එය කල හැක්කේ ඔවුන්ගේ නියෝජිතයින් වන මන්ත්‍රීවරු හා නීතිඥවරු හරහාය. නියෝජිතවරුන් නොමැතිව ක්‍රියාත්මක කල නොහැකි ආණ්ඩු ක්‍රමයක් කෙතරම් මානුෂික විය හැකිද යන්න ප්‍රශ්ණයකි.

බොහෝවිට අපි වැරදි වැඩ නොකර සිටින්නේ පිං පව් හෝ යුතු අයුතු කම් ගැන සංස්කෘතියෙන් අපට කියා දී ඇති දැනුම නිසා මිස නීතිය හදාරා ඇති නිසා නෙවේ. නමුත් උසාවියේ තීරණ ගන්නා ආකාරය අපි පිං පව් හෝ යුතු අයුතු කම් අළලා තීරණ ගන්නා ආකාරයට වඩා සංකීර්ණය. ඒ සංකීර්ණ බවට එක හේතුවක් නම් එහි ගුරු කොට සකලන නීති ගෙතී ඇත්තේ ඊනියා වියුක්ත මිනිසකුගේ වියුක්ත ගැටළුවක් කේන්ද්‍ර කරගෙන මිස යම් අයෙකුගේ දන්නා ප්‍රශ්ණයට අදාලව නොවන නිසාය. මේ සංකීර්ණ බව හසුරුවා ගැනීමට අපට නීති විශේෂඥයින්ගේ සහය පැතීමට සිදුවේ. ඒ අනුව යුක්තිය ඉටුකර ගැනීමට යාමේදී අපේ අවශ්‍යයතාව සපුරාලන්නේ නීතිඥවරයාය. අධිකරණයය ඉදිරියේදී එතුමා අපේ නියෝජිතයාය. ඒ අතර මන්තී්‍රතුමා පාර්ලිමේන්තුවේ අපේ නියෝජිතයාය. මෙතුමා සුදු රෙද්දක් සහ බැනියමක් අඳින අතර අනිත් උතුමා කලු කබායක් අඳියි. ඔවුහු අප වෙනුවෙන්ද  අප රට වෙනුවෙන්ද විවිධ තීන්දු තීරණ ගන්නා පාර්ලිමේන්තුව හා අධිකරණය ඉදිරියේ අපව නියෝජනය කරති. මේ නියෝජන ක්‍රමය සාමාන්‍ය වැසියන් රජයෙන් ඈත් කර තබන බව පැහැදිලිය. මේ රටේ ජනතාවගේ පරමාධිපත්‍ය උදෙසා යැයි කෙරෙන දෝශාභියෝග ගැටුමේදී සාමාන්‍ය ජනතාවට වඩා කළු කෝට් සහ සුදු බැනියං ඇඳගත් අය වැදගත් තැනක් ගත්තේ මේ ආණ්ඩු ක්‍රමයේ ඇති දුර්වල බව නිසාය. එතනිනත් එහාට ගොස් විදේශ විශේෂඥවරුන් ඒ නඩු ඇසිය යුතු යැයි සමහරු යෝජනා කරන්නේ ඔවුන්ගේත් මේ බටහිර ක්‍රමයේත් බංකොලොත්බව තව තවත් විදහාපාමිනි.

නියෝජිතයින්ගේ මැදිහත් වීමකින් තොරව එකම ආයතනයක් හරහා රජය සමඟ පුද්ගලිකව ගනුදෙනු කිරීමට හැකි ක්‍රමයක් වේ නම් එය මීට වඩා මානු’ෂික නොවේද?

සාමාන්‍ය දෛනික කටයුතු වලදී වැදගත්වන තීන්දු තීරණ පරිපාලණ හෝ අධිකරණ යැයි වෙන්කර ගැනීමට ඊට ආවේනිකවූ හේතු නැත. එසේ වෙන් කර අර්ථදක්වා ගත්තත් යම් නියත ප්‍රශ්ණයකදී පරිපාලණ හා අධිකරණ කටයුතු එකිනෙකින් සම්පූර්ණයෙන්ම ස්වායත්ත නොවේ. ඒ නිසා ඒ කටයුතු එකම ආයතනයකින් හෝ එක බලධාරියකු හරහා ඉටු කර ගැනීමට නොහැකි හේතුවක් තිබිය නොහැකිය. අවශ්‍ය වන්නේ ඔහුට හෝ එම ආයතනයට ඒ සඳහා බලයක් තිබීම පමණි. නමුත් අද පවතින ආණ්ඩු ක්‍රමයට අනුව එය කළ නොහැකිය. එයට ප්‍රධාන හේතුව මේ බටහිර ආණ්ඩු ක්‍රමය තුල රජ්‍ය බලය කේන්ද්‍රගත වී තිබීමය. රට පුරා විසිර සිටින සියලු වැසියන් සම්බන්ධයෙන් රජ්‍ය බලය ක්‍රියාත්මක කිරීම ප්‍රායෝගිකව අපහසු නිසා එහිදී පාර්ලිමේන්තුව  උසාවිය වැනි ආයතන අතර රාජකාරි බෙදී ඇත. තවද කේන්ද්‍රගතවූ පරිපාලන ආයතන සමඟ පුද්ගලිකව ගනුදෙනු කිරීම ප්‍රායෝගික නොවන නිසා මහජන නියෝජිතයන් පත්කෙරී ඇත.  මේ ආකරයට ප්‍රශ්ණය කළමනාකරණය කරගෙන ඇතත්. පවතින ක්‍රමය මානුශික යැයි කිව නොහැකිය. මීට විකල්පයක් ඇත. ඒ රාජ්‍ය බලය විමධ්‍යගත කිරීමය.

රජ්‍ය බලය ගම් මට්ටමට විමධ්‍යගත කල විට එය ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා උසාවියත් පාර්ලිමේන්තුවත් වෙනුවට ගමේ පිහිටි ගම්මුන් විසින් මෙහෙයවන තනි ආයතනයක් හෝ පුද්ගලයෙකු යොදා ගැනීමට අපහසුවක් නැත. එවිට ගමේ වැසියන්ට මහජන නියෝජිතයකුගෙන් තොරව ඒ ආයතනය සමඟ සෘජුවම ගනුදෙනු කිරීමට බාධාවක්ද ඇති නොවෙනු ඇත. ඒ නිසා ප’ක්‍ෂ දේශපාලනයද ගමෙන් තුරන් වනු ඇත. නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී එහි වියුක්තබව අඩුවී සංයුක්ත ස්වභාවයක් ගනු ඇත. එමඟින් නීති ක්‍රියාදාමය සරලවී සාමාන්‍ය වැසියෙකුට නීති විශේෂඥයෙකුගේ සහය නොමැතිව එම ආයතනය සමඟ ගනුදෙනු කිරීමට අවස්ථාවක් සැලසෙනු ඇත. වැදගත් වන්නේ ඒ ගමේ රාජ්‍ය බලය ඇති ආයතනය හෝ පුද්ගලයා සධාරණව සදාචාරාත්මකව කටයුතු කරන්නේද යන්නය. එකල නම් ගමේ පංසලේ හාමුදුරුවන් විසින් ඒ බවට වග බලාගන්නට ඇතැයි සිතිය හැකිය.

කේන්ද්‍ර ගතව සුදු බැනියං හා කලු කෝට් හරහා ක්‍රියාත්මක වන ආණ්ඩු ක්‍රමයට වඩා විමධ්‍යගතව ගම් මට්ටමින් සාමාන්‍ය මිනිසුන් සමඟ සෘජුව ගනුදෙනු කෙරෙන ආණ්ඩු ක්‍රමය සරලය, කාර්යක්‍ෂමය මානුෂිකය. 1815 දක්වා මෙරටේ ක්‍රියාත්මක වන්නට ඇත්තේ මීට සමාන ක්‍රමයක් යැයි සිතිය හැකිය. අද බලය විමධ්‍යගත කරනවා යැයි කියා කරන්නේ පවතින ක්‍රමය සතු පාර්ලිමේන්තු උසාවි වැනි ආයතන එසේම තබාගෙන ඒවා කුඩා ඒකක වලට කැඩීමය. නමුත් කෙතරම් කුඩා ඒකක වලට කැඩුවත් ඉන් සැබෑවටම බලය විමධ්‍යගත වීමක් සිදු නොවේ. කේන්ද්‍රීයකරණය බටහිර විදි ක්‍රමයයි. එය අපට සුදුසු නැත. අසාර්ථක වී ඇති ප්‍රාදේශීය සභා සහ පලාත් සභා එයට සාක්‍ෂි දරයි. නමුත් අප තවම සිටින්නේ පාර්ලිමේන්තු සහ උසාවි නැති කල හැකි තැනක නොවේ. අද අපට කළ හැක්කේ බටහිරුන් විසින් අප මත පටවා ඇති ආණ්ඩු ක්‍රමය අපි දකින මානුෂිකම ආණ්ඩු ක්‍රමය නොවන බවත් ඒනිසා එය ආරක්‍ෂා කිරීමට අප බැඳී නැති බවත් දැන ගැනීමය.

Tuesday, December 4, 2012

දෙමළ ප්‍රශ්ණය


සුලූ ජාතීන්ට, විශේෂයෙන්ම මේ රටේ සාමාන්‍ය දෙමළ ජනයාට බරපතල ප්‍රශ්ණයක් ඇත. ඒ මෙරට ඉපදුනත් මෙරට ජීවත්වුනත් ඔවුන් මෙරටේ සංස්කෘතියේ හෝ එහි දේශපාලණයේ හෝ කොටස් කාරයන් නොවීමය. දෙමළ ජනයාට මේ ප්‍රශ්ණය සැමදාම තිබිනි. ඔවුන් සිංහලයන් සමඟ හොඳින් සිටියත් නැතත් මේ ප්‍රශ්ණය මඟ හැරෙන්නේ නැත. බටහිර උගතුන් නොකීවත් මෙය සිංහලයන්ටද ඇති එක ප්‍රශ්ණයකි. දෙමළ ජනයා මෙරටේ සංස්කෘතියේත් එහි දේශපාලනයේත් කොටස් කරුවන් නොවී වෙන්ව සිටීම එසේත් නැත්නම් සිංහල ජාතියෙන් වෙන්ව සිටීම සිංහලයන්ටද ඇති මූලික ප්‍රශ්ණයකි. සිංහලයන්ට ඇති අනිත් ප්‍රශ්ණය බටහිර අධිරාජ්‍ය වාදීන් මේ වෙන්ව සිටින සුලූ ජාතීන් සිංහලයන්ට විරුද්ධව මෙහෙය වීමය. මේ ප්‍රශ්ණය එකිනෙකින් ස්වායත්ත නොවේ. එනිසා ඒවාට සපයන විසඳුම් සියලු ප්‍රශ්ණ වලටත් සියලු ජාතීන්ටත් සාධාරණය විය යුතූය. ජන වාර්ගික පදනමක් මත දේශපාලණ බලය බෙදීමෙන් දෙවෙනියට සඳහන්වූ සිංහලුන්ගේ ප්‍රශ්ණය උග්‍ර වෙනවා මිස ඊට විසඳුමක් ලැබෙන්නේ නැත. සිංහලුන් ගේ ප්‍රශ්ණ නොවිසඳෙන විසඳුම් ජාතික විසඳුම් නොවේ.

මේ වෙන්වීම දෙමළුන්වත් සිංහලුන්වත් විහින් ඇති කර ගත් දෙයක් නොවේ. අධිරාජ්‍යවාදීහු දෙමළ ජනයා ඉන්දියාවෙන් මෙරටට ගෙන්වාගත් දින පටන්ම ඔවුන් සිංහල ජාතියෙන් වෙන්කර තැබීමට පියවර ගත්හ. දෙමළ ජනයා අතරින් ප්‍රභූ පැළන්තියක් බිහිකර ඔවුන්ට මෙරටේ නොතිබූ දේශපාලන වරප්‍රසාද හිමි කරදීම මඟින් අධිරාජ්‍යවාදීහු මේ වෙන් කිරීම අප සමාජයේ ස්ථාපිත කළහ. අද සාමාන්‍ය දෙමළ ජනයා සිංහල ජාතියෙන් වෙන්වී සිටින්නේ සියවස් ගණනක් තිස්සේ ක්‍රියාත්මක කෙරුන මේ වෙන් කිරීමේ ක්‍රියාවළියේ ප්‍රතිඵලය නිසාය. සිදුවිය යුත්තේ මේ දෙමළ ජනයා මෙරට සංස්කෘතියටත් දේශපාලනයටත් ආර්ථිකයටත් එකතු කිරීමය.

ඉතිහාසය පුරා භාරතයෙන් අප රටට සංක්රමණය වූ මිනිස්සු ඒ ඒ අවධියේ මෙරට ස්ථාපිතව තිබූ සංස්කෘතියටත් දේශපාලනයටත් ආර්ථිකයටත් ස්වාභාවිකවම අනුගත වෙන්නට ඇතැයි අපිට සිතිය හැකිය. පරම්පරා කිහිපයකින් පසු ඔවුහු තමන් සිංහලුන් යැයි හඳුනාගන්නට ඇත. එසේ හඳුනාගෙන එතැන් පටන් සිංහල ජාතියේ ඉතිහාසයටද උරුම කම් කියන්නට ඇත. නමුත් අවාසනාවකට මෙරට දෙමළ ජනයාට මෙසේ ස්වාභාවිකව සිංහල ජාතියට අනුගත වීමට ඉඩක් නොලැබිනි. ඔවුන් ගොවි කම්කරුවන් ලෙස මෙහි ආ දා පටන් කෘතිමව වෙන්කර තැබිනි. ඒ නිසා ඔවුන් මෙරට සංස්කෘතියටත් දේශපාලනයටත් ආර්ථිකයටත් එකතු කෙරීම සක්රීයව සිදුකල යුතු ක්‍රියාවළියක් බවට අද පත්වී ඇත.

සිංහල ජාතිය අවුරුදු දෙදහස් ගණනක් තිස්සේ අඛන්ඩව මෙරට ඔවුන්ට ආවේනිකවූ සංස්කෘතියකුත් දේශපාලනයකුත් ආර්ථිකයකුත් ගොඩනඟමින් සිටිති. වෙන්ව සිටින අනිකුත් සියලු ජන කොටස් බැඳ ගත යුත්තේ මේ සිංහල ජාතියටය. අපි යම් ජාතියකට අයිතිය යන හැඟීම අපට ඇත්තේ මූළික වශයෙන් අප එකිනෙකා සමඟ ආධ්යාත්මිකව බැඳී සිටින නිසාය. මෙසේ බැඳුනු ජාතියකට යම් පොදුවූ සංස්කෘතික ලක්ෂණ තිබිය හැක. නමුත් බැඳී සිටීමට එකම සංස්කෘතියක හිඳීම අනිවාර්ය නොවේ. ඒනිසා දෙමළ ජනයා සිංහල ජාතියට බඳවා ගැනීම යනු ඔවුන් සිංහලුන් කෙරීම නොවේ. බැඳ ගැනීම ඉතා පැහැදිළිවම අධ්යාත්මික ක්‍රියාවළියකි. බැඳගැනීමේදී දෙමළ ජනයා ඔවුන්ගේ දෙමළ හින්දු අනන්‍යතාව රකිනු ඇත. එය එසේ විය යුතුය.

එකතු වූ පසු ඔවුන් එකවර සිංහල ජාතිය සමඟ බැඳීත් සිංහල ජාතියෙන් වෙන්වීත් සිටිනු ඇත. මේ බැඳී වෙන්වීම තුලින් ඔවුන් මෙරටේ සංස්කෘතියේත් එහි ආර්ථිකයේත් එහි දේශපාලනයේත් කොටස් කරුවන් වීමට ඉඩ ප්රස්තාව සැලසෙනු ඇත. බැඳී වෙන්වීම නිසා අනුගත වූ ජාතියට එකවර අනන්‍යතා කිහිපයක් ලැබේ. මෙහි ගැටලුවක් නැත. ජාතියකට අයත් සියලු වැසියන්ට තිබිය යුත්තේ එක් අනන්‍යතාවක් පමණකැයි පවසන්නේ බටහිර උගතුන් පමණි. ඒ බටහිර රටවල ඇත්තේ ඒකීය සංස්කෘති බැවිනි. ඔවුන්ට අනුව ජාතියක් යනු එකම සංස්කෘතියකට අයත් මිනිස් සමූහයකි. එකම සංස්කෘතියකට අයත් නොවී බටහිරුන්ට එකට සිටිය නොහැකිය. ඒ නිසා දෙමළ ජනයා සිංහල ජාතියට එක්වීමේදී ඔවුන්ගේ දෙමළ හින්දු අනන්‍යතාව නැති වෙනු ඇතැයි බටහිර උගතුන් කෑ මොර දෙනු ඇත. ඊට විසඳුමක් වශයෙන් ඔවුහු සිංහලුන් ගේ සිංහල කමත් දෙමළුන් ගේ දෙමළ කමත් පසෙක තබා ඊනියා අන්තර් ජාතික සංස්කෘතියකට එක්වන ලෙස අපට උපදෙස් දෙනු ඇත. අවසානයේ මේ සියල්ලන් එකතුවන්නේ කොහේවත් නැති අන්තර් ජාතික සංස්කෘතියකට නොව බටහිර සංස්කෘතියටම බව ඔවුන් නොකියයි. මෙවැනි නග්න එකතුවීම් වලින් සිංහලුන්ටත් දෙමළුන්ටත් ඉටු වෙන සෙතක් නැත. සිංහලයන් මෙන්ම දෙමළුත් බැඳී වෙන්වී සිටීමට දනිති. ඔවුන් හට තම අනන්‍යතාවන් අත් නොහැර එකට සිටින්නට පුලුවන.