Saturday, December 22, 2012

School shootings

By Janaka Wansapura

Last week, a lone gunman shot and killed scores of helpless children and their teachers at an elementary school in Connecticut in the US, driving the nation to despair and deep sadness. How can the society make sure that this type of senseless, heinous crime does not take place ever again? Earnest attempts are being made to answer this question though not for the first time as this type of shooting rampages in schools have happened, in the US and in few other western countries,  in the past.  Sri Lankans are no strangers to senseless killing rampages. Such random attacks by the LTTE lasted for over a quarter century in our country. The enormity and the frequency of these attacks were such that no one was spared; those of us who survived at least know someone close to us who got either killed or injured.  The difference of course is that terrorist acts have purported motives and more importantly authorities presumably know what must be done to stop it. School shootings are a different problem because of society’s inability to fully comprehend what causes these young boys to act so violently given their seemingly stable upbringings. 

How a society understands what causes violent and socially deviant behavior in people is based on its culture. Studies done on school rampages in the US have not come up with a clear profile of a person who is more likely to commit such a crime. On the other hand, perceived “abnormal” characteristics of these young boys have also been found in other kids of similar age who apparently lead “normal” lives. However, one such character that stands out in most of the cases is their disconnectedness from the society although it does not explain their behavior.

In general, the western society is highly individualistic.  There, personal freedoms are given prominence over that of the society’s needs. Children are taught to be independent and are encouraged to develop their own identity and selfhood separate from their parents and the society from young age. Being individualistic does not necessarily mean that children in western cultures feel lonely. However for those of us non-western parents who do not see it fit to let our babies sleep in a separate bed, let alone in a separate room until they are several years of age, individualism seem more like isolationism.  

The separation of an individual from the society is a hallmark of Judeo-Christian culture. The fact that Judeo-Christian culture’s most significant achievement, the western science, tries to understand a world separated from a so called observer and tries to do so by reducing this so called world to its constituents illustrate this nature of western culture. To me westerners in general are separated from the society by default but to different degrees depending on their education and social standing. Given that it is a basic characteristic of western culture, I argue that the more cultured (in the western culture) one is the more one is likely to be separated from the society. At least in my experience, affluent and educated westerners tend to be more individualistic than the ones who are not. For instance, in Mississippi, a state considered to be backward by American standards, people tend to be laid back and give less importance to themselves in their social interactions whereas people in California, an affluent and highly educated society, tend to be rigid and more self conscious. I am not a sociologist and this observation is not qualified by type of research that they do however if this correlation holds then it is not too far fetched to assume that affluent, well educated  or cultured children are more likely to feel disconnected from the society than those who are not. Could this, at least in part, explain why certain seemingly well educated kids from affluent  families living in good neighborhoods end up plotting and executing this type of horrendous acts of violence? 

By far, school shootings are not the major cause of violent deaths in the US though it has caught the public attention due its shear atrocity. In searching for an answer to prevent this type of crime authorities are likely to adopt two strategies. One approach is to identify early signs of deviant behavior in children and implement therapeutic interventions which will most likely include pharmaceutical treatments. The other is to bring new laws that control guns and to implement more stringent security measures at schools. These solutions will result in reigning in of personal freedoms and therefore will be met with severe opposition from the American public as personal freedom is what grants individuality, its core value. But unfortunately for the Americans there is no way around it. 

Through these solutions the society appears to be taking steps to prevent these crimes from happening but in reality the responsibility is more or less delegated to its constituents, the individuals. That is, in principle, the solution is to make you responsible for keeping yourself safe from others and others from you.  It says nothing about the changes in attitudes and views that are required from the society as a whole. This is because the western culture views the society as a collection of individuals but not as a whole. Thus it does not know how to assume responsibility as a whole or even what is meant by it. Until the society learns how to take care of its problems as a whole while being responsible individuals, I feel that it will only be able to manage the problem but not cure it.

Saturday, December 15, 2012

දූෂිත ආණ්ඩු

By Janaka Wansapura

ඉංග්‍රීසීන්ගෙන් ඊනියා නිදහස ලැබූදා සිට අප රට පැවැති ආණ්ඩුවල දුෂිතබව ක්‍රමයෙන් වැඩිවූ බව බොහෝ වැඩිහිටි අයගේ අත්දැකීමය. 1977 සිට ඒ දූෂිත බව වැඩිවීම තවත් සීඝ්‍රයෙන් සිදුවිනියැයිද බොහෝ අය සිතති.  ඒ ආකාරයට මෑත ඉතිහාසයේ දූෂිතම ආණ්ඩුව අද පවතින ආණ්ඩුව විය හැකි අතර මේ ආණ්ඩුව පරදා ඉදිරියේ පත්වන ආණ්ඩුව ඊටත් වඩා දූෂිත වේ යැයි සිතිය හැකිය. ඒ කෙසේ වෙතත් අසූවේ දශකයේ සිට සිදුවී ඇති සමාජ පරිහානිය දකින විට ආණ්ඩුවල දූෂිත බව පොදු සමාජයේ දූෂිතබවට අනුගාමී වෙතැයි සිතීමට බොහෝ ඉඩ කඩ ඇත. මේ සියලු ආණ්ඩු පත් කෙරන්නේ අඩු ලුහුඩු කම් මැද වුවත් ප්‍රජාතාන්ත්‍රවාදී ක්‍රමයට ජනතාවගේ කැමත්තටය. ආණ්ඩු පත් කරන රටේ බහුතරය සිංහල වන අතර පත්වෙන වැඩිමනත් ජනතා නියෝජිතයෝද සිංහළුන් වෙති. අපි සුදනන් යැයි සිතන්නේ නම් ආණ්ඩු කරනවුන් එසේ නොවෙන්නේ ඇයිදැයි අපි තේරුම් ගන්නේ කෙසේද? 

මෑතකදී එක්තරා ජාත්‍යාන්තර සංවිධානයක් මඟින් නොයෙකුත් රටවල මිනිසුන් තම ආණ්ඩු කොතරම් දූෂිතයැයි සිතනවාදැයි මැන ගැනීම සඳහා සමීක්‍ෂණයක් කරන ලදී. මෙහිදී මනිනු ලැබුනේ ඒ ඒ රටවල මිනිසුන් තම තමන්ගේ ආණ්ඩුවල දූෂිතබව ඔවුන් දකින ආකාරයය (perception of corruption). විවිධ සංස්කෘති හරහා මෙවැනි සමීක්‍ෂණයක් සාධාරනව කල හැකිද යන්න ප්‍රශ්ණයකි නමුත් එය අමතක කර මේ සමීක්‍ෂණයේ ප්‍රතිඵල දෙස බැලුවොත් පැහැදිලිවම පෙනෙන්නේ බටහිර රටවල වෙසෙන මිනිසුන්ට වඩා සංස්කෘතියෙන් බටහිර නොවන රටවල වෙසෙන මිනිසුන් තමන්ගේ ආණ්ඩු දූෂිතයැයි සිතන බවය ( බටහිර නොවන සංස්කෘතිවල ආණ්ඩු වඩා දූෂිතයැයි එරටුන් හිතෙන්නේ ඇයි? අනිත් අතට බටහිරුන් ඔවුන්ගේ ආණ්ඩු එතරම් දූෂිත නොවේ යැයි සිතෙන්නේ ඇයි?

මිනිසුන් තම ආණ්ඩුවල දූෂිතබව අගයන්නේ ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියට හා සදාචාරයට එනම් ඒ ඒ චින්තනයට සාපේක්‍ෂවය. මෙය තේරුම් ගැනීමට අපහසු දෙයක් නොවේ. පසුගිය කාලයේ ඇමරිකානු බැංකු සහ රජයේ ආයතන මඟින් නිවාස ණය හා ආයෝජන සම්බන්ධයෙන් කෙරුනු විශාල පරිමාණයේ වංචා සහගත ක්‍රියා නිසා අද එරට ආර්ථිකය මහා ආගාදයකට ඇද වැටී ඇති බව පැවසේ. මීට මුල්වූ සමහර ආයතන ප්‍රධානින් මේ හරහා අතිවිශාල ධනවතුන් බවට පත්විය. නීති විරෝධී නොවුනත් ඔවුන් ඔවුන්ගේ ආයතන හා පුද්ගලික අභිවෘද්ධිය සඳහා ගත් ක්‍රියා මාර්ග නිසා සාමාන්‍ය මිනිසුන් මිලියන ගණනකගේ ආයෝජන හා ඉතිරි කිරීම් පරිහාණියට පත්වෙන බව ඔවුන් නොදැන සිටියා නොවන බව හෙලිවිය. මෙහි ප්‍රතිඵලය කොතරම් දරුණු වුනත් සාමාන්‍ය ඇමරිකානුවන් මේ ආයතන සමඟවත් ඒ ප්‍රධානීන් කෙරෙහිවත් එතරම් ද්වේශ සහගත වූ බවක් පෙනුනේ නැත. ලංකාවේ මෙවැනි වංචාවක් සිදුවිනි නම් මොවුන්ට පොල් ගෙඩි දෙක බැගින් ගසනු නියතය. නමුත් ඇමරිකානුවන් එතරම් සැලුනේ නැත. ඒ මන්ද යත් සාමාන්‍ය ඇමරිකානුවන්ද අර කියන ආයතන ප්‍රධානීන් සිටි තැන සිටියේ නම් ඔවුන්ද තම අභිවෘද්ධිය සඳහා වැඩ කරගැනීමට කිසිදු ලෙස මැලි නොවෙන බව ඔවුන් දන්නා බැවිනි. ඇමරිකානුවන් දකින ආකාරයට ඒ ආයතන ප්‍රධානීන් ඔවුන්ගේ සදාචාරයට පටහැනි දෙයක් කර නැත. මේ අනුව අපට පැහැදිලි විය යුත්තේ මිනිසුන් තම ආණ්ඩු දූෂිත යැයි සලකන්නේ තම තමන්ගේ සංස්කෘතියට හා සදාචාරයට සාපේක්‍ෂව මිස ඊනියා වාස්තවික අර්ථයකින් (absolute sense) නොවන බවය. 

ඒ අනුව ගත් විට ඉහත සමීක්‍ෂණයේ ප්‍රථිපල වලින් කියවෙන්නේ බටහිර රටවල ආණ්ඩු තම සදාචාරයට එකඟව ක්‍රියාකරන නිසා ඒ මිනිසුන් තම ආණ්ඩු එතරම් දූෂිත නැතැයි සිතන බවත් බටහිර නොවන රටවල ආණ්ඩු තම සදාචාරයට පටහැනිව ක්‍රියාකරන නිසා ඒ මිනිසුන් තම ආණ්ඩු වඩා දූෂිත යැයි සිතන බවත්ය. බටහිර ආණ්ඩුවලට ඔවුන්ගේ සදාචාරයට එකඟව ක්‍රියාකිරීමට හැකිත් බටහිර නොවන ආණ්ඩුවලට ඔවුන්ගේ සදාචාරයට එකඟව ක්‍රියාකිරීමට නොහැකිත් ඇයි? එයට ප්‍රධාණ හේතුව ආණ්ඩු කරවන ක්‍රමවේදය යැයි මම සිතමි.

අද සමස්ථයක් ලෙස ලොව පුරා ස්ථාපිත වී ඇත්තේ සුළු වෙනස්කම් සහිතව වුනත් බටහිර ආකෘතියේ ආණ්ඩු ක්‍රමය. මේ ක්‍රම පැහැදිලිවම එංගලන්තය, ප්‍රංශය, ඇමරිකාව වැනි බටහිර රටවල අත්හදා බැලූ ඔවුන්ගේ චින්තනයට ගැලපෙන ක්‍රමය. එය බටහිර නොවන රටවලට ඔබා ඇත්තේ සංස්කෘතික ආර්ථික හා යුදමය බලපෑම් මඟිනි. ඒ ක්‍රම බටහිර සදාචාරයට ගැලපුනත් බටහිර නොවන රටවල සංස්කෘතියට හා සදාචාරයට නොගැලපේ. ඒ නොගැලපෙන ක්‍රමය තුලින් බිහිවෙන්නේද ඒ රටවල සංස්කෘතියට හා සදාචාරයට නොහිඹිනා ලෙස කටයුතු කරන ආණ්ඩුය. අනිත් අතට බටහිර රටවල ආණ්ඩුවලට ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියට එකඟව ක්‍රියාකල හැක්කේ ඔවුන් අනුගමණය කරන ඔවුන් විසින් නිර්මාණය කරගත් ආණ්ඩු ක්‍රමය ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියට ගැලපෙන නිසාය. 

අපි බටහිර සංස්කෘතියට සියවස් ගණනක් යටවී සිටියද එය අනුකරණය කලද අපි ඒ සංස්කෘතියට තවමත් මුලු මනින්ම අවශෝෂණය වී නැත. ඒ නිසා බටහිරුන්ගේ ආණ්ඩු ක්‍රමය අපේ සදාචාරයට ගැලපෙන්නේ නැත. උදාහරණයක් ලෙස අපේ සංස්කෘතියට අනුව අපි යුක්තිය පසැඳීමට සුදුසු අයෙකු යැයි සිතන්නේ පිං පව් හඳුනන දැහැමින් කල් ගෙවන උතුමකු මිස හුදෙක් නීතිය උගත් අයෙකු නොවේ. නමුත් බටහිර ආණ්ඩුක්‍රමය අපට දෙන්නේ උසාවි සහ නඩුකාර උතුමන්ය. ඒ උතුමන් උපාසකවරුන් විය යුතුයැයි අපට තීරණය කල නොහැකිය. අපි නායකයෙක් ලෙස සලකන්නේ අපේ දුක සැප විමසන අනාගතයට මඟ පෙන්වන්විය හැකි අපේ ගෞරවයට පාත්‍ර වන්නකු මිස චන්දය ඉල්ලා අප පසුපස එන අයෙකු නොවේ. අපේ ගම් වල බිහිවෙන ස්වභාවයෙන් නායකත්වය දැරීමට සුදුසු ගුණ ගරුක සදාචාරවත් මිනිසුන් නිතැතින්ම මන්ත්‍රීවරු බවට පත් නොවන්නේ ඇයි? එසේ නොවන්නේ බටහිර ආණ්ඩුක්‍රමයට අවශ්‍ය ජනතා නියෝජිතයින් මිස නායකයින් නොවන නිසාය. ඒ ක්‍රමයට අනුව නායකත්වය ඇත්තේ කේන්ද්‍රයේය. අපේ මන්ත්‍රීතුමා හුදෙක් එහි අපේ නියෝජිතයාය. මේ නියෝජිතයින්ට හා ඔවුන්ගේ ආයතන වලට සංස්කෘතියක් වශයෙන් අපි අපේක්‍ෂා කරන දේ ලබාදිය නොහැකිය. අනිත් අතට අපේ සංස්කෘතියේ නායකයින්ට මේ ආණ්ඩු ක්‍රමය තුල තැනක් නැත. අපිට අපේ ආණ්ඩු දූෂිත වන්නේ මේ නොගැලපීම නිසාය. 

මුල් අවධියේදී අපේ සංස්කෘතික නායකින්ට ආණ්ඩු බලය ලබා ගැනීමට අවස්ථාව තිබිනි. ඔවුහු අපි අපේක්‍ෂා කල පරිදි සංස්කෘතියට හා සදාචාරයට එකඟව කටයුතු කිරීමට උත්සාහ කලහ. නමුත් ඔවුන් ආණ්ඩුව විසින් යොදා ගත්තේ නියෝජිතයින් මිස ජන නායකයින් ලෙස නොවේ ඒ අතරම ඔවුන්ට බලයේ සිටීමට ඔවුන්ට නුහුරු පක්‍ෂ දේශපාලණය කල යුතුවිනි. නායකකම් ඉල්ලා යෑම අපේ සංස්කෘතියට තරම් නොවේ. මේ නිසා කල් යාමේදී සැබෑ සංස්කෘතික නායකයින් ආණ්ඩු ක්‍රමයෙන් ඉවත්වූ අතර බටහිර ක්‍රමයට වඩා සරිලන පිරිසක් ඒ තැන ගත්හ. නමුත් ඒ අය ජනතාවගේ සංස්කෘතික හා සදාචාරාත්මක අපේක්‍ෂාවන් සැපිරීමට සමත් නොවේ. එය අද සිටින මැති ඇමති වරුන්ගේ වරද නොවේ සමස්ථයක් ලෙස ගත්විට ඔවුන්ද සදාචාරාත්මකව සිටින්නේ අප සිටින වලේමය. වරද අපේ නියම සංස්කෘතික නායකින්ට තැනක් නොදෙන බටහිර ක්‍රමයයි. නමුත් බටහිරුන්ට නම් ඔවුන්ගේ ආණ්ඩුත් ඔවුන්ගේ අපේක්‍ෂාවනුත් හොඳින් ගැලපේ. ඔවුන් තම ආණ්ඩුවලින් මූලිකව බලාපොරොත්තු වන්නේ තමන්ගේ පුද්ගලික අයිතිය ආරක්‍ෂා කරදී ආත්මාභිවර්ධණයට ඉඩ පහසුකම් සලසාදීමය. එහිදී ඔවුන්ට අවශ්‍ය ඔවුන්ගේ නියෝජිතයින් හා කළමනාකරුවන් මිස නායකයින් නොවේ. බරක් ඔබාමා අපේ සංස්කෘතියට අනුව අපි සිතන ආකාරයේ ජාතික නායකයෙකුට වඩා ඇමරිකානු පරිපාළන යාන්ත්‍රණය හසුරුවන එහි ඉහලම කළමනාකරුවා යැයි හැඳින්වීම සුදුසුය. අපේ වැනි නායකයින් ඇමරිකානුවන්ට අවශ්‍ය නොවේ.  බටහිර ආණ්ඩු ක්‍රමය ඔවුන්ට අවශ්‍ය නියෝජිතයින්ද හා කළමනාකරුවන්ද ලබාදේ.

අපි බටහිර රටවලට ඔබින ක්‍රමවේදයකින් අපට සදාචාරාත්මකැයි සිතනදේ ලබාගැනීමට උත්සාහ කරමින් සිටිමු. එය නොගැලපෙන රෝද දැමූ වාහනයක් පදවන්නට යනවා වැනි නිෂ්ඵල ව්‍යායාමයකි. දුෂිත නොවෙන ආණ්ඩු තනා ගැනීමට එක්කෝ අපි බටහිර සංස්කෘතියට මුලු මනින්ම අවශෝෂණය විය යුතුය නැති නම් මේ ක්‍රමය අතහැරිය යුතුය.

Sunday, December 9, 2012

සුදු බැනියං-කලු කෝට් ආණ්ඩු ක්‍රමය

 By Janaka Wansapura

පාර්ලිමේන්තුවත් උසාවියත් මේ රටේ රාජ්‍ය බලය ක්‍රියා කරවන ප්‍රධාන ආයතන දෙක ලෙස හැඳින්වේ. මේ ආයතන අපට ලබා දුන්නේ ඉංග්‍රීසීන් බව අපි කවුරුත් දනිමු. 1815 දී ඔවුන් විසින් පැහැර ගන්නා තෙක් අවුරුදු දෙදහස් ගණනක් තිස්සේ මෙරට රාජ්‍ය බලය ක්‍රියාත්මක කිරීමට මෙවැනි ආයතනවල අවශ්‍යතාවක් නොතිබිනි. නමුත් 1948 දී ඔවුන් රට භාර දුන්නේ මේ ආයතන දෙක නොමැතිව ක්‍රියාත්මක කල නොහැකි රාජ්‍යයකි. අද හිටපු ජනාධිපතිනිය ඇතුළු බොහෝ බටහිර උගත්තු අපට උපදෙස් දෙන්නේ මේ බටහිර රාජ්‍ය ක්‍රමය ආරක්‍ෂා කරන ලෙසය. ඔවුන්ට රාජ්‍ය ක්‍රමය ආරක්‍ෂා කිරීමට මිස රජය ආරක්‍ෂා කිරීමට අවශ්‍යතාවක් නැත.  අපි ඒ ක්‍රමය ආරක්‍ෂා කල යුත්තේ එය මිනිසා විසින් චිරාත් කාලයක් තිස්සේ අත්හදා බලා සොයා ගත් මානුෂිකම ආණ්ඩු ක්‍රමය නිසා යැයි ඔවුහු අපට කියා දෙති. නමුත් මේ ඊනියා අත්හදා බැලීම කෙරී ඇත්තේ යුරෝපයේ මිස වෙන කොහේවත් නොවන බව අපි කවුරුත් දනිමු. ඒ කෙසේ වෙතත් අපට නම් මේ ක්‍රමයේ බැලූ බැල්මට පෙනෙන දුර්වල බවක් ඇත. එනම් සාමාන්‍ය මිනිසුන්ට මේ බලවත් ආයතන සමඟ සෘජුව ගනුදෙනු කිරීමට නොහැකි වීමය. ඔවුන්ට එය කල හැක්කේ ඔවුන්ගේ නියෝජිතයින් වන මන්ත්‍රීවරු හා නීතිඥවරු හරහාය. නියෝජිතවරුන් නොමැතිව ක්‍රියාත්මක කල නොහැකි ආණ්ඩු ක්‍රමයක් කෙතරම් මානුෂික විය හැකිද යන්න ප්‍රශ්ණයකි.

බොහෝවිට අපි වැරදි වැඩ නොකර සිටින්නේ පිං පව් හෝ යුතු අයුතු කම් ගැන සංස්කෘතියෙන් අපට කියා දී ඇති දැනුම නිසා මිස නීතිය හදාරා ඇති නිසා නෙවේ. නමුත් උසාවියේ තීරණ ගන්නා ආකාරය අපි පිං පව් හෝ යුතු අයුතු කම් අළලා තීරණ ගන්නා ආකාරයට වඩා සංකීර්ණය. ඒ සංකීර්ණ බවට එක හේතුවක් නම් එහි ගුරු කොට සකලන නීති ගෙතී ඇත්තේ ඊනියා වියුක්ත මිනිසකුගේ වියුක්ත ගැටළුවක් කේන්ද්‍ර කරගෙන මිස යම් අයෙකුගේ දන්නා ප්‍රශ්ණයට අදාලව නොවන නිසාය. මේ සංකීර්ණ බව හසුරුවා ගැනීමට අපට නීති විශේෂඥයින්ගේ සහය පැතීමට සිදුවේ. ඒ අනුව යුක්තිය ඉටුකර ගැනීමට යාමේදී අපේ අවශ්‍යයතාව සපුරාලන්නේ නීතිඥවරයාය. අධිකරණයය ඉදිරියේදී එතුමා අපේ නියෝජිතයාය. ඒ අතර මන්තී්‍රතුමා පාර්ලිමේන්තුවේ අපේ නියෝජිතයාය. මෙතුමා සුදු රෙද්දක් සහ බැනියමක් අඳින අතර අනිත් උතුමා කලු කබායක් අඳියි. ඔවුහු අප වෙනුවෙන්ද  අප රට වෙනුවෙන්ද විවිධ තීන්දු තීරණ ගන්නා පාර්ලිමේන්තුව හා අධිකරණය ඉදිරියේ අපව නියෝජනය කරති. මේ නියෝජන ක්‍රමය සාමාන්‍ය වැසියන් රජයෙන් ඈත් කර තබන බව පැහැදිලිය. මේ රටේ ජනතාවගේ පරමාධිපත්‍ය උදෙසා යැයි කෙරෙන දෝශාභියෝග ගැටුමේදී සාමාන්‍ය ජනතාවට වඩා කළු කෝට් සහ සුදු බැනියං ඇඳගත් අය වැදගත් තැනක් ගත්තේ මේ ආණ්ඩු ක්‍රමයේ ඇති දුර්වල බව නිසාය. එතනිනත් එහාට ගොස් විදේශ විශේෂඥවරුන් ඒ නඩු ඇසිය යුතු යැයි සමහරු යෝජනා කරන්නේ ඔවුන්ගේත් මේ බටහිර ක්‍රමයේත් බංකොලොත්බව තව තවත් විදහාපාමිනි.

නියෝජිතයින්ගේ මැදිහත් වීමකින් තොරව එකම ආයතනයක් හරහා රජය සමඟ පුද්ගලිකව ගනුදෙනු කිරීමට හැකි ක්‍රමයක් වේ නම් එය මීට වඩා මානු’ෂික නොවේද?

සාමාන්‍ය දෛනික කටයුතු වලදී වැදගත්වන තීන්දු තීරණ පරිපාලණ හෝ අධිකරණ යැයි වෙන්කර ගැනීමට ඊට ආවේනිකවූ හේතු නැත. එසේ වෙන් කර අර්ථදක්වා ගත්තත් යම් නියත ප්‍රශ්ණයකදී පරිපාලණ හා අධිකරණ කටයුතු එකිනෙකින් සම්පූර්ණයෙන්ම ස්වායත්ත නොවේ. ඒ නිසා ඒ කටයුතු එකම ආයතනයකින් හෝ එක බලධාරියකු හරහා ඉටු කර ගැනීමට නොහැකි හේතුවක් තිබිය නොහැකිය. අවශ්‍ය වන්නේ ඔහුට හෝ එම ආයතනයට ඒ සඳහා බලයක් තිබීම පමණි. නමුත් අද පවතින ආණ්ඩු ක්‍රමයට අනුව එය කළ නොහැකිය. එයට ප්‍රධාන හේතුව මේ බටහිර ආණ්ඩු ක්‍රමය තුල රජ්‍ය බලය කේන්ද්‍රගත වී තිබීමය. රට පුරා විසිර සිටින සියලු වැසියන් සම්බන්ධයෙන් රජ්‍ය බලය ක්‍රියාත්මක කිරීම ප්‍රායෝගිකව අපහසු නිසා එහිදී පාර්ලිමේන්තුව  උසාවිය වැනි ආයතන අතර රාජකාරි බෙදී ඇත. තවද කේන්ද්‍රගතවූ පරිපාලන ආයතන සමඟ පුද්ගලිකව ගනුදෙනු කිරීම ප්‍රායෝගික නොවන නිසා මහජන නියෝජිතයන් පත්කෙරී ඇත.  මේ ආකරයට ප්‍රශ්ණය කළමනාකරණය කරගෙන ඇතත්. පවතින ක්‍රමය මානුශික යැයි කිව නොහැකිය. මීට විකල්පයක් ඇත. ඒ රාජ්‍ය බලය විමධ්‍යගත කිරීමය.

රජ්‍ය බලය ගම් මට්ටමට විමධ්‍යගත කල විට එය ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා උසාවියත් පාර්ලිමේන්තුවත් වෙනුවට ගමේ පිහිටි ගම්මුන් විසින් මෙහෙයවන තනි ආයතනයක් හෝ පුද්ගලයෙකු යොදා ගැනීමට අපහසුවක් නැත. එවිට ගමේ වැසියන්ට මහජන නියෝජිතයකුගෙන් තොරව ඒ ආයතනය සමඟ සෘජුවම ගනුදෙනු කිරීමට බාධාවක්ද ඇති නොවෙනු ඇත. ඒ නිසා ප’ක්‍ෂ දේශපාලනයද ගමෙන් තුරන් වනු ඇත. නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී එහි වියුක්තබව අඩුවී සංයුක්ත ස්වභාවයක් ගනු ඇත. එමඟින් නීති ක්‍රියාදාමය සරලවී සාමාන්‍ය වැසියෙකුට නීති විශේෂඥයෙකුගේ සහය නොමැතිව එම ආයතනය සමඟ ගනුදෙනු කිරීමට අවස්ථාවක් සැලසෙනු ඇත. වැදගත් වන්නේ ඒ ගමේ රාජ්‍ය බලය ඇති ආයතනය හෝ පුද්ගලයා සධාරණව සදාචාරාත්මකව කටයුතු කරන්නේද යන්නය. එකල නම් ගමේ පංසලේ හාමුදුරුවන් විසින් ඒ බවට වග බලාගන්නට ඇතැයි සිතිය හැකිය.

කේන්ද්‍ර ගතව සුදු බැනියං හා කලු කෝට් හරහා ක්‍රියාත්මක වන ආණ්ඩු ක්‍රමයට වඩා විමධ්‍යගතව ගම් මට්ටමින් සාමාන්‍ය මිනිසුන් සමඟ සෘජුව ගනුදෙනු කෙරෙන ආණ්ඩු ක්‍රමය සරලය, කාර්යක්‍ෂමය මානුෂිකය. 1815 දක්වා මෙරටේ ක්‍රියාත්මක වන්නට ඇත්තේ මීට සමාන ක්‍රමයක් යැයි සිතිය හැකිය. අද බලය විමධ්‍යගත කරනවා යැයි කියා කරන්නේ පවතින ක්‍රමය සතු පාර්ලිමේන්තු උසාවි වැනි ආයතන එසේම තබාගෙන ඒවා කුඩා ඒකක වලට කැඩීමය. නමුත් කෙතරම් කුඩා ඒකක වලට කැඩුවත් ඉන් සැබෑවටම බලය විමධ්‍යගත වීමක් සිදු නොවේ. කේන්ද්‍රීයකරණය බටහිර විදි ක්‍රමයයි. එය අපට සුදුසු නැත. අසාර්ථක වී ඇති ප්‍රාදේශීය සභා සහ පලාත් සභා එයට සාක්‍ෂි දරයි. නමුත් අප තවම සිටින්නේ පාර්ලිමේන්තු සහ උසාවි නැති කල හැකි තැනක නොවේ. අද අපට කළ හැක්කේ බටහිරුන් විසින් අප මත පටවා ඇති ආණ්ඩු ක්‍රමය අපි දකින මානුෂිකම ආණ්ඩු ක්‍රමය නොවන බවත් ඒනිසා එය ආරක්‍ෂා කිරීමට අප බැඳී නැති බවත් දැන ගැනීමය.

Tuesday, December 4, 2012

දෙමළ ප්‍රශ්ණය

සුලූ ජාතීන්ට, විශේෂයෙන්ම මේ රටේ සාමාන්‍ය දෙමළ ජනයාට බරපතල ප්‍රශ්ණයක් ඇත. ඒ මෙරට ඉපදුනත් මෙරට ජීවත්වුනත් ඔවුන් මෙරටේ සංස්කෘතියේ හෝ එහි දේශපාලණයේ හෝ කොටස් කාරයන් නොවීමය. දෙමළ ජනයාට මේ ප්‍රශ්ණය සැමදාම තිබිනි. ඔවුන් සිංහලයන් සමඟ හොඳින් සිටියත් නැතත් මේ ප්‍රශ්ණය මඟ හැරෙන්නේ නැත. බටහිර උගතුන් නොකීවත් මෙය සිංහලයන්ටද ඇති එක ප්‍රශ්ණයකි. දෙමළ ජනයා මෙරටේ සංස්කෘතියේත් එහි දේශපාලනයේත් කොටස් කරුවන් නොවී වෙන්ව සිටීම එසේත් නැත්නම් සිංහල ජාතියෙන් වෙන්ව සිටීම සිංහලයන්ටද ඇති මූලික ප්‍රශ්ණයකි. සිංහලයන්ට ඇති අනිත් ප්‍රශ්ණය බටහිර අධිරාජ්‍ය වාදීන් මේ වෙන්ව සිටින සුලූ ජාතීන් සිංහලයන්ට විරුද්ධව මෙහෙය වීමය. මේ ප්‍රශ්ණය එකිනෙකින් ස්වායත්ත නොවේ. එනිසා ඒවාට සපයන විසඳුම් සියලු ප්‍රශ්ණ වලටත් සියලු ජාතීන්ටත් සාධාරණය විය යුතූය. ජන වාර්ගික පදනමක් මත දේශපාලණ බලය බෙදීමෙන් දෙවෙනියට සඳහන්වූ සිංහලුන්ගේ ප්‍රශ්ණය උග්‍ර වෙනවා මිස ඊට විසඳුමක් ලැබෙන්නේ නැත. සිංහලුන් ගේ ප්‍රශ්ණ නොවිසඳෙන විසඳුම් ජාතික විසඳුම් නොවේ.

මේ වෙන්වීම දෙමළුන්වත් සිංහලුන්වත් විහින් ඇති කර ගත් දෙයක් නොවේ. අධිරාජ්‍යවාදීහු දෙමළ ජනයා ඉන්දියාවෙන් මෙරටට ගෙන්වාගත් දින පටන්ම ඔවුන් සිංහල ජාතියෙන් වෙන්කර තැබීමට පියවර ගත්හ. දෙමළ ජනයා අතරින් ප්‍රභූ පැළන්තියක් බිහිකර ඔවුන්ට මෙරටේ නොතිබූ දේශපාලන වරප්‍රසාද හිමි කරදීම මඟින් අධිරාජ්‍යවාදීහු මේ වෙන් කිරීම අප සමාජයේ ස්ථාපිත කළහ. අද සාමාන්‍ය දෙමළ ජනයා සිංහල ජාතියෙන් වෙන්වී සිටින්නේ සියවස් ගණනක් තිස්සේ ක්‍රියාත්මක කෙරුන මේ වෙන් කිරීමේ ක්‍රියාවළියේ ප්‍රතිඵලය නිසාය. සිදුවිය යුත්තේ මේ දෙමළ ජනයා මෙරට සංස්කෘතියටත් දේශපාලනයටත් ආර්ථිකයටත් එකතු කිරීමය.

ඉතිහාසය පුරා භාරතයෙන් අප රටට සංක්රමණය වූ මිනිස්සු ඒ ඒ අවධියේ මෙරට ස්ථාපිතව තිබූ සංස්කෘතියටත් දේශපාලනයටත් ආර්ථිකයටත් ස්වාභාවිකවම අනුගත වෙන්නට ඇතැයි අපිට සිතිය හැකිය. පරම්පරා කිහිපයකින් පසු ඔවුහු තමන් සිංහලුන් යැයි හඳුනාගන්නට ඇත. එසේ හඳුනාගෙන එතැන් පටන් සිංහල ජාතියේ ඉතිහාසයටද උරුම කම් කියන්නට ඇත. නමුත් අවාසනාවකට මෙරට දෙමළ ජනයාට මෙසේ ස්වාභාවිකව සිංහල ජාතියට අනුගත වීමට ඉඩක් නොලැබිනි. ඔවුන් ගොවි කම්කරුවන් ලෙස මෙහි ආ දා පටන් කෘතිමව වෙන්කර තැබිනි. ඒ නිසා ඔවුන් මෙරට සංස්කෘතියටත් දේශපාලනයටත් ආර්ථිකයටත් එකතු කෙරීම සක්රීයව සිදුකල යුතු ක්‍රියාවළියක් බවට අද පත්වී ඇත.

සිංහල ජාතිය අවුරුදු දෙදහස් ගණනක් තිස්සේ අඛන්ඩව මෙරට ඔවුන්ට ආවේනිකවූ සංස්කෘතියකුත් දේශපාලනයකුත් ආර්ථිකයකුත් ගොඩනඟමින් සිටිති. වෙන්ව සිටින අනිකුත් සියලු ජන කොටස් බැඳ ගත යුත්තේ මේ සිංහල ජාතියටය. අපි යම් ජාතියකට අයිතිය යන හැඟීම අපට ඇත්තේ මූළික වශයෙන් අප එකිනෙකා සමඟ ආධ්යාත්මිකව බැඳී සිටින නිසාය. මෙසේ බැඳුනු ජාතියකට යම් පොදුවූ සංස්කෘතික ලක්ෂණ තිබිය හැක. නමුත් බැඳී සිටීමට එකම සංස්කෘතියක හිඳීම අනිවාර්ය නොවේ. ඒනිසා දෙමළ ජනයා සිංහල ජාතියට බඳවා ගැනීම යනු ඔවුන් සිංහලුන් කෙරීම නොවේ. බැඳ ගැනීම ඉතා පැහැදිළිවම අධ්යාත්මික ක්‍රියාවළියකි. බැඳගැනීමේදී දෙමළ ජනයා ඔවුන්ගේ දෙමළ හින්දු අනන්‍යතාව රකිනු ඇත. එය එසේ විය යුතුය.

එකතු වූ පසු ඔවුන් එකවර සිංහල ජාතිය සමඟ බැඳීත් සිංහල ජාතියෙන් වෙන්වීත් සිටිනු ඇත. මේ බැඳී වෙන්වීම තුලින් ඔවුන් මෙරටේ සංස්කෘතියේත් එහි ආර්ථිකයේත් එහි දේශපාලනයේත් කොටස් කරුවන් වීමට ඉඩ ප්රස්තාව සැලසෙනු ඇත. බැඳී වෙන්වීම නිසා අනුගත වූ ජාතියට එකවර අනන්‍යතා කිහිපයක් ලැබේ. මෙහි ගැටලුවක් නැත. ජාතියකට අයත් සියලු වැසියන්ට තිබිය යුත්තේ එක් අනන්‍යතාවක් පමණකැයි පවසන්නේ බටහිර උගතුන් පමණි. ඒ බටහිර රටවල ඇත්තේ ඒකීය සංස්කෘති බැවිනි. ඔවුන්ට අනුව ජාතියක් යනු එකම සංස්කෘතියකට අයත් මිනිස් සමූහයකි. එකම සංස්කෘතියකට අයත් නොවී බටහිරුන්ට එකට සිටිය නොහැකිය. ඒ නිසා දෙමළ ජනයා සිංහල ජාතියට එක්වීමේදී ඔවුන්ගේ දෙමළ හින්දු අනන්‍යතාව නැති වෙනු ඇතැයි බටහිර උගතුන් කෑ මොර දෙනු ඇත. ඊට විසඳුමක් වශයෙන් ඔවුහු සිංහලුන් ගේ සිංහල කමත් දෙමළුන් ගේ දෙමළ කමත් පසෙක තබා ඊනියා අන්තර් ජාතික සංස්කෘතියකට එක්වන ලෙස අපට උපදෙස් දෙනු ඇත. අවසානයේ මේ සියල්ලන් එකතුවන්නේ කොහේවත් නැති අන්තර් ජාතික සංස්කෘතියකට නොව බටහිර සංස්කෘතියටම බව ඔවුන් නොකියයි. මෙවැනි නග්න එකතුවීම් වලින් සිංහලුන්ටත් දෙමළුන්ටත් ඉටු වෙන සෙතක් නැත. සිංහලයන් මෙන්ම දෙමළුත් බැඳී වෙන්වී සිටීමට දනිති. ඔවුන් හට තම අනන්‍යතාවන් අත් නොහැර එකට සිටින්නට පුලුවන.

Friday, November 30, 2012


By Janaka Wansapura

කිසි හිරියක් සංයමයක් නැතිව තම අභිවෘද්ධිය තකාම වැඩ කටයුතු කිරීම ශීලාචාර නොවෙන බව බොහෝ ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගේ, විශේෂයෙන්ම සිංහල බෞද්ධයන්ගේ හැඟීමය. එසේ සිතන්නේ කිසිවෙක් තම අභිවෘද්ධිය උදෙසා කටයුතු නොකර ඉඳිනා නිසා නොවේ. නමුත් එලෙස කටයුතු කිරීමේදී යම් සංවර බවක් නිහතමානී බවක් හා යම් සීමාවක් තිබිය යුතුය යන්න ඔවුන්ගේ අදහසය.  සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය තුල එලෙස නිහතමානී වීම හුදෙක් කෙනෙකුගේ සද් ගුණයක් පමණක් නොවේ එය ඔවුන්ට සදාචාරාත්මක රීතියකි.  ඒ නිසා යමෙකු කිසි හිරියක් සංයමයක් නැතිව තමන් වෙනුවෙන් වැඩ කටයුතු කරනු දැකීම සිංහල බෞද්ධයන්ට රුස්සන්නේ නැත. නමුත් බටහිර සංස්කෘතිය මේ ශීලාචාර බව පිළි නොගනී. බටහිර සංස්කෘතිය තුල අයෙකුට තම අභිවෘද්ධිය උදෙසා සිත් සේ කටයතු කිරීමට සදාචාරාත්මක වැට කඩොලු නැත. අනුන්ගේ ඒ අයිතියට බාධාවක් නොවන තාකකල් (ඔවුන් සිතන පරිදි) තම අභිවෘද්ධිය උදෙසා තමුන්ට රිසි පරිදි වැඩ කර ගැනීමට අයිතියක් ඇතැයි ඔවුහු සලකති. අද බටහිර සංස්කෘතිය ඔවුන්ගේ මේ අශීලාචාර බව ශීලාචාර බවක් ලෙස සලකන්නට අපට බල කර සිටී. එමඟින් ආත්මාභිවර්ධණය කෙරෙහි අප තුල ඇති ලැජ්ජා භය නැති කිරීමට තැත් කරති. එපමණක් නොවේ එසේ සංයමයෙන් කටයුතු කිරීම අප සංස්කෘතියේ පසුගාමී ලක්‍ෂණයක් ලෙස හඳුන්වන්නට උත්සාහ කරති.

පෘතග්ජන වූ අපි මේ භවය පුරා මිල මුදල් යාන වාහන ඉඩ කඩම් නෑදෑ හිත මිතුරන් දූ දරුවන් බල පුලුවන්කාරකම් ගරු නම්බුකාරකම් එක් රැස් කරමින් සිටින්නෙමු. මේ සියලු දේ එකතු කිරීමෙන් කෙරන්නේ මම යන සංකල්ප අප තුල තවදුරටත් තහවුරු වීමය. ඒ නිසා ඒ දෑ කෙරෙන්නේ ආත්ම අභිවෘද්ධිය සඳහායැයි සැලකිය හැකිය. නමුත් ආත්ම අභිවෘද්ධිය අරභයා කරන කටයුතු වලින් අවසානයේ දුකක් ගෙනදෙන බව අවබෝධ නොවුනත් අඩු තරමින් එය එසේ වේ යැයි දැඩි විශ්වාසයක් අප තුල ඇත. ඒ බුදුන් වහන්සේ විසින් සියලු දෑ අනාත්මයැයි වදාරා ඇති බැවිනි. බුදු බණ අනුව යමින් අපි මතු භවයකදී හෝ අනාත්ම බව අවබෝධ කර ගැනීමේ බලාපොරොත්තු වෙන් සිටින්නෙමු. ඒ නිසා මේ භවයේ දීත් සිංහල බෞද්ධයන් ආත්ම අභිවෘද්ධිය අරයා වැඩ කරන්නේ ලැජ්ජා භය ඇතුවය. සංයමයකින්ය.

ආත්මාභිවර්ධණය හරහා පුද්ගලයා සමාජයෙන් වෙන් කෙරීමක්ද සිදුවේ. සිංහල බෞද්ධ දැනුමට අනුව ලෝකයෙන් ස්වායත්තවූ මම යැයි කෙනෙකුගේ පැවැත්මක් අප විසින් වෙන් කර ගන්නේ අවිද්‍යාව නිසාය. ලෞකික වශයෙන්ද සිංහල බෞද්ධ සමාජය තුල අයෙකුට කැපී පෙනීමට එතරම් බධාවක් නැති වුවත් වෙන් වී සිටීමට එතරම් ඉඩක් නොදෙන්නේ මේ දැනුම පදනම් කරගෙන විය යුතුය. වෙන්වීමට ඉඩ නොදීමේ ලක්‍ෂණය අප සංස්කෘතියේ පුද්ගල නාම භාවිතා වෙන ආකාරයෙන්ම පිළබිඹු වෙයි. සිංහලයන් ගේ නම් යෙදෙන්නේ එක්කෝ අහවලා ගේ අහවලා නැත්නම් අහවල් ගමේ අහවලා යන ආකාරයටය. එහි පුද්ගලයාට ඇත්තේ සාපේක්‍ෂ පැවැත්මකි. ඔහු සමාජයෙන් ස්වායත්තව පවතින අයෙකු නොවේ. ඒ අනුව යමින් ශ්‍රී ලාංකිකයෝ, විශේෂයෙන්ම සිංහල බෞද්ධයෝ සමාජයෙන් ස්වායත්තව කටයුතු කිරීමට ලැජ්ජාවක් සහ බයක් දක්වති.
අවුරුදු දෙදහස් ගණනක් තිස්සේ බුදු දහමින් ලද ආභාශය නිසා ආත්ම අභිවර්ධණය කෙරෙහි වූ මේ ලැජ්ජා භය අද අපේ සංස්කෘතියේ සදාචාරාත්මක රීතියක් බවට පත් වී ඇත. අප විසින් පමුණුවා ගත් මෙවැනි සදාචාරාත්මක රීති අප සමාජය සමස්තයක් ලෙස බුදු මඟට යොමු කරවන බව පැහැදිලිය. පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට මේ ගතිගුණ දායාද කර දීමට අපට හැකි වී ඇත්තේද එය සදාචාරාත්මක රීතියක් ලෙස සමාජ සම්මත වී තිබෙන නිසාවෙනි. අවසානයේ ජාතියක් වශයෙන් අපගේ පැවැත්ම රඳාපවත්නේද මේ සදාචාරාත්මක රීති රැක ගැනීම මතය. මේ නිසාම ආත්මාභිවර්ධණය කෙරෙහි අප තුල ඇති ලැජ්ජා භය නැති කිරීමට බටහිරයෝ අද වලිකති. ආත්මාභිවර්ධණය සුභවාදීව දකින යුදෙව් ක්‍රිස්තියානි චින්තනය එය අසුභවාදීව දකින සිංහල බෞද්ධ චින්තනයට හාත්පසින්ම විරුද්ධය. ඔවුහු තම ආධිපත්‍යය උපයෝගී කර ගනිමින් ආත්මාභිවර්ධණයට හරස් කැපීම පුද්ගල නිදහස සීමා කිරීමක් බවත් එවැනි සදාචාරාත්මක රීති පවත්වාගෙන යාම මිනිස් විකසනයේ ආපස්සට යාමක් බවත් කියමින් අපේ සදාචාරාත්මක දැනුම යටපත් කරන්නට උත්සාහ කරති. නමුත් ඒ උත්සාහය පදනම් විරහිතය.

අපෙන් සැඟවුවත් බටහිර සංස්කෘතියේද මේ ආකාරයේ නමුත් මීට විරුද්ධ අදහසක් ඇති සදාචාරාත්මක රීතියක් ඇත. ඊට අනුව පුද්ගලයා සමාජයෙන් වෙන් කෙරෙන අතර ඔහු තම ආත්මාභිවර්ධණය සඳහා කටයුතු කල යුතුවේ. බටහිර සංස්කෘතිය තුල අවශ්‍යය අයෙකුට සමාජය හා බැඳී සිටීමට ඉඩක් නැත. ඔවුන් සමාජයෙන් වෙන් කරනු ලබන්නේ අප සංස්කෘතියට අනුව නම් හයක් හතරක් නොතේරෙන කුඩා අවධියේ දීමය. මෙසේ වෙන් කෙරෙන දරුවා මහලු විය දක්වාම තමාගේ පැවැත්ම උදෙසා ආත්මාභිවර්ධණය කර ගත යුතුය. මේ රීතියට එරෙහි වන්නන් බටහිර සමාජයට රුස්සන්නේ නැත. ඒ බටහිර සංස්කෘතියේ සදාචාරයය. එය මිනිස් විකසනයේ ඉදිරියට යාමක්ද ආපස්සට යාමක්ද යන්න අවශ්‍ය අයෙකුට තීරණය කල හැකි නමුත් හුදෙක් සදාචාරාත්මක රීති පැණවීම ගැන අපට එරෙහි වීමට බටහිර සංස්කෘතියට ඉඩක් නැත්තේ එම සංස්කෘතියේද එවැනි රීති ඇති නිසාය.

ඊළඟට බටහිරයන් පවසනු ඇත්තේ ආත්මාභිවර්ධණයට බාධා කිරීම තුලින් අපි පුද්ගලයින්ගේ නිදහස සීමාකරන බවය. එක් අයෙකුගේ ආත්මාභිවර්ධණය තව කෙනෙකුගේ ආත්මාභිවර්ධණයට බාධාවක් නොවේ නම් එහි ඇති වරද කුමක් දැයි ඔවුන් අසනු ඇත. එවිට අප පෙරළා ඇසිය යුත්තේ අන් අයට කිසි බලපෑමක් නොකර තම ආත්ම අභිවෘද්ධිය අරභයා සීමා රහිතව කටයුතු කර ගෙන යාමට කෙනෙකුට හැකිද කියාය. එය කල නොහැකිය. ආත්මාභිවර්ධණයට බටහිර සංස්කෘතිය තුල සදාචාරාත්මක වැට කඩොළු, එනම් ස්වයං බාධක, නැති බව සත්‍ය නමුත් කෙනෙකු එසේ කටයුතු කිරීමේදී බාහිරෙන් ඇතිවෙන බලපෑම් වලට අනිවාර්යයෙන් මුහුණ දීමට සිදුවේ. එහිදී එක්කෝ ඔහු තම කටයුතු සීමා කර ගත යුතුය නැත්නම් ඒ බාහිර බලපෑම් සමඟ ගැටුම් ඇති කර ගත යුතුය. එසේ තම කටයුතු සීමා කර ගන්නේ නම් එය පුද්ගල නිදහස සීමා වීමකි. අද බටහිර සමාජ ක්‍රමයට ජීවත්වන අප සියලු දෙනාම පාහේ යම් යම් පමණින් අපේ පුද්ගල නිදහස සීමා කරගෙන සිටින්නෙමු. නමුත් එය නිදහස සීමාවීමක් නොව ඊනියා දියුණු ජීවන රටාවක ලක්‍ෂණයක් යැයි සිතන්නට බටහිර සංස්කෘතිය විසින් අපව පුරුදු කර ඇත.

මම මා මගේය යන හැඟීම් වර්ධනය කර ගැනීම හා මම සෙසු ලෝකයෙන් වෙන් කර ගැනීම, එනම් ආත්මාභිවර්ධණය, සුභදායක බව යුදෙව් ක්‍රිස්තියානි චින්තනයේ පූර්වාදර්ශයයි. බටහිර ආර්ථික-දේශපාලණ-සමාජ ක්‍රමය ගොඩනැඟී ඇත්තේ මේ පූර්වාදර්ශයේ පිහිටාය. මේ ක්‍රමය තුල ආත්මාභිවර්ධණයෙහි යෙදෙන පුද්ගලයා මැඩපවත් වන්නේ ඔහුගේ අභ්‍යන්තරයෙන් ඇතිකර ගන්නා ලැජ්ජා භය හෝ සංයමය නොව ඔහුගෙන් පිට බලවේගය. ඔහු වඩ වඩා ආත්මාභිවර්ධණයෙහි යෙදෙන විට මේ බාහිර බලවේග මඟින් ඔහුගේ නිදහස වඩා වඩා සීමා කරයි. අද මේ හිරවීම බටහිර රටවල මිනිසුන්ට පමණක් නොව කොළඹ නගරයේ වෙසෙන සාමාන්‍ය වැසියකුට පවා අත් විඳින්නට සිදුවී ඇත්තේ ඔහුද බටහිර ආරටම කල් ගෙවන නිසාවෙනි. ඔහු තම නිවසේදීත් රැකියාවේදීත් අතරමඟදීත් තමන්ට වැඩ කර ගන්නට යාමේදී පිළිපැදිය යුතු නීති රීති පැනිය යුතු වැට කඩොළු අපමණය. ඔහුට අනිකුන් අභිබවා තමන්හට කර ගන්නට නම් උදාහරණයක් වශයෙන් රැකියාවේ ඉහලට යන්නට අවශ්‍යය නම් පිළිපැදිය යුතු නීති රීති පැනිය යුතු වැට කඩොළු පිළිපැදිය යුතු ක්‍රියා පටිපාටි ඊටත් වඩා වැඩිය. මේ සියලු දෙයින් සිදු වන්නේ ඊනියා පුද්ගලික නිදහස සාපේක්‍ෂ ලෙස සීමා වීම නමුත් ඒ බව පිළිනොගන්නේ බටහිර දැනුමේ ඇති කුහක බව නිසාය. අපි මේ බව අවබෝධ කර ගත යුතුය.
බටහිරුන් ආත්මාභිවර්ධණය සුභදායක යැයි සිතන තාක් කල් බාහිර බලපෑම් වලින් ගැලවීමක් නැත. ප්‍රජාවක් ලෙස මේ කාර්යයේ නියැලෙන විට තත්වය ඊටත් වඩා දරුනුය. එවිට ඔවුන් එම ප්‍රජාවෙන් බාහිර වූ සත්ව-මිනිස් සමාජය සමඟත් පරිසරය සමඟත් ගැටුම් ඇති කර ගනී, හැකි නම් ඒ බාහිර බලපෑම් විනාශ කිරීමට කටයුතු කරයි. බටහිරයන් පසුගිය අවුරුදු පන්සියයක් පමණ කාලයක් තිස්සේ කර ගෙන එන්නේ එයයි.
ආත්මාභිවර්ධණය පිළිබඳ ලැජ්ජා භයක් සංවරයක් ඇති කර ගැනීම, එසේත් නැත්නම් එය අභ්‍යන්තරයෙන්ම මැඩ පවත්වා ගැනීම තමාගේත් හුදු මහත් ලෝකයාගේත් හිත සුව පිණිසවේ. එය අපේ සදාචාරාත්මක දැනුමය. එයට පහර දීමට තරම් බටහිර දැනුමට ශක්තියක්වත් පදනමකවත් නැත.

Wednesday, November 28, 2012

විද්‍යාත්මක ක්‍රමයට විජ්ජා පෙන්වීම

By Janaka Wansapura

එක් චින්තනයක බිහිවුනු දැනුම් පද්ධතියකින් ඊට වෙනස් චින්තනයක සංකල්ප ඒ අයුරින්ම තේරුම් ගැනීම හෝ එහි හරි වැරදි උරගා බැලීම එතරම් පහසු කරුණක් නොවේ. එසේ කිරීමට හැකිවෙන්නට නම් සැපිරිය යුතු අවශ්‍යතා මොනවාදැයි ගැඹුරින් සලකා බැලිය යුතුව තිබේ. නමුත් බටහිරුන් මෙය ප්‍රශ්ණයක් ලෙස නොසලකන්නේ ඔවුන්ට අනුව තිබිය හැක්කේ ඊනියා යථාර්ථයක් පිළිබඳ ගෙතුනු එකම දැනුම් පද්ධතියක් පමණක් බැවිනි. මේ තිබිය හැකි එකම දැනුම් පද්ධතියට වඩාත්ම කිට්ටු පද්ධතිය බටහිර දැනුම් පද්ධතිය යැයි ඔවුන් පත්කර ගන්නේ බටහිර විද්‍යාවේ ඇති යම් විදග්ධ බවක් නිසා නොවේ. ඒ සඳහා ඔවුහු දේශපාලන ආර්ථික මෙන්ම යුධමය බලද යොදා ගනිති. ඒ අතර මන බැන්දුම් ද වේ. දැනුමේ ආධිපත්‍යය තුලින් ඔවුන් තනන්නේ බටහිර නොවන අනිකුත් ජාතීන් මනසින් තම යටතේ තබාගැනීමටය. නමුත් අප පෙළන සමහර බටහිර සංකල්ප ඔවුන්ගේ දැනුම් පද්ධතිය තුල පවා සංගත නොවේ. කතරගම ගිනි පෑගීම  ගැන මහාචාර්ය කාලෝ ෆොන්සේකා මහතාගේ පරීක්‍ෂණය මවිසින් සාකච්ඡාවට ගැනෙන්නේ මේ සන්දර්භය තුලය. පසුගිය දශක හතරක කාලයක් තිස්සේ විටින් විට විවිධ පුද්ගලයින් විසින් මතු කර දැක්වුනත් එතුමාගේ පරීක්‍ෂණය නිසා එදා මෙදා තුර කතරගම ගිනි පෑගීම නතරවී නැති බව කිව යුතුය. එපමණක් නොව පොදුවේ ලාංකිකයන් තුලවූ දෙවිවරුන් පිළිබඳ විශ්වාසයන්ට එම පරීක්‍ෂණය මඟින් බලපෑමක් නොවිනි යැයි සිතිය හැක්කේ අදාල පුද පූජා එදා මෙන් අදත් ජයටම කෙරීගන යන බැවිනි.

කතරගම බැතිමතුන් විශ්වාස කරන්නේ කතරගම ගිනි පාගන විට නොපිලිස්සී සිටීමට කතරගම දෙවියන්ගෙන් ඔවුන්ට යම් ආරක්‍ෂාවක් ලැබෙන බවය. නමුත් බැතිමතුන්ද ගිනි ගොඩ මත දුවති. එසේ නොදුවා එක තැන සිටගෙන කතරගම දෙවිඳුන්ගේ අනුහසින් පමණක් නොපිලිස්සී සිටීමට හැකි යයි ඔවුහු නොකියති. මේ පිළිබඳ මත භේදයක් නැත. එසේනම් කතරගම දෙවිඳුන් බැතිමතුන්ගේ පාද වලට ලබාදෙන ආරක්‍ෂාව ඔවුන් තම දිවීමෙන් ලබාගන්නා ආරක්‍ෂාවට අමතරව ලැබෙන ආරක්‍ෂාවක් විය යුතුය. ඒ නිසා බටහිර විද්‍යාඥයන් පරීක්‍ෂා කල යුත්තේ මෙසේ යම් අමතරව ආරක්‍ෂාවක් බැතිමතුන් හට ලැබේද යන්නයි.

බටහිර විද්‍යාවට අනුව මහාචාර්ය ෆොන්සේකා පෙන්වාදී ඇති පරිදි ගින්දර නිසා යමෙකුගේ පාදය පිලිස්සේද නැද්ද යන්න පාදයේ භෞතික ලක්‍ෂණත්, ගිනි ගොඩෙහි භෞතික ලක්‍ෂණත්, ස්පර්ශ කාලයත් මත රඳා පවතී. මේ අනුව පාදයේ මෙන්ම ගිනි ගොඩේත් යම් යම් භෞතික අගයන් වලදී පිලිස්සීම සඳහා ගිනි ගොඩ මත පය රැඳවිය යුතු අවම කාලය ගනණය කල හැකිය. මෙය අවම ස්පර්ශ කාලය යැයි හඳුන්වමු. අවම ස්පර්ශ කාලය ගිනි ගොඩටත් ඒ මත දුවන්නාටත් ආවේනිකය. යමෙකු ගිනි ගොඩ හරහා වේගයෙන් දිව යද්දී ඔහුගේ පාදය ගින්දර සමඟ ස්පර්ශව පවතින කාලය ඔහුගේ අවම ස්පර්ශ කාලයට වඩා අඩු නම් පාදය නොපිලිස්සෙනු ඇත. එම කාලය ඔහුගේ අවම ස්පර්ශ කාලයට සමාන නම් හෝ ඊට වඩා වැඩි නම් පාදය පිලිස්සෙනු ඇත.  ඒ අනුව විද්‍යාඥයන්ට උපකල්පණය කල හැක්කේ කතරගම දෙවිඳුන්ගෙන් ආරක්‍ෂාවක් නැති අයෙක් ඔහුගේ අවම ස්පර්ශ කාලයට අදාල වේගයෙන් දිව ගිය හොත් ඔහු පිලිස්සෙනු බවත්  කතරගම දෙවිඳුන්ගෙන් ආරක්‍ෂාවක් ඇති අයෙක් ඔහුගේ අවම ස්පර්ශ කාලයට අදාල වේගයෙන් දිව ගියත් ඔහු නොපිලිස්සෙනු බවත්ය. පරීක්‍ෂණය සැලසුම් කල යුතුව තිබුනේ මේ උපකල්පණයේ සත්‍ය අසත්‍ය බව විමසීමටය.

මහාචාර්ය ෆොන්සේකා කලේ් කතරගම දෙවිඳුන්ගෙන් ආරක්‍ෂාවක් නැතැයි සැලකිය හැකි පිරිමි පස් දෙනෙකු කතරගම ගිනි මැළයට සමාන ගිනි මැලයක් හරහා දිවවීමය. ඔවුන්ගේ පාද පිලිස්සුනේ නැත. මේ පිරිමි පස් දෙනාගේ පාද නොපිලිස්සුනේ ඇයි? මහාචාර්යතුමා එතෙක් දැනගෙන සිටි කරුනු වලට අනුව ඔහු අනුමාණ කල යුතුව තිබුනේ එසේ නොපිලිස්සුනේ මේ පිරිමි පස් දෙනා ඔවුන්ගේ අවම ස්පර්ශ කාල නොඉක්මවූ නිසා බවය. ඒ බව නොකියා මහාචාර්යතුමා පවසන්නේ නොපිලිස්සී ගිනි පෑගීම සඳහා මස් මාංශ වැලඳීමෙන්, මත්පැන් පානයෙන් සහ ලිංගික කටයුතු වලින් වැලකී සිටීම අනවශ්‍ය බවය. එසේත් නැත්නම් නොපිලිස්සී ගිනි පෑගීම සඳහා කතරගම දෙවිඳුන්ගෙන් ආරක්‍ෂාවක් අනවශ්‍ය බවය. මේ නිගමණය නිවැරදි නොවේ. මොවුන් ගිනි ගොඩ මත අවම ස්පර්ශ කාලය ඉක්මවා ගත කලේ නම් ඔවුන් පිලිස්සෙන්නේ නැද්ද? නමුත් එසේ ගොස් ඔවුන් පිලිස්සුනත් කතරගම දෙවිඳුන්ගෙන් ආරක්‍ෂාව ගැන මේ පරීක්‍ෂණයෙන් යමක් කිව නොහැක්කේ එයට කතරගම දෙවිඳුන්ගෙන් ආරක්‍ෂාවක් ඇති අය සහභාගී කරවා නැති බැවිනි. එය පරීක්‍ෂණයේ අසමත් බවකි. මහාචාර්යතුමාට උවමනා වුනේ දෙවිඳුන්ගෙන් ආරක්‍ෂාව පිළිබඳ සාධරණ පරීක්‍ෂණයක් කරන්නද එසේත් නැත්නම් බැතිමතුන්ගේ විශ්වාසය බොරු යැයි ප්‍රදර්ශණය කිරීමටද?

බටහිර විද්‍යාඥයන් පරීක්‍ෂා කල යුත්තේ කතරගම දෙවිඳුන් විසින් තම බැතිමතුන්ට ඔවුන් තම දිවීමෙන් ලබාගන්නා ආරක්‍ෂාවට අමතරව යම් ආරක්‍ෂාවක් ලබා දෙන්නේද යන්නය. ඒ සඳහා ෙසෙද්ධාන්තික ආකෘතියක් මුලින්ම නිර්මාණය කර පරීක්‍ෂණයට සහභාගි වන්නන් ගේ අවම ස්පර්ශ කාලය ගනණය කර ගත යුතුය. නමුත් මහාචාර්ය ෆොන්සේකා ගිනි පෑගීමට අදාල ෙසෙද්ධාන්තික ආකෘතියක් නිර්මාණය  කර නැත. කෙසේ වෙතත් බැතිමතුන්ට කතරගම දෙවිඳුන්ගෙන් ආරක්‍ෂාවක් ලැබේදැයි නිශ්චිතව දැන ගැනීමට නම් ඔවුන්ට අනුව උන් වහන්සේගේ ආරක්‍ෂාව ඇතැයි සැලකෙන මිනිසුන් කන්ඩායමක් යොදවා ගත යුතුය. එසේ නොයෙදවා බටහිර විද්‍යාත්මක ක්‍රමයට ඉහත උපකල්පණය පිලිබඳ නිශ්චිත නිගමනයකට එළඹිය නොහැක.

කෙසේ වෙතත් මේ පරීක්‍ෂණය පිළිබඳව බටහිර විද්‍යාවට නැති ප්‍රශ්ණ සිංහල බෞද්ධ විද්‍යාවට තිබේ.  පිලිස්සීම සඳහා ගිනි ගොඩ මත පය රැඳවිය යුතු අවම කාලය (අවම ස්පර්ශ කාලය) ගනණය කිරීමේදී බටහිර විද්‍යාව පයට දැනෙන වේදනාව නොසලකා හරියි. ඒ අනුව කෙනෙකුගේ අවම ස්පර්ශ කාලය මැනිය යුත්තේ ඔහු නිර්වින්දනය කරය. නිර්වින්දනය කර මැනගත් අවම ස්පර්ශ කාලය ඔහුට වේදනාව දැනෙනවිට ක්‍රියාත්මක වෙන අවම ස්පර්ශ කාලයට සමානයැයි එයට සාධක නැතත් ඔවුහු උපකල්පණය කරති. එනම් බටහිර විද්‍යාවට අනුව වේදනාවෙන් පිලිස්සීමේ ප්‍රමාණාත්මක අගයට බලපෑමක් නැත. එනම් එක් එක් අයට දැනෙන වේදනාව අඩු වැඩි විය හැකිමුත්  එක සමාන පාද යම් උශ්ණත්වයක ඇති වස්තුවක්් මත යම් කාලයක් තැබීමෙන් ඇතිවිය හැකි පිලිස්සීම් එක සමානවේ.  බටහිර විද්‍යාවට පිලිස්සීම වාස්ථවික වන්නේ උශ්ණත්වය වාස්ථවිකව මැනගත හැකියැයි සිතන නිසාය. බටහිර විද්‍යාවට අනුව වස්තු වලට උශ්ණත්ව මාපක යොදා මැන ගත හැකි වාස්ථවික උශ්ණත්ව ඇත. උදාහරණයක් වශයෙන් රසදිය මාපකයක රසදිය කඳේ දිග අඩු වැඩි වීම අනුව එය තබා ඇති වස්තුවේ උශ්ණත්වය වාස්ථවිකව දැන ගත හැකියැයි කියවේ. නමුත් රසදිය කඳට උනුසුම දැනේ යැයි බටහිර විද්‍යාව නොකියයි. එසේනම් එහි දිග අඩු වැඩි වන්නේ ඇයි? බටහිර විද්‍යාවට අනුව රසදිය කඳේ දිග වෙනස් වීම පහදා දිය හැක්කේ උශ්ණත්වය සහ වස්තු වල ප්‍රසාරණය පිළිබඳ බටහිර තාප භෞතික විද්‍යාවේ ගෙතෙන කථාවක් උපයෝගී කරගෙනය.  ඒ අනුව පෙනෙනනේ උශ්ණත්වය මනින උපකරණයටවත් සංකල්පයකින් තොරව උශ්ණත්වයක් දැන ගත නොහැකි බවය. එසේ නම් එම උපකරණයෙන් මනින වස්තුවට ඒ කථාවෙන් තොරව උශ්ණත්වයක් තිබිය හැකිද? නොහැකිය. කොටින්ම එම කථාව නැතුව උශ්ණත්වය යන බටහිර සංකල්පයම නැත. එසේ නම් උශ්ණත්වය පිළිබඳ බටහිර සංකල්පය ඊනියා වාස්ථවිකවූ යථාර්ථයක් නොවේ. වාස්ථවික නොවන්නේ එය ඒ පිළිබඳ කථාවට සාපේක්‍ෂ බැවිනි.  යථාර්ථයක් නොවන්නේ ඒ පිළිබඳ කථාව නැතිව උශ්ණත්වය පිළිබඳ බටහිර සංකල්පයට පැවැත්මක් නැති නිසාය.

උශ්ණත්වය වාස්ථවිකවූ යථාර්ථයක් නොවේ නම් ඒ සංකල්පය මත ගොඩ නැඟුනු පිලිස්සීමද වාස්ථවිකවූ යථාර්ථයක් නොවේ. නමුත් උශ්ණත්වය හා පිලිස්සීම පිළිබඳ සංගත කථාවක් බටහිර විද්‍යාවේ ඇත. අවම ස්පර්ශ කාලය එහි අංගයකි. ඒ කථාව අළලා කෙරෙන මිනුම් සුලු අඩු පාඩු තිබුනත් බොහෝ මිනිසුන්ට සාධාරණ විය හැකිය. ඒ පොදුවේ මිනිසුන් අතර ඇති භෞතික වෙනස්කම් අඩු නිසා විය යුතුය. නමුත් බටහිර විද්‍යාඥයන් පවසන්නේ මේ කථාව සියලු මිනිසුන්ට සත්‍ය බවය. නමුත් උශ්ණත්වය හා පිලිස්සීම වාස්ථවිකවූ යථාර්ථ නොවේ නම් එය සියලු මිනිසුන්ට සත්‍යයැයි කීමට පදනමක් නැත.

සිංහල බෞද්ධ විද්‍යාවට අනුව පයට දැනෙන වේදනාවත් ඇතුලු මේ සියලු සංකල්ප මනසේ නිර්මාණවේ. මේ සංකල්ප වාස්ථවිකවූ යථාර්ථ නොවේ නම් ඒවා මනසේ නිර්මාණ විය යුතුය. එනම් වේදනාව, උශ්ණත්වය හා පිලිස්සීම යන සංකල්ප නිර්මාණය වෙන්නේත් ඒවාට ප්‍රමාණාත්මක අගයන් ලැබෙන්නේත් ඒ ඒ අයගේ මනසට සාපේක්‍ෂවය. මනස් දියුනු කල අයටත් දෙවියන්ගේ අනුහස් ඇති අයටත් ඒ ඒ අයගේ මනසට සාපේක්‍ෂව මේ සංකල්ප නිර්මාණය කර හසුරුවා ගත හැකි නම් එය උශ්ණත්වය හා පිලිස්සීම පිළිබඳ බොහෝ මිනිසුන්ට පොදු සම්මත කථාවකින් වෙනස් වනු ඇත. එසේ නිර්මාණය කෙරෙන උශ්ණත්වය හා පිලිස්සීම පිළිබඳ කථාව බටහිර කථාව මෙන් වියුක්ත එකක් නොව එය ඔහුටත් දෙවියන්ගේ අනුහස ඇත්නම් දෙවියන්ටත් අදාල වූ සංයුක්ත කථාවක් වනු ඇත. එහි වියුක්ත බවක් නොමැති නිසා යමෙකුට එහි සත්‍ය අසත්‍යය පරීක්‍ෂා කිරීමට නම් ඔහු ඒ මනස් දියුනු කල හෝ දෙවියන්ගේ අනුහස් ඇති අය හෝ ගිය මඟ අනුගමනය කිරීම හැර වෙන කල හැකි දෙයක් නැත.

Tuesday, November 27, 2012

An ideal devolved state

By Janaka Wansapura

The 13th amendment must be repealed because it was a solution to a non existing problem and was legitimatized against the will of the people. It threatens the unitary state and beckons separatism. Today, the provincial structure of government that it help put in place has become a tremendous burden on the people it supposed to serve. In its quarter century long existence, provincial governments have added multiple layers of politicians, bureaucrats, henchmen, crooks, etc. to the society whose livelihood the tax payer must support. In turn these men and their bureaucracy have politicized every aspect of ordinary people’s lives promoting wide spread corruption, and dysfunction. Contrary to its goals, the party politics at the center flows through the bureaucracy directly to these provincial institutions. Thus periphery has no escape from the politics at the center. This is the opposite of what decentralization supposed to achieve. On the other hand one shouldn’t be surprised at this outcome precisely because the intention was not to come up with a system that served the public but to pacify the separatist Lobby. The 13th amendment did that and still does only that.

No one disagree that devolution of power is a good thing. But what is an ideal decentralized state?
Regardless of how one defines decentralization there are only two approaches to the problem. One way is to achieve a compromise between the two extremes: One extreme being the highly decentralized system where all the power is at the periphery and the other extreme being the highly centralized system where all the power is at the center. Once defined what these extremes are, rules can be made to arrive at a system at the halfway mark between the two poles. In principle this could work but it is a compromise and not a perfect state. The rules can guarantee that there is power balance between the center and the peripheral units and that state as a whole remain in tact. Because the system is at a mid point in terms of power, there is no clear hierarchical difference between the center and periphery and worst the party politics that affect the center affect the periphery in the same manner. Therefore this type of devolution is only good for managerial convenience, an acceptable way to let delegate administration. It does not grant independence to the periphery nor does it give authority to the center. It only produces managers and not leaders, local or national. This system is good when things are going great but in crisis it fails to give leadership and resolve problems. This is why people tend to go outside the system to get things done as we have seen so often in our country. Unfortunately this is what we can hope to achieve legislatively, that is through rules, under the present parliamentary system.

There is a better approach than this. That is to have a system that is centralized and decentralized at the same time. i.e. a system that gives full independence to the periphery while at the same time maintaining authority over periphery at the center. It is not the mid point between so called poles but both poles at the same time. One could argue that this is illogical. True, if you are an Aristotelian; but for the Sri Lankans, especially for the Sinhala Buddhists who deals in four fold logic this should make sense. (In four fold logic a proposition and its opposite can both be true at the same time). However such a system cannot be achieved through legislation alone because rules by default are two fold and two fold rules cannot be used to describe a four fold world.  But sophisticated humans can understand and work in a system that both centralized and decentralized even though it cannot be defined by rules. So what make such a system of governance possible are the relationships between people and not necessarily the legislation. 

An ideal system of governance that is both centralized and decentralized can only be achieved through relationships that spawn trust and respect among citizenry and their leaders (not managers). For this to happen, a nation must be fully integrated. Today Thamil and Muslim leaders work against integration with the backing from India and the west. This is what stands in the way of achieving an ideal devolution.  Any attempt to devolve power without first integrating the nation will only result in a dysfunctional system that cannot govern.

Monday, November 26, 2012

අධ්‍යාපන විශමතාව

 By Janaka Wansapura

මෙරටුන් බටහිර අධ්‍යාපනය ලබන්නට පටන් ගත්දා සිටම අධ්‍යාපනයට සැලකුවේ බටහිර සංස්කෘතිය විසින් මෙරට නිර්මාණය කරන ලද සමාජ ධූරාවලියේ ඉහලට යා හැකි හිනි මඟක් ලෙසින් යැයි කිව හොත් එය අතිශෝක්තියක් නොවේ. සුළුතරයකට හිමිව තිබූ මේ හිනි මඟ නිදහස් අධ්‍යාපනය විසින් පොදු ජනතාවට අයිති කර දිනි. එමඟින් බටහිරුන් විසින් මෙරට බිහි කරන ලද සමාජ විශමතාව යම් දුරකට සමනය වුනු බව සත්‍යය. කොටින්ම බටහිර සමාජ ක්‍රමය විසින් නැති බැරි යැයි හැඳින්වුනු අයට එම ක්‍රමය තුලම ඇති හැකි අය බවට පත් වීමට බටහිර අධ්‍යාපනය හරහා හැකියාවක් ලැබිනි. අඩු තරමින් බටහිර අධ්‍යාපනය හරහා එසේ වන බව විශ්වාසයක් පොදු ජනයා අතර ගොඩ නැගී තිබිනි. නමුත් අද මේ ක්‍රියාවළිය ක්‍රමයෙන් උඩු යටි කුරු වෙමින් පවතී. අද බටහිර අධ්‍යාපනයෙන් ඇති හැකි අයට වඩාත් ඇති හැකි අය බවට පත්විය හැකි නමුත් නැති බැරි අයට අධ්‍යාපනය ලැබීමෙන් පමණක් ඔවුන් හා ඇති හැකි අය අතර ඇති පරතරය අඩු කර ගැනීමට ඇති ඉඩ කඩ සීමිතය. වර්තමාන බටහිර අධ්‍යාපනය තුලින්ම සමාජ විශමතාවක් ඇති කරවයි. ඒ නිසා අධ්‍යාපනය තුලින් පොදු ජනතාව අපේක්‍ෂා කරණ සාධරණය ඉටු නොවේ.

අධ්‍යාපන ක්‍ෂේත්‍රයේ විශමතාවන්ට දෙමව්පියන් ප්‍රථමයෙන් මුහුණ දෙන්නේ තම දරුවන් පාසල් වලට ඇතුලත් කර ගැනීමේදීය. එහි දී ඇති හැකි අයට වැඩි වටිනාකමක් ඇති අධ්‍යාපනයක් සැපයේ යැයි පිළිගැනෙන පාසල් වලට තම දරුවන් ඇතුලත් කර ගත හැකි වන අතර නැති බැරි උදවියට හිමි වන්නේ ඊට වඩා අඩු වටිනා කමක් ඇතැයි පිළිගැනෙන පාසල්ය. මේ විවිධ වූ පාසල් වලින් දරුවන් ලබා ගන්නේත් එකම වටිනාකමකින් යුත් දැනුමක් නොවේ. සමහරු දේශීය විභාග වලට මුහුණ දෙන අතර තවත් සමහරු විදේශීය විභාග වලට මුහුණ දෙති. මේවායේද සමාජගත වටිනා කම් වෙනස්ය. මේ විභාග සඳහා වන උපකාරක පංතිද විවිධ මිල ගණන් වලට ඇති අතර ඒ පුහුණුව දරුවන්ට ලැබෙන්නේද දෙමව්පියන්ට ඇති හැටියෙනි. පාසල් අධ්‍යාපනය නිම කරන දරුවෝ රැකියාවක් බලාපොරොත්තුවෙන් විවිධ පාඨමාලා වලට යොමු වෙති. මේ පාඨමාලා වලටද ඇත්තේ විවිධ වටිනාකම්ය. දරුවන් මේ පාඨමාලා තෝරා ගන්නේ තම දෙමව්පියන්ට ඇති හැටියෙනි. මේ අතර සුලු කොටසක් විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය ලැබීමට සුදුසුකම් ලබති. මෙතැනදී ද ඇති හැකි දෙමව්පියන් සුලු පිරිසක් තම දරුවන් විදේශ විශ්ව විද්‍යාල වලට ඇතුලත් කර ගන්නා අතර සෙස්සන්ට හිමි වන්නේ අඩු වටිනාකමක් ඇතැයි සැලකෙන රජයේ විශ්ව විද්‍යාලය. රජයේ විශ්ව විද්‍යාල වලට ඇතුලත් වන තරුණයන්ද තම ඇති හැටියෙන් අමතර පාඨමාලා වලට කාලය සහ මුදල් වැය කරන්නේ උපාධියේ වටිනාකම වැඩි කර ගැනීමටය. මේ කිසි දෙයක් කර ගැනීමට නොහැකි වත්කමක් නැති අති විශාල බහුතරයක් තම ප්‍රාර්ථනා කඩ කරගනිමින් සමාජයේ මුල්ලකට තල්ලු වෙති. පොදු සමාජය තුල ඇති විශමතාව එලෙසම අධ්‍යාපන ක්‍ෂේත්‍රය තුලද බල පවත්වන්නේ මේ අයුරිනි.

නමුත් මේ ඊනියා වටිනා කම් අතර ඇති වෙනසෙහි අතිමහත් බව හුදු මවා පෑමක් පමණි. විවිධ මිළ ගනන් වලට විකුනුනත් උසස් හෝ පහත් යැයි සැලැකන ආයතන වලින් ලබා ගත්තත් මේ ලැබෙන විවිධ අධ්‍යාපනයන්හි ගුණාත්මක බවෙහි එතරම් වෙනසක් නැත. නමුත් වටිනාකම් අතර වෙනසක් පමණක් අප රට තුල මවාගෙන ඇත. උදාහරණයක් වශයෙන් ජාත්‍යන්තර පාසල් වලට ඊනියා වටිනාකමක් ලැබෙන්නේ එහි ඉංග්‍රීසියෙන් ඉගැන්වෙන නිසාත් ඊට සමාන්තරව ඉන් බටහිර සංස්කෘතික අභාෂයක් ලැබෙන නිසාත්ය. සමහර ජාත්‍යන්තර පාසල් තම වටිනාකම වැඩි කරගෙන ඇත්තේ හුදෙක්ම වැඩි ගාස්තුවක් අය කර ගනිමිනි.  තවත් සමහර පාසල් තම උසස් බව කියා පෑමට සුදු ජාතික ගුරවරු යොදා ගනිති (නමුත් මෑතකදී එංගලන්තයේ හොඳම භෞතික විද්‍යා ගුරුවරයා ලෙස පිදුම් ලද්දේ ශ්‍රී ලාංකික උපාධිධාරයෙකි) අඩු තරමින් සුදු ජාතිකයකු පාසලේ උත්සවයකට ප්‍රධාන අමුත්තා ලෙසවත් ගෙන්වා ගනිති. තවත් පාසල් බටහිර සංස්කෘතියේ උසස් යැයි සැලකෙන නම් වලින් හඳුනා ගනිති, අඩුම තරමින් පාසල් නිල ඇඳුමින් හෝ රජයේ පාසල්වලින් වෙනස් වීමට බලති.

නමුත් මේ ඉංග්‍රීසියෙන් ඉගෙන ගැනීමෙහි ඇත්තේ පුහු වටිනාකමකි. නිදසුනක් ලෙස රජයේ පාසලින් සිංහලෙන් ඉගෙනගෙන රජයේ සිංහල උසස් පෙළ විභාගය සමත් වී රජයේ විශ්ව විද්‍යාලයේ සිංහලෙන් උපාධිය හදාරා බටහිර රටවලට ගොස් ඊනියා වැඩි වටිනාකම් ඇතැයි සැලැකෙන රැකියා කරන අය එමට සිටිති. මොවුන්ට ලංකාවේදී ඉංග්‍රීසියෙන් ඉගෙන නොගැනීම වත් ජාත්‍යන්තර පාසල් වල ඇති බටහිර සංස්කෘතික ආභාශය නොලැබීම වත් ප්‍රශ්ණයක් වී නැත. මෙයින් පෙනෙන්නේ මේ ජාත්‍යන්තර පාසල් වල වැඩි වටිනාකමක් ලබා දෙන අධ්‍යාපනයට ජාත්‍යන්තරව එතරම් වටිනාකමක් නැති බව නොවේද? මොවුන්ට බටහිර රටක තම උපාධියට සරිලන රැකියාවක නිරත විය හැකි නම් කොළඹ පෞද්ගලික ව්‍යාපාරික ආයතනයක එවැනිම රැකියාවක් ලබාගත නොහැකි වීමට හේතුවක් තිබිය හැකිද? පෞද්ගලික ව්‍යාපාරික ආයතන වල රජයේ උපාධියට අද අඩු වටිනාකමක් දෙන්නේ ඒ උපාධිධාරීන්ගේ උගත් කමේ අඩුවක් නිසා නොව ඔවුන්ට එවැනි බොහෝ ආයතනවල පවත්වාගෙන යන බටහිර සංස්කෘතික පරිසරයට අනුගත විය නොහැකිය යන පදනම මත බව රහසක් නොවේ. ඇතමෙක් රජයේ විශ්ව විද්‍යාලවල තත්වය උසස් කරන්නට යොජනා කරන්නේද අවසානයේ ගත් කල බටහිර සංස්කෘතික පරිසරයට අනුගත විය හැකි පුහුණුවක් උපාධි අපේක්‍ෂකයන්ට ලබා දීම මඟිනි. මෙවැනි පුහුණුවකින් උපාධි අධ්‍යාපනයේ වටිනාකම වැඩිවේ යැයි අප පිළිගත යුතුද?

මේ මවා පෑම නිසා වැඩියෙන්ම පීඩාවට ලක් වන්නේ ප්‍රාථමික හා ද්විතීයික අධ්‍යපනය ලබන දරුවන් සහ ඔවුන්ගේ දෙමව්පියන්ය. මේ මවා ගත් වෙනස නැති කල හැක්කේ රටේ ආකල්ප වෙනස් කිරීමෙන් පමණි. නිර්දිශ්ටවම ප්‍රාථමික හා ද්විතීයික පාසල්වල ඉංග්‍රීසියෙන් අධ්‍යාපනය ලැබීමේත් ඊට සමාන්තරව බටහිර සංස්කෘතික අනුකරණයේත් අධ්‍යාපනික වටිනාකමක් නැති බව සමාජයට ඒත්තු ගැන්විය යුතුය. රජයට ඒ වෙනුවෙන් කල හැකි දෙයක් ඇත. එනම් දැනටමත් යෝජනා වී ඇති පරිදි ජාත්‍යාන්තර පාසල් සමඟ තරඟ කල හැකි ප්‍රාථමික හා ද්විතීයික පාසල් රට පුරා පිහිටුවීමය.

තවම අප රටේ පාසල් අධ්‍යාපනය අප සංස්කෘතියෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම ගිලිහී නැත. කැම්පස් සංස්කෘතියේ මෙන් නොව එහි ගුරුවරු දරුවන් යහ මඟ යැවීම තම වගකීම ලෙස සලකති. දරුවෝද ගුරුවරුන්ට ගෞරව පූර්වක වෙති. පාසලේ පරිසරය පංසලේ පරිසරයෙන් වඩා ඈත් නොවේ. මේ නිසා බොහෝ ප්‍රාථමික හා ද්විතීයික පාසල් තවමත් ඇත්තේ රටේ හදවතට කිට්ටුවෙන්ය. නව පාසල් ඇති කල යුත්තේද මේ පාසල් සංස්කෘතිය එලෙසම හෝ ඊටත් වඩා හොඳින් සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියට අනුගත වෙන ආකාරයටය. ඒ පාසල් ජාත්‍යාන්තර පාසල් සමඟ තරඟ කල යුත්තේ ඉංග්‍රීසියෙන් ඉගැන්වීමෙන් වත් බටහිර සංස්කෘතික ආභාශයක් ලබාදීමෙන්වත් නොවේ. නමුත් ඒවාට ජාත්‍යාන්තර පාසල් වලට වඩා රටේ පිළිගැනීමක් ලබා දිය යුතුය. මෙවැනි සුපිරි පාසල් කිහිපයක් දැනටමත් ප්‍රධාන නගරවල ඇත. කල යුත්තේ එවැනි පාසල් ගණනින් වැඩි කිරීමය. සුපිරි වීමේ බලාපොරොත්තුවෙන් එහි ඉංග්‍රීසියෙන් ඉගැන්වීමට වත් ආයාසයෙන් බටහිර සංස්කෘතික ආභාශයක් ලබාදීමට වත් නොයා යුතුය. කල යුත්තේ සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතික පරිසරයක හිඳිමින් වැඩි වටිනාකමක් ඇතැයි සමාජයේ පිළිගැනෙන අධ්‍යාපනයක් දීම පමණි.