Tuesday, February 21, 2017

නව දේශපාලන ලෝකය


රුසියාවේ පුටිනුත්, කියුබාවේ කැස්ත්‍රෝත්, වෙනිසියුලාවේ ශාවේසුත්, ඉරානයේ අහමදිනජාතුත්, සිම්බාබ්වේහි මුගාබේත් ලෝක ආධිපත්‍යයේ (world order) බලපෑම් මධ්‍යයේ ජාතිකත්වය මත පදනම්ව තම රාජ්‍යයන් පවත්වාගෙන යන්නට උත්සාහ කල නායකයින්ය. මේ අතරින් මහින්ද රාජපක්‍ෂ සුවිශේෂී වන්නේ ඔහු ලෝක ආධිපත්‍යයට සෘජුවම බලපෑමක් කර ජයග්‍රහණයක් අත් කරගත් නිසාය. මහින්ද බටහිර බලපෑම් නොතකා කොටි සහමුලින් විනාශ කර දැමුවේය. ඒ හරහා ඔහු කොටි ත්‍රස්තවාදය නඩත්තු කල බටහිර රාජ්‍යයන්ට කණේ පහරක් ගැසීය. ලෝක ආධිපත්‍යය සමඟ හැප්පී ජයගෙන තවමත් ජනතාව අතර ජීවමානව සිටින එකම රාජ්‍ය නායකයා මහින්ද රාජපක්‍ෂ විය යුතුය. ලිබියාවේ ගඩාපිටත් යුගෝස්ලාවියාවේ මිලසොවිච්ටත් ඒ හැකියාව නොතිබිනි. 

ලෝක ආධිපත්‍යය සහ ජාතිකවාදී නායකයින් අතර කාලයක් තිස්සේ පැවතෙන ගැටුම් මෑත ඉතිහාසයේ ලෝක දේශපාලනය තුල සිදුවූ වැදගත්ම සිදුවීම්ය. නමුත් බටහිර අධ්‍යාපනයත් ජන මාධ්‍යත් අපට කියා දෙන්නේ මේ ගැටුම් අතුරු කථා ලෙස සැලකීමටය. දැනුම් ආධිපත්‍යය සියල්ලටම ඉහල බව බටහිරුන් දනී. බටහිරුන්ගේ ඉගැන්වීමට අනුව මෙරට උගත්තුද මහින්ද රාජපක්‍ෂ ඇතුළු රණවිරුවන් කල දේශපාලන වෙනස අවතක්සේරු කරති. නමුත් පොදුවේ ගත්විට ලෝක ආධිපත්‍යය සහ ජාතිකවාදී නායකයින් අතර ගැටුම අතුරු කථා නොව ලෝක දේශපාලන කථාවේ අරටුවය. වර්තමාන ලෝක දේශපාලන ගමන තේරුම් ගත හැක්කේ ඒ ගැටුම තේරුම් ගැනීම තුලිනි. මෙරට වාමාංසිකයින්ට අද ලෝකයේ සිදුවෙමින් පවතින දේශපාලන වෙනස්කම් තේරුම්ගත නොහැක්කේ ඔවුන්ද බටහිරුන්ගේ ඉගැන්වීමට අනුව යමින් ජාතිකවාදීන් විසින් ලෝක ආධිපත්‍යයට එල්ල කරමින් සිටින තර්ජනය තේරුම් නොගන්නා බැවිනි.

කෙසේ වෙතත් බලපෑම් කලද අතැම් විට ජය ගත්තද ලෝකයේ මහින්දලාට ලෝක ආධිපත්‍යයේ සුසමාදර්ශීය වෙනසක් කිරීමට නොහැකිවිය. එය කල හැකිව තිබුනේ බටහිර රටවල සාමාන්‍ය ජනයාටය. පසුගිය වසරේ බ්‍රිතාන්‍යය යුරෝපීය ආර්ථික හවුලෙන් ඉවත් වීමට තීරණය කිරීමෙනුත්, ඒ වසරේම ඇමෙරිකාවේ ට්‍රම්ප් ජනාධිපතිවරණය ජය ගැනීමෙනුත්, පෙන්නුම් කරන්නේ ලෝක ආධිපත්‍යයේ සුසමාදර්ශීය වෙනසක් සිදුවෙමින් පවතින බවය. මේ අතර ලබන මැයි මාසයේ ප්‍රංශයේ පවත්වන්නට යෙදෙන මැතිවරණයෙන් ලෙ පෙන් ගේ ප්‍රංශ ජාතිකත්ව පක්‍ෂය ජය ගනිතැයි විශ්වාස කෙරේ. මේ සියලු දේශපාලන වෙනස්කම් වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඉදිරියේදී නව දේශපාලන ලෝකයක් නිර්මාණය වෙනු ඇත.

එක් වැදගත් දෙයක් අපි තේරුම් ගත යුතුය. එනම් මහින්දවාදීන් ඇතුළු ලෝකයේ අනිකුත් ජාතිකවාදීන් මුහුණ දුන්නෙත් ඇමෙරිකාවේ ට්‍රම්ප්වාදීන් මුහුණ දුන්නෙත් පොදු සතුරෙකුට බවය.

මෙතෙක් පැවති ලෝක ආධිපත්‍යය පැනවූයේ ජාත්‍යන්තර සුපිරිව්‍යුහය විසිනි. සුපිරිව්‍යුහය යුදෙව් ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතිය පදනම්ව ඊට ඉහලින් පවතින ව්‍යුහයකි. දැනුම එහි ප්‍රධාන අවියයි. බටහිර උගත්තු එහි ප්‍රධාන මඟ පෙන්වන්නෝය. සුපිරිව්‍යුහය බටහිර උගතුන්ට ආධිපත්‍යයක් අත්කර දීමටත් බටහිර උගත්තු සුපිරිව්‍යුහයට ආධිපත්‍යයක් අත්කර දීමටත් චක්‍රීය වශයෙන් ක්‍රියා කරයි. බටහිර ආණ්ඩු, ඊනියා බහු ජාතික සමාගම් සහ මුල්‍ය ආයතන, විශ්වවිද්‍යාල, තානාපති කාර්යාල, බටහිර ජන මාධ්‍ය, ඔත්තු සේවා, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය, ලෝක බැංකුව ආදීන් ජාත්‍යන්තර සුපිරිව්‍යුහයේ ඒජන්තයෝය. සුපිරිව්‍යුහය ක්‍රියාත්මක වන්නේ මේ ඒජන්තයින් හරහාය. ඉන් කියැවෙන්නේ මේ සියල්ල යම් කේන්ද්‍රයකින් මෙහෙයවෙන බව නොවේ. නමුත් ඒ සියල්ලටම පදනම යුදෙව් ක්‍රිස්තියානි දැනුමය. 

දහ අටවෙනි සියවස පමණ වෙනතෙක් විවිධ යුරෝපීය රටවල් අතර බෙදී තිබුන ලෝක ආධිපත්‍ය, ජාත්‍යන්තර සුපිරිව්‍යුහයට මාරු චෙන්නේ දහනව වන සියවස මුල් භාගයේ පමණය. සුපිරිව්‍යුහය විසින් සංස්කෘතික දේශපාලනික සහ ආර්ථික ආධිපත්‍ය උදෙසා, විශේෂයෙන්ම බහු ජාතික සමාගම් වල ලාභය උදෙසා, ඊනියා තුන්වෙනි ලෝකයේ රටවල් ආක්‍රමණය කෙරිනි, එහි රාජ්‍යයන් බිඳ දැමිනි, ආර්ථික සම්බාධක පැනවිනි, ත්‍රස්තවාදීන් නඩත්තු කෙරිනි. ඒ සඳහා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, ගෝලීය ආර්ථිකය, මානුශීය අයිතිවාසිකම්, සම ලිංගික අයිතිවාසිකම්, පරිසර සංරක්‍ෂණය, තිරසර සංවර්ධනය වැනි සංකල්ප සුපිරිව්‍යුහය විසින් යොදා ගැනිනි. සුපිරිව්‍යුහයේ ආධිපත්‍යය මුලින් බටහිර සමාජයේ ඇඟට නොදැනුනද මේ සංකල්ප මතම පදනම්ව ක්‍රමයෙන් තමන්ගේම ආර්ථික දේශපාලන සහ සංස්කෘතික සුරක්‍ෂිත බවට තර්ජන එල්ල වෙනවිට විශේෂයෙන්ම බටහිර නූගත් ජනතාවගේ ඇඟට දැනෙන්නට විනි. සුපිරිව්‍යුහයට එරෙහිව බටහිර රටවල ජාතිකත්ව රැල්ල ගොඩනැඟෙන්නේ ඒ නිසාය.

දළ වශයෙන් සැලකුවහොත් බටහිර උගත්තු සුපිරිව්‍යුහයට පක්‍ෂ වන අතර නූගත්තු ඊට විරුද්ධ වෙති. මහින්දවාදීන් සහ ට්‍රම්ප්වාදීන් ගේ ජාතිකත්ව අතර සමානකමක් නැතත් ඔවුහු සුපිරිව්‍යුහයට විරුද්ධය. පොදුවේ මේ දෙපිරිසටම අයත්වන්නේ බටහිර දැනුමෙහි නූගත්තුය. මෙහිදී මාකස්වාදීන්, ලිබරල්වාදීන්, පශ්වාත් නූතනවාදීන් ආදී උගතුන්ගේ කල්ලි සියල්ලම වැටෙන්නේ සුපිරිව්‍යුහයට පක්‍ෂ ඝනයටය. මොවුහු මතවාදීව යුදෙව් ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියේ දැනුම මත පදනම් වෙති. ඔවුන් කෙතරම් සුපිරිව්‍යුහයට එරෙහිවන්නට තැත් කලද සුපිරිව්‍යුහය නොමැතිව ඔවුන්ට පැවැත්මක් නැත. සුපිරිව්‍යුහයට සැබෑ බලපෑමක් කල හැක්කේ බටහිර දැනුම පදනම් කරගෙන නොව ඊට පිටින් සිටගෙනය.

උගතුන් මෙන්ම ලොව ප්‍රධාන මාධ්‍ය ජාලාද පෙනී සිටින්නේ සුපිරිව්‍යුහය වෙනුවෙනි. චැනල් ෆෝ නමින් ක්‍රියාත්මකවුනු බීබීසී ආයතනයේ නාලිකාව පච ප්‍රචාරය කරමින් මෙරට ජාතික ව්‍යාපාරයට තර්ජනය කල බව අපි දනිමු. මහින්ද රාජපක්‍ෂ සමය අවසාන කාලයේ බටහිර තානාපති කාර්යාල මඟින් මෙරට මාධ්‍යවේදීන්ට තොග ගණනින් තම රටවල ශිෂ්‍යත්ව ලබා දුන්නේ මාධ්‍යවේදයට ඇති ආදරයක් නිසා විය නොහැකිය. මෑත කාලයේ කිසිම ඇමෙරිකානු ජනාධිපතිවරයෙකුට නොතිබුනු තරම් විරෝධයක් ට්‍රම්ප්ට ඇමෙරිකාවේ ජනමාධ්‍ය වලින් එල්ල වීමද පෙන්නුම් කරන්නේ ජාතිකත්වය සහ ජාත්‍යන්තර සුපිරිව්‍යුහය අතර ගැටුමය.

අද ලෝකයේ සිදුවෙමින් පවතින දේශපාලන වෙනස්කම් හරහා අපි තේරුම් ගත යුතු කරුණු දෙකක් ඇත. එකක් නම් මහින්ද රාජපක්‍ෂ නායකත්වය දුන් මෙරට සිංහල බෞද්ධ ජාතික ව්‍යාපාරයත් ඇමෙරිකාවේ සහ යුරෝපයේ ඇතුළු ලොව නැගඑන අනිකුත් ජාතික ව්‍යාපාරත් අතර පොදු බවක් ඇති බවය. පොදුවේ ලොව සියලු ජාතික ව්‍යාපාර ජාත්‍යන්තර සුපිරිව්‍යුහයට එරෙහිය. අනිත් කරුණ බටහිර සාමාන්‍ය ජනයාගේ නැගිටීමත් සමඟ සුපිරිව්‍යුහය බිඳ වැටෙමින් පවතින බවත් එ හරහා පැවති ලෝක ආධිපත්‍ය සුසමාදර්ශීය ලෙස වෙනස් වන බවත්ය.

පැහැදිලිවම වත්මන් යහපාලන ආණ්ඩුවට ඉදිවෙන නව දේශපාලන ලෝකයට මුහුණ දීමට සාක්‍ෂරතාවක් නැත. යහපාලනය පත්වූයේම සුපිරිව්‍යුහයේත් ඉංදියාවෙත් පිහිටෙනි. මෙරට අගමැතිවරයා විවෘතවම සුපිරිව්‍යුහය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නෙකි. එමෙන්ම ඔහු සිංහල බෞද්ධ විරෝධියෙකි. ඔහු සහ ඔහුගේ රජය අද පත්ව සිටින්නේ ඇමෙරිකාවේ අන්කල් ටොම් නමින් හැඳින්වුනු ස්වාමියාගේ ගෙදර වැඩ කල වහලාට අත්වුනු ඉරණමටය. අන්කල් ටොම් ස්වාමියා වෙනුවෙන් පෙනී සිටි, ස්වාමියා නිසා උසස් බවක් ආටෝප කරගත් වහලෙකි. ඔහු ස්වාමියාගේ හයියෙන් ස්වාමියාගේ වත්තේ වැඩකල අනිකුත් වහලුන්ට පහර දුන්නේය. වත්තේ වහලුන් පැතුවේ ස්වාමියාගෙන් නිදහස් වෙන්නටය. අන්කල් ටොම් පැතුවේ ස්වාමියාගේ සරණය. නමුත් යම් දිනක සියලු වහලුන් නිදහස් කෙරෙයි. ස්වාමියා නැති නිදහස් ලෝකයේ අන්කල් ටොම්ට පැවැත්මක් නැත ඔහුට අනිත් වහලුන්ගෙන් සමාවක්ද නැත. සුපිරිව්‍යුහය බිඳ වැටීම හමුවේ ඊට කඩේ ගිය යහපලාන ආණ්ඩුවද අද වැටී සිටින්නේ අන්කල් ටොම්ගේ තත්වයටය. 

ඉංදියාවටද නව දේශපාලන ලෝකයට හැඩ ගැසෙන්නට පහසු නැත. මෝදිද සුපිරිව්‍යුහය මත යැපුනෙකි. ඉංදියාවට ජාතිකත්ව මඟක් ගැනීමටද උද්යෝගයක් නැත. හිංදුත්වය ඉංදියාවේ විවිධ ජන වර්ග එක් කිරීමට තරම් බල සම්පන්න නැත. දකුණේ හිංදුන් උතුරේ හිංදුන්ගෙන් වෙන් කරන්නේම හිංදු ආගමය. ඒ නිසා ඉංදියාවේ ජනයා ජනවාර්ගිකව ප්‍රාදේශීය වශයෙන් සමූහගතවීමට ඇති ප්‍රවණතාව ජාතික වශයෙන් එක්වීමට ඇති ප්‍රවණතාවට වඩා වැඩිය. ඒ අතර ට්‍රම්ප්ගේ ඇමෙරිකාව හිලරිගේ ඇමෙරිකාව තරම් ඉංදියාව වෙනුවෙන් පෙනී නොසිටිනු ඇත. මේ හේතු නිසා ඉංදියාවද වත්මන් ලෝක දේශපාලන වෙනස්වීම් හමුවේ තමන් ගන්නා මඟ ගැන තවමත් එතරම් විශ්වාසයකින් පසුවෙතැයි සිතිය නොහැකිය. 


ලංකාවට ඉංදියාවේත් සුපිරිව්‍යුහයේත් යදම් වලින් ගැලවීමට හොඳම අවස්ථාව මෙයය. නමුත් මංගල සමරවීරත් රනිල් වික්‍රමසිංහත් සමඟ එය කල නොහැකිය.

Wednesday, February 15, 2017

රනිල් ඇන්ඳීම

රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාට ඔස්ටේ‍ර්ලියාවේ විශ්වවිිද්‍යාලයකින් ගෞරව ආචාර්ය උපාධියක් පිරිනැමෙන්නේ ඒ මහතා ලංකාවට අත්කර දුන්නා යැයි කියන දේවල් පදනම් කරගෙනය. ඒ අතරින් වැදගත් එකක් ලෙස මේ විශ්වවිද්‍යාලය දකින්නේ වික්‍රමසිංහ මහතා විසින් කාලයක් තිස්සේ මෙරට ඇදුනු ප්‍රචන්ඩ ගැටුමකින් රට ගලවාගෙන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මගට ගැනීමය ("transitioning Sri Lanka from a country traumatised by protracted, violent conflict toward a stable democracy").

අපි නම් අත්දැකීමෙන් දන්නේ මහින්ද රාජපක්‍ෂ රජය විසින් 2009 දෙමළ ජාතිවාදී ත්‍රස්තවාදය පරාජය කර රට නිදහස් කල බවය. නමුත් මේ ඔස්ටේ‍ර්ලියානු විශ්වවිද්‍යාලයට අනුව රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා බලයට පත්වෙන තුරු, එනම් 2015 තෙක්, මෙරට ගැටුමක් තිබී ඇත. 2009 න් පසු ප්‍රභාකරන් ජීවතුන් අතර නොසිටි බැවින් ඔවුන් පවසනවා ඇත්තේ මෙතෙක් කල් පොදුවේ සිංහලුන් සහ දෙමළුන් අතර ගැටුමක් තිබුනු බව විය හැකිය. ඔවුන්ට අනුව රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා නිරාකරණය කර ඇත්තේ හෝ නිරාකරණය කරමින් සිටින්නේ මේ ගැටුමය. 

මොවුන් මේ ඒත්තු ගන්වන්නට උත්සාහ කරන්නේ මහින්ද රාජපක්‍ෂ රජය විසින් කොටි ත්‍රස්තවාදය පරාජය කිරීම කිසි ප්‍රශ්ණයකට පිළිතුරක් නොවුනු බවය. එපමණක් නොවේ මහින්ද රාජපක්‍ෂ රජය කිසියම් ගැටුමකට පාර්ශව කරුවෙක්ද හේතුවද වූ බවය. ඔවුන්ට අනුව දැන් ඒ ඊනියා ගැටුම විසඳන්නේ රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාය. 

මේ කථාව මේ ඕස්ටේ‍ර්ලියානු විශ්වවිද්‍යාලය පමණක් නොවේ සමහර බටහිර ආණ්ඩුවලටත් දෙමළ ජාතිවාදීන්ටත් මෙරට වාමාංසිකයින්ටත් දේශපලනිකව නන්නත්තාරවූ සුළුතර පක්‍ෂ වලටත් අවශ්‍ය කරන කථාවය. බොහෝ විට මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාට කවුරුන් හෝ කියන කථාවද මෙය විය හැකිය. පොදුවේ සුපිරිව්‍යුහය අප වෙනුවෙන් ගොතන කථාව මෙයය. 

නමුත් මේ කථාව බොරුවක් බව අපි දනිමු. 2009 යේ මැයි මස 19 දා සිට අපි මේ රටේ කලින් නොතිබි නිදහසක් බුක්ති විඳින්නෙමු. එය නිදහසක් ලෙස අපට දැනෙන්නේ කොළඹ නගරයේ බෝම්බ පිපිරීම නැවතීම නිසා පමණක් නොව මෙහි අණසක පැතිරවූ මේ භුමියෙන් පිටැති බලවේගද එදා නවතනු ලැබූ නිසාවෙනි. අපි නිදහසක් ලැබූ බව අපි ප්‍රත්‍යක්‍ෂයෙන්ම දන්නෙමු. 2009 යේ මැයි මස 19 දායින් පසු වික්‍රමසිංහ මහතාට විසඳන්නට ප්‍රශ්ණයක් ඉතිරිව තිබුනේ නැත. දැන් මේ උත්සාහ කරන්නේ ප්‍රශ්ණයක් විසඳීමට නොව අප ලැබු නිදහස කණපිට පෙරලීමටය. නමුත් කණපිට පෙරලීමට අද ප්‍රභාකරන් මහතා නැත. ඉන්නේ වික්‍රමසිංහ මහතාය. වික්‍රමසිංහ මහතාට ප්‍රභාකරන් මහතා කල දේ කල නොහැකිය. වික්‍රමසිංහ මහතාට කල හැක්කේ ප්‍රශ්ණය නොවිසිඳුනා යැයි කියා එය විසඳන නියායෙන් සිංහලුන් ලත් නිදහස කණපිට පෙරලීමටය. 

සුපිරිව්‍යුහය රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාට ගෞරව ආචාර්ය උපාධියක් දීම මඟින් ස්ථාපිත කරන්නට උත්සාහ දරන්නේ මහින්ද රාජපක්‍ෂ මෙරට කිසි ප්‍රශ්ණයක් නොවිසඳූ බවය. ඊට අනුව එය විසඳන්නේ රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාය. විසඳුම නව ව්‍යවස්ථාවය. නමුත් මේ වනවිට රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා ගැන මෙරටේත් සුපිරිව්‍යුහය ගැන ලොවෙත් ඇත්තේ අඩු තක්සේරුවකි. සුපිරිව්‍යුහයට වික්‍රමසිංහ මහතාවත් වික්‍රමසිංහ මහතාට සුපිරිව්‍යුහයත් අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් ඇන්ඳීමට හැකිවුනත්
මේ දෙදෙනාටම මෙරට සාමාන්‍ය ජනයා  තවදුරටත් ඇන්ඳිය නොහැකිය.

Wednesday, February 8, 2017

ශ්‍රී ලංකාව දුර්වල රාජ්‍යයක් බවට පත් කෙරීම

මෑත කාලෙදී සංවිධානාත්මකව සිදුකෙරුනු විශාලතම දේශපාලන වෙනස මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා බලයෙන් පහ කිරීමයි. ඒ සඳහා යොදා ගැනුනු ගිහි පැවිදි දේශපාලන ක්‍රියාකාරීන්ට තනි තනිව හෝ එක්ව හෝ එවැනි වෙනසක් තබා ඊට ලඟින් යන දේශපාලන විපර්යාසයක්වත් කර ගැනීමට ශක්තියක් තිබුනේ නැත. අදටත් මේ අයට පවතින ආණ්ඩුවේ සහය සඳහා හෝ ආණ්ඩුවේ ගමන වෙනස් කිරීම සඳහා හෝ තනිව හෝ එක්ව කල හැකි දෙයක් නැති බව පැහැදිලියි. එසේනම් මේ දේශපාලන ක්‍රියාකාරීන් හරහා මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා ඉවත් කෙරුනේ කෙසේද? පැහැදිලිවම ඔවුන්ට වඩා ඉහලින් තිබි දේශපාලන බලවේග මඟින් මේ ක්‍ර්‍රියාකාරීන්ව සමස්ථයක් ලෙස මෙහෙයවුනු නිසාවෙනි. අදත් අවශ්‍ය විටෙක මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා ඉවත් කෙරුනු බලවේග වලට එලෙසම ක්‍රියාකාරී විය හැකිය.

එසේනම් අපි ඇසිය යුතු වැදගත් ප්‍රශ්ණය මේ බලවේග වලට මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා බලයෙන් ඉවත් කිරීමට උවමණ් වූයේ ඇයි කියාය. 

දූශණ වංචා නිසාද? ආර්ථිකය නිවැරදිව කළමණාකරණය නොකල නිසාද? අද බොහෝ දෙනාට අමතකමුත් මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා බලයෙන් පහ කල යුතුයැයි පැවසුනේ මේ හේතු නිසාය. නමුත් මේ හේතු ඇත්ත හේතු විය නොහැකි බව දැන්වත් පෙනී යායුතුය. ඒ යහපාලන රජයද දූශණ වංචා සිදුකරන නිසාවත් ආර්ථිකය නිවැරදිව කළමණාකරණය නොකරන නිසාවත් පමණක් නොවේ. රාජපක්‍ෂ සහ රනිල්-මෛත්‍රී අතර මේ කරුණු සම්බන්ධයෙන් සංසන්ඳනය කිරීමට එකලද පදනමක් නොතිබුනු නිසාය. වෙනත් ආකාරයකට කියන්නේ නම් රනිල්-මෛත්‍රී රජයක් රාජපක්‍ෂ රජය තරම් දූශණ වංචා නොකරාවි යැයි හෝ ආර්ථිකය වැරදිව කළමණාකරණය නොකරාවි යැයි හෝ පුරෝකථනය කිරීමට පදනමක් මීට වසර දෙකකට ඉහතදීවත් නොතිබිනි. එබැවින් දූශණ වංචා සහ ආර්ථිකය එකල මවා පාන ලද බොරු හේතුය. 

ඇත්තටම මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා පහ කෙරුනේ මේ කිසි හේතුවකටවත් නොව ශ්‍රී ලංකාවේ රාජ්‍යය බලය දුර්වල කර දැමීම සඳහා ඉඩ ලබා ගැනීමටය.
හපාලන රජය හරහා එය ඉටු කෙරෙනු ඇත. රාජ්‍යය බලය දුර්වල කෙරෙනු ඇත්තේ පාර්ලිමේන්තුවට ඇති බලය දියාරු කර පළාත් සභා බලවත් කිරීම මඟිනි. මේ රජය මඟින් නව ව්‍යවස්ථාවක් සම්පාදනය කෙරෙන්නේ ඒ සඳහාය. ඒ අනුව පළාත් සභාවලට නීති කෙටුම්පත් කිරීමට හැකියාව ලැබෙනු ඇත, පාරලිමේන්තුවට වග කියූ අග්‍රාණ්ඩුකාරයාගේ බලය බිඳ දැමෙනු ඇත, ඉඩම් හා පොලිස් බලතල ඊට හිමිවෙනු ඇත. මෙසේ දියාරු කෙරෙන පාර්ලිමේන්තුව සතු රාජ්‍ය බලය වර්ගවාදීව ක්‍රියාකරන උතුරු සහ නැඟෙනහිර පළාත් අතට පත්වෙනු ඇත. එවිට මෙරට රාජ්‍යයේ ඒකීය බව වර්ගවාදී දෙමළ සහ මුස්ලිම් දේශපාලකයින් මත රැඳෙනු ඇත. නමුත් ඔවුන්ටද සැබෑ බලයක් හිමි නොවෙනු ඇත. බලය බෙදීම හරහා සැබෑ බලය හිමිවෙනු ඇත්තේ සිංහලුන්ටවත් දෙමළුන්ටවත් මුසල්මානුවන්ටවත් නොව මේ සියල්ලන් සමඟ රාජ්‍ය බලය කේවල් කරන ඉංදියාවට හෝ බටහිර ආණ්ඩුවලට හෝ වෙනයම් විදේශ බලවේගකයටය. මොවුන් මේ රටේ දේශපාලකයින් එකිනෙකා අතර කොටවමින් සදාකාලික ලෙස මෙරට දුර්වල රාජ්‍යයක්ව පවත්වාගෙන යන්නට කටයුතු කරනු ඇත. එයින් මෙරට කිසිම ජන කොටසකට අත්වෙන සෙතක් නැත. මේ බල කෙළිය හරහා සිංහලුන්ට නම් රටක් නැතිවෙනු ඇත.

ඉහත සඳහන් දෑ හුදෙක් බිය වැද්දීමක් පමණක් යැයි යමෙක් සිතයි නම් ඔහු විසින් කල යුත්තේ ඉංදියාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව පිරික්සීම පමණය. යෝජිත යහපාලන ව්‍යවස්ථාවෙන් ලංකාණ්ඩුවට ලැබෙන බලයට වඩා අතිශයෙන් වැඩි බලයක් ඉංදියාවේ ව්‍යවස්ථාවෙන් එහි මධ්‍යම ආණ්ඩුව ලබා දී ඇත. ඉංදියාවේ ශක්තිමත් මධ්‍යම ආණ්ඩුවකුත් ලංකාවේ දුර්වල මධ්‍යම ආණ්ඩුවකුත් තිබීමට පදනමක් තිබේද? ඊට හේතුව පරිපාලන පහසුකමද? ප්‍රශ්ණය පරිපාලනය නම් ලංකාව මෙන් පනස් ගණයකටත් වඩා විශාල හැට ගුණයකට වඩා ජනගහණයක් සිටින ඉංදියාව නොවේද බලය වඩාත් විමධ්‍යගත කල යුත්තේ? ලංකාවේ බලය බෙදෙන්නේ වෙන කිසිවකටත් නොව රාජ්‍යය දුර්වල කිරීමටය. සංවිධානාත්මකව මෙරට සතුරන් විසින් මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා බලයෙන් පහ කෙරුනේ දුර්වල රාජ්‍යයක ව්‍යවස්ථාව සම්පාදනය කර ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය ගැති ආණ්ඩුවක් පත් කර ගැනීමටය.

මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා ජනාධිපති ධූරයට පත්වූ තැන සිට මේ දක්වා මෙරට දේශපාලනයේ සිදුවෙන වැදගත් සිදුවීම් සලකා බැලුවොත් පෙනෙනු ඇත්තේ ඒ සියල්ලම කෙරුනේ මේ සිංහල විරෝධී ව්‍යවස්ථාව සම්පාදනය කිරීම උදෙසා බවය. ව්‍යවස්ථාවක් සම්මත කර ගැනීම සඳහා පාර්ලිමේන්තුව තුල ප්‍රධාන පක්‍ෂ දෙක එකමුතු කල යුතු විනි. කල් තියාම 19 ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් ඊනියා ජාතික රජයක් සඳහා නීති සකස් කෙරුනේ එබැවිනි. පොරොන්දු වුවත් ඡන්ද ක්‍රමය වෙනස් කිරීම සඳහා ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය නොකලේද නිදහස් පක්‍ෂය බහුතරය ආසන ප්‍රමාණයක් ලැබීම වැලකීම සඳහාය. ඊ ළඟට නිදහස් පක්‍ෂයේ නායකායා ලෙස ජනාධිපතිවරයා විසින් මැතිවරණය දූශණය කලේය. කෙරෙන චෝදනා  සත්‍ය නම් බැඳුම්කර වංචාව හරහා රනිල් වික්‍රමසිංහ සිය මැතිවරණ ව්‍යාපාරයට අරමුදල් ලබා ගත්තේය. මැතිවරණයෙන් පසු පරාජය කරන ලද මන්ත්‍රීවරුන් ජාතික ලැයිස්තුවෙන් පාර්ලිමේන්තුවට ගෙන ඊනියා ජාතික රජය පිහිටුවිනි. පාර්ලිමේන්තු විපක්‍ෂ නායකත්වය ආණ්ඩුවට විරුද්ධ සැබෑ විපක්‍ෂ මන්ත්‍රීවරුන්ගෙන් උදුරාගෙන පාර්ලිමේන්තුවේ ඔවුන්ට හිමිවිය යුතු වරප්‍රසාද කොල්ල කන ලදී. අවසානයේ පවතින ව්‍යවස්ථාවට පටහැණිව මුළු පාර්ලිමේන්තුවම ව්‍යවස්ථාදායක මංඩලයක් බවට පත් කර එහි මෙහෙයුම් කමිටුවේ සභාපතිවරයා වශයෙන් අගමැතිතුමා පත් කෙරිනි. රටේ අනිකුත් ප්‍රශ්ණ නොවිසඳෙද්දී ආර්ථිකය වලපල්ලට යද්දී මේ අසමත් ආණ්ඩුව ව්‍යවස්ථා ව්‍යාපෘතිය අධි වේගයෙන් ඉදිරියට ගෙන ගියේය. ඊට ජවයක් ලැබුනේ කෙසේද?

මහින්ද රාජපක්‍ෂ බලයෙන් පහ කෙරීමේ සිට මේතාක් මේ රජය නියැලී සිටින්නේ ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යය දුර්වල රාජ්‍යයක් බවට පත් කිරීමේ ව්‍යාපෘතියේය. ඒ සඳහා විදෙස් බලවේග වල අනුමැතිය සහ අනුග්‍රහය වත්මන් රජයට ලැබෙන බවට සාධාරනය සැකයක් ඇත. අද වන විට මේ ව්‍යාපෘතියේ අවසාන අදියරට පැමිණ ඇත. මේසා විශාල මෙහෙයුමක් කරගෙන ආ සංවිධානාත්මක බලවේගයක් විසින් සටන මේ මොහොතේ අත් හරී යැයි සිතිය නොහැකිය. නමුත් ඔවුන්ට බාධක ඇත. පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බලයක් ඔවුන්ට නැත. ජනමත විචාරණයකදීද ව්‍යවස්ථා ව්‍යාපෘතිය බොහෝවිට ජනතාව අතින් පරාජයට පත් වෙනු ඇත. මේ මොහොතේ රජය සහ රජය පවත්වාගෙන යන බලවේග සොයන්නේ වෙනත් උපක්‍රමයකින් සිංහල විරෝධී ව්‍යවස්ථාව රටේ නීතිය කරගැනීමටය. එය කුමක්දැයි අපි නොදනිමු. නමුත් ඒ සඳහා ඉඩක් රජයට ලබා නොදිය යුතුය.

යම් හෙයකින් රටේ කලබලකාරී තත්වයක් පැන නැගියහොත් එසේත් නැත්නම් ජනතාව සිවිල් නීතිය කඩ කරන තැනට පත්වුවහොත් ජනතාව සහ ජන මාධ්‍ය දැඩි ලෙස මර්ධනය කිරීමට රජය එය අස්වැසිල්ලක් කර ගනු නිසැකය. එපමණක් නොවේ රජයට සහය දෙන අදිසි බලවේග විසින් අරාජික තත්වය තවත් උත්සන්න කිරීමට කටයුතු කරනු ඇත. එතැන් සිට රජය කරන කියන දෑ පිළිබඳව ජනතාවට වග නොවෙනු ඇත. අසූවේ දශකයේ ජවිපෙ සහ රජය භීශණය පතුරවන අතරතුරේ ජනාධිපති ප්‍රේමදාස මහතා හිතේ හැටියට කොටි සමඟ ගිවිසුම් ගැසුවේය. ඒ පිළිබඳව විරෝධය දැක්වීමට සිංහලයින්ට අවකාශයක් නොලැබිනි. පසු කලෙක ප්‍රේමදාස මහතාගේ දේශපාලන පාවාදීම් (ඝාතනයවුනු හයසියයක් පමණ පොලිස් නිලධාරීන්ගේ ජීවිත නොවේ) ආපසු හැරවීමට හැකිවුවද වත්මන් රජය විසින් රටේ නීතිය වෙනස් කර බලය බෙදුවොත් එය ආපසු හරවුනු නොහැකිය. එබැවින් ජනතාව සහ ජනමාධ්‍ය මර්ධනය කරමින් එහි අවධානය වෙනතක තබා ගැනීමට අවස්ථාවක් රජයට ලබා නොදීම සාමාන්‍ය ජනතාවගේත් ආණ්ඩු විරෝධී දේශපාලන ක්‍රියාකාරීන්ගේත් වගකීමවේ. ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යය දුර්වල රාජ්‍යයක් බවට පත් කිරීමේ ව්‍යාපෘතිය පරදවමු.

Friday, February 3, 2017

හිතට ආඩම්බරද දැන්?




ආණ්ඩුව විසින් අද සමරන්නට යෙදෙන නිදහස වෙනුවෙන් අපි ලේ දන් දුන්නේ නැත. 1815 සහ 1848 නිදහස් සටන් වලින් පසු අපි නිදහස වෙනුවෙන් ලේ දන් දුන්නේ 2009දීය. අද සමරන නිදහස ඉංග්‍රීසීන් විසින් අපටට දන් දුන්නකි. අඩු තරමින් 1948 පෙබරවාරි හතර වෙනිදායින් පසුව ඉංග්‍රීසීන්ගේ රජා අපේ රජා නොවේ යැයි කීමටවත් අපට නිදහසක් නොතිබිනි. ඒ නිදහසද ලැබුනේ සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මැතිනියගේ රජයෙන් නව ව්‍යවස්ථාවක් සම්පාදනය කර සම්මත කර ගත් 1972 මැයි මස 22 දාය. ඒ ජනරජ දිනයයි. අඩුතරමින් මැයි මාසේ අපි නිදහස සමරන්නේ නම් එය අර්ථවත් විය හැකිය. නිදහස ගැන හරි හැටි අවබෝධයක් නැතිව නිදහස ගැන හැඟීමක් ඇතිවිය හැකිද?

ගැමුණු කුමරුට නම් රටේ නිදහස හැඟීමක් තිබිනි. රටේ නිදහස නැතිවීම ඔහුට දැනුනේ උතුරින් සොලීන්ටත් දකුණින් ගොළු මුහුදටත් සිරවී සිටීමක් ලෙසිනි. පසු කළෙක රාජත්වයට පැමිණ එළාර සමඟ යුධවැදී රට නිදහස් කර ගත්තේ ඒ හැඟීම් ක්‍රියාවට නගමිනි. ගැමුණු කුමරුට එසේ හැඟුනද, රටේ නිදහස මෙකල අපේ සිත්වලට එතරම් වද දෙන කාරණයක් නොවේ.

නමුත් ඉඳ හිට අපි නිදහසක් ගැන කථා කරන්නෙමු. වරෙක ඒ නිදහස් අධ්‍යාපනයක් පිළිබඳවය. එහි මතුපිටින් ඇති ප්‍රශ්ණය මුදල් ගෙවා වෛද්‍ය අධ්‍යාපනයක් ලබා ගැනීමට අයිතියක් තිබිය යුතුද නැද්ද යන්නය. නමුත් එහි සැබෑ දැවෙන ප්‍රශ්ණය බටහිර දොස්තරවරයෙකු වීමට ඇති අයිතියක් පිළිබඳවය. තවත් විටෙක අපි ආර්ථික නිදහස ගැන වද වෙන්නෙමු. බඩු මිල සීග්‍රයෙන් වැඩිවෙමින් යයි, ඊට සමගාමීව වැටුප් වැඩි වෙන්නේ නැත, තව අතකින් රජයේ බදුය, ගොවි සහණාදාර කපා හැර ඇත, පහසුවෙන් බැංකුවකින් ණයක් ගත නොහැකිය, ගෙයක් දොරක් තනා ගැනීම, ඉඩමක් මිලදී ගැනීම සිතීමටවත් නොහැකිය. මේ ප්‍රශ්ණ හරහා පුද්ගලිකව අපේ ආර්ථික නිදහස නැතිවෙමින් පවතියි. ඒ බව අපට හොඳින් දැනේ. මේ රජය පෙරලිය යුතුයැයි සමහරු සිතන්නේ එබැවිනි. නමුත් එහිද අපි වද වෙන්නේ අපට නැතිවෙන පුද්ගලික නිදහසක් පිළිබඳවය.

පොදුවේ අද අපි නිදහස ගැන සිතන්නේ පුද්ගලික අයිතිවාසිකම් පදනම් කරගෙනය. අපට වැදගත් යැයි සිතෙන පුද්ගලික අයිතිවාසිකම් අපට හිමි වෙනතාක් කල් හෝ හිමි පමණින් ජීවත්වීමට හැඩ ගැසිය හැකි තාක් කල් අපි සෑහීමකට පත්වෙන්නෙමු. එසේ නොවෙනවිට අපි ඒ පිළිබඳව වද වෙන්නෙමු. උද්ඝෝෂණය කරන්නෙමු. අවාසනාවකට පුද්ගලයින්ට නිදහසක් තිබූ පමණින් සමූහයේ නිදහස ආරක්‍ෂා වන්නේ නැත. එහෙත් සමුූහයක් ගැන සිතීමට අපට ඉස්පාසුවක් නැත. මින් කියවෙන්නේ අපට සාමූහිකත්වයක් පිළිබඳ හැඟීමක් නැති ආත්මාර්ථකාමීන් පිරිසක් බව නොවේ. ජාතියක් පිළිබඳ හැඟීමක් තවමත් අප තුල ඇත. නමුත් ජාතියේ නිදහස පිළිබඳව අපට තැකීමක් නැත.

එක අතකින් ඊට දොස් නැගිය නොහැකිය. රටේ නිදහස පුද්ගලික නිදහස තරම් ඇඟට දැනෙන්නේ නැති බව ඇත්තය. කොටි ත්‍රස්තවාදය රටේ නිදහස පිළිබඳ ප්‍රශ්ණයක් බව අපට ඇඟට දැනෙන්නට කෙතරම් කල් ගියාද? භුටානයේ අගනුවරින් පටන්ගෙන කීවරක් අපි කොටි ත්‍රස්තවාදීන් සමඟ සාමය වෙනුවෙන් සාකච්ඡා පැවැත්වුවාද? සාම ගිවිසුම් ගැසුවාද? නමුත් දෙමළ ජාතිවාදීන් සමඟ සාකච්ඡා කිරීමම අපේ නිදහස නැතිකර ගැනීමක් බව අපට අවබෝධ වුනේ නැත. ඉංදියාවේ බලපෑම මත ජේ ආර් ජයවර්ධන විසින් වාර්ගික පදනම මත බලය බෙදීම සඳහා 13 වෙනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ගෙන එන විටද එමඟින් අපේ නිදහස නැතිවෙන බව අපට අවබෝධ වුනේ නැත. ඒ අනවබෝධයට තවත් හේතු තිබිනි. එකල අපේ රාජ්‍ය නායකයින්ද, උගතුන්ද, බටහිර රාජ්‍යවල මූල්‍යාධාර ලබා ගනිමින් මෙහි ක්‍රියාකාරී වුනු සංවිධානද අපට ඒත්තු ගැන්වූයේ සිංහලුන් විසින් දෙමළ ජනයාට වරදක් කර ඇති බවය. එබස් ඇසූ අපි දෙමළ ජාතිවාදීන්ට යමක් දිය යුතුය යන මතයේ සිටියෙමු. අදටත් සමහරු ඒ මතයේ සිටිති. නමුත් ඒ පදනමින් කටයුතු කල ආර් ප්‍රේමදාසටවත්, චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගටවත් රනිල් වික්‍රමසිංහටවත් දෙමළ ප්‍රශ්ණයට දේශපාලන විසඳුමක් දිය නොහැකිවිය. අදටත් කුමාරතුංග මහත්මිය හා වික්‍රමසිංහ මහතා බලෙන් ක්‍රියාත්මක කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ එකල අසමත් වුනු විසඳුමමය.

ප්‍රශ්ණයට දේශපාලන විසඳුමක් ලැබුනේ දෙමළ ජාතිවාදය නිසා නිදහස අහිමි වෙන බව අපේ ඇඟට දැනුන විටය. 2009 වන විට සිංහලුන්ට තමන්ගේ පුද්ගලික නිදහස පිළිබඳ ප්‍රශ්ණ වලට ඉහලින් ජාතියේ නිදහස පිළිබඳ ප්‍රශ්ණය මතුවී තිබිනි. එකලද අපට ආර්ථික අපහසුකම් නොතිබුනා නොවේ නමුත් අපි ජාතියේ ප්‍රශ්ණ පුද්ගලික ප්‍රශ්ණ වලට ඉහලින් තැබුවෙමු. ඒ අනුව අප ලබා දුන් දේශපාලන විසඳුම කොටි විනාශ කර දැමීම විය. කොටි සටන හුදෙක් ත්‍රස්තවාදය මර්ධනය කිරීම සඳහාවූ මෙහෙයුමක් නොවිනි. එය දෙමළ ජාතිවාදයටත් ඊට අනුග්‍රහය දුන් බටහිර රාජ්‍යයන්ටත් එරෙහිව කෙරුනු නිදහස් සටනක් විය. සිංහලුන්ට තම නිදහස නැතිවෙන බව ඇඟට දැනී ඒ පිළිබඳව ක්‍රියාත්මක වනවිට ඉංග්‍රීසීන්ගේ අනුග්‍රහයෙන් ඇරඹි දෙමළ ජාතිවාදයට වසර එකසිය පනහකටත් වඩා ගෙවී ගොස් තිබිනි, ප්‍රභාකරන් නායකත්වය දුන් ත්‍රස්තවාදයට වසර තිහක් ගතවී තිබිණි. ඒ රටේ නිදහස නැතිවීම ඇඟට දැනෙන තෙක් සිටීමේ ප්‍රතිඵලයයි.

නමුත් මේ වෙනවිට 2009 දී අප ලබා ගත් නිදහස පාවා දෙමින් තිබේ. පොදුවේ සිංහලුන්ගේ ඇඟට තවමත් ඒ බව දැනෙන්නේ නැත. "සමහර විට දිනූ දේ රැක ගනිමු" යන ප්‍රෝඩාකාරී ප්‍රචාරක දැන්වීම තවමත් ඔවුන්ගේ මනසේ රැව් දෙනවා විය හැකිය. නැත්නම් ආර්ථික ප්‍රශ්ණ අපට ඊට වඩා ඇඟට දැනෙනවා විය හැකිය. බඩ ගැන සිතා පත්කර ගත් ආණ්ඩුව විසින් රට පාවා දෙද්දී බඩ ගැන සිතමින් රටේ නිදහස ගැන නොතකා සිටීමට සිදුවීම සරදමකි. කෙසේ නමුත් අපි ඉතිහාසයෙන් පාඩමක් ඉගෙන ගන්නවා නම් ඒ රටේ නිදහස පිළිබඳව කනස්සලුවීමට නිදහස නැතිවෙන තෙක් නොසිටිය යුතු බවය.

මේ රජය පත්වූ විගසම බටහිර රාජ්‍යයන්ගේ අනුදැනුම මත ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය විසින් ලංකාවට එරෙහිව මානව හිමිකම් කොමිසමට ගෙන ආ යෝජනාවට සම අනුග්‍රාහකත්වය දැක්වීය. ඊට පෙර රජය විසින් වසරක් පාසා මෙවැනි යෝජනා පරාජය කිරීමට දැඩි උත්සාහයක් ගෙන තිබියදී තමන්ටම එරෙහිව කොටි ත්‍රස්තවාදීන්ට ආධාර කල සතුරන් සමඟ පෙළ ගැසීම කෙතරම් දීන කමක්ද? විවිධ පඬි වදන් වලින් සැඟවුනද මේ යෝජනාවල අරමුණ මහින්ද රාජපක්‍ෂ ඇතුළු රණ විරුවන් ඊනියා ජාත්‍යන්තර යුධ අධිකරණයකට කැඳවා දඬුවම් පැමිණවීම විය.

1999 මෙලෙසම මානව හිමිකම් චෝදනා මුවාවෙන් මිලසොවික්ගේ යුගෝස්ලාවියාවට එරෙහිව බටහිර රාජ්‍යයන්ගේ අනුග්‍රහයෙන් පවතින නේටෝ සංවිධානය යුධ වැදිනි. එහි අරමුණ වූයේ මිලසොවික් බලයෙන් පහ කිරීමය. චීනයත් රුසියාවත් ඊට විරුද්වූ බැවින් මේ ප්‍රහාරයට එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්‍ෂක සමුළුවේ අනුමැතිය නොතිබිනි. කෙසේ නමුත් නේටෝ ප්‍රහාරයෙන් මිලසොවික්ගේ රජය බිඳ වැටුනු අතර ඉන් පසු නේටෝ අනුග්‍රහයෙන් බලයට පත් කෙරුනු රජය විසින් මිලසොවික්ට එරෙහිව මෙවැනිම ඊනියා ජාත්‍යන්තර යුධ අධිකරණයක් හමුවේ නඩු පවරා ඔහු සිරගත කෙරිනි. වසර ගණනාවක් සිරගතව ජීවත්වුනු මිලසොවික් සිරේදී මිය ගිය නමුත් ඉන් වසරකට පසුව ඔහුට එරෙහි චෝදනාවල සත්‍යතාවක් නැති බව අධිකරණය විසින්ම පිළිගැනිනි. මේ රජය විසින් යෝජනා කරන යුධ අපරාධ අධිකරණයේ අරමුණද මහින්ද රාජපක්‍ෂ ඇතුළු රණ විරුවන්ට මේ ඉරණම අත්කර දීම නොවේ යැයි විශ්වාස කල හැකිද? එසේ නම් එය පාවා දීමක් නොවේද?

වත්මන් රජය පත්වූ වහාම ඇරඹී අනිත් ව්‍යාපෘතිය වූයේ නව ව්‍යවස්ථාවක් සම්පාදනය කිරීමය. ඒ සඳහා මුළු පාර්ලිමේන්තුවෙන්ම සමන්විත පූර්ණ කාරක සභා බලැති ව්‍යවස්ථා මංඩලයක් පත් කෙරිනි. නමුත් නව ව්‍යවස්ථාවක් සඳහා ඊට ජන වරමක් ලැබුනේ නැත. එපමණක් නොවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා මංඩලයක් පිළිබඳව පවත්නා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ කොතැනකවත් සඳහන් නොවේ. නීතිය වෙනස් කල යුතු වන්නේ පවත්නා නීතියට අනුව නොවේද? ව්‍යවස්ථා මංඩලය පාර්ලිමේන්තුව මඟ හැරයාම සඳහා යෙදුනු උපක්‍රමයක්ද?

නව ව්‍යවස්ථා යෝජනා වලට අනුව ආණ්ඩුකාරවරයාගේ විධායක බලය අහිමි කර ඇත, පළාත් සභාවලට පොළිස් සහ ඉඩම් බලය පවරා දී ඇත, සියලු ජාතික ප්‍රතිපත්ති නිර්ණය කිරීම සඳහා මාධ්‍යම ආණ්ඩුවට හිමි අයිතිය අහිමි කර ඇත. මෙය කුමණ නමකින් හැඳින්වුවද ඒකීය රජ්‍යයක ව්‍යවස්ථාවක් නොවේ. රටේ නීති නිර්මාණය කිරීමට බලයක් තිබිය යුත්තේ පාර්ලිමේන්තුවට පමණය. ඒ බලය විසිරවූ පමණින්ම තව දුරටත් ඒ රාජ්‍යය ඒකීය රාජ්‍යයක් ලෙස හැඳින්විය නොහැකිය. පැහැදිලිවම මේ රජයේ උත්සාහය මේ රට පාවාදීමය.

රණ විරුවන්ට දඬුවම් කිරීම, රටේ ඒකීය භාවය නැති කිරීම සඳහා නව ව්‍යවස්ථාවක් සම්පාදනය කිරීම, ඉංදියාවට පක්‍ෂපාතී වෙන අයුරින් වෙළඳ ගිවිසුම් ගැසීම ආදී මේ රජය විසින් ලහි ලහියේ ක්‍රියාත්මක කිරීමට යෙදුනු ව්‍යාපෘති වල අවසන් ප්‍රතිඵලය රටේ නිදහස පාවා දීමය. මේ වෙනස්කම් මෙරට සිදුකෙරෙන්නේ ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය, ඒංගලන්තය, ප්‍රංසය, චීනය සහ රුසියාව වැනි රටවල් ජාතිකත්වයට නැඹුරුවෙමින් තිබියදී බව අමතක කල නොහැක. ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් අද එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයෙන් ඉවත් වීමට කල්පණා කරමින් සිටියි. එසේ නම් රණ විරුවන් පාවාදීම සඳහා ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයත් සමඟ ගෙන ආ මානව හිමිකම් කොමිසම් යෝජනාවට තව දුරටත් බලයක් ඇත්ද? ඒ යෝජනා අනුව අප ක්‍රියාකල යුත්තේ කවුරුන් සනසන්නද? නුදුරු අනාගතයේදී බටහිර රාජ්‍යයන්හි ජාතිකත්ව රැල්ල, විශේෂයෙන්ම ට්‍රම්ප්ගේ ඇමෙරිකාව මෝදිගේ ඉංදියාවටද බලපෑම් ඇතිකරනු ඇත. එහිදී ඉංදියාවට නොවෙනස්ව සිටිය හැකිද? මේ රජය ඉංදීය සහ බටහිර බලවේග වලට යටත්ව අපේ නිදහස පාවා දෙමින් සිටින්නේ වත්මන් ගෝලීය දේශපාලන වටපිටාවටද පරස්පරවය. ඒ ගැන ආඩම්බර විය නොහැකිය.



Wednesday, February 1, 2017

අධ්‍යාපන කඩ

අපේ රටේ පෞද්ගලික අධ්‍යාපන ආයතන සියල්ලම අධ්‍යාපන කඩ. කඩ කියන්නේ තොග මිළට අරගෙන සිල්ලර මිළට බඩු විකුණන තැන්වලට. මිනිස්සු සල්ලි දීල බඩු අරගෙන ලාභය මුදලාලිට ගියහම කඩේට කියල වටිනාකමක් නැහැ. අපේ පෞද්ගලික අධ්‍යාපන ආයතනවලත් තත්චය එහෙමයි. පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාලද අන්තර්ජාතික පාසල්ද මේ සියල්ලටම වෙලඳ ගනුදෙනුවට එහා යන වටිනාකමක් ආයතනයට නැහැ.

විශේෂයෙන්ම විිශ්ව විද්‍යාලයකට වටිනාකමක් එන්ඩ ඒකෙ දැනුම නිර්මාණය කරන විශ්ෂ්ඨ ගුරු මඬුල්ලක් ඉන්ඩ ඕනෙ. ඊලඟට ඔවුන්ට නිදහසේ තම කාර්ය කරගෙන යන්ඩ මුල්‍යමය සම්පත් තියෙන්ඩ ඕනෙ. බටහිර රටවල උසස් යැයි සැලකෙන පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාලවල මේ දෙකම තියෙනවා. ඒවා පවත්වාගෙන යන්ඩ ඒ රටවල දානපතියෝ විශාල වශයෙන් මුදල් ආධාර කරනවා. සමහර අංශවල මහාචාර්ය පදවි වල වැටුප් ගෙවෙන්නෙ මේ මුදල් ආධාර වලින්. විශ්ව විද්‍යාලවල පර්යේශණ කරන්ඩ මෙලෙස ආධාර ලැබෙනවා. පුද්ගලිකව ලැබෙන මේ ආධාර නැතිව ශිෂ්‍යයන්ගෙන් අයකරන ගාස්තු වලින් පමණක් මේ විශ්ව විද්‍යාල ඒ ආකාරයට පවත්වාගෙන යන්ඩ බැහැ.

ඒ අතින් අපේ පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල රජයේ විශ්ව විද්‍යාලවලටත් වඩා දුප්පත්. අපේ රටේ දානපතියොත් දැන් නැහැ. හිටියත් ඉස්කෝල හදන්ඩ විශ්ව විද්‍යාල හදන්ඩ මිනිස්සු සල්ලි දෙන්නේ නෑ. සමහර ආදි ශිෂ්‍යයෝ ශිෂ්‍යාවියෝ ඉස්කෝලට උදව් කරනවා දරුවා දාගන්ඩ බලාගෙන. තවත් සමහරු නම් කරන්නේ පොඩි එකාගේ පංතියේ ටීචර්ට පගාවක් දෙන්ඩ උත්සාහ කරන එක. නමුත් අපි අධ්‍යාපන ආයතන නගා සිටුවීම බටහිරුන් හිතන ආකාරයේ සමාජීය යුතුකමක් හැටියට හිතන්නේ නෑ. පිරිවෙන් අධ්‍යාපනය අද තිබුනා නම් සමහරවිට අපි ඒවට මීට වඩා දන් දෙන්ඩ ඉඩ තිබුනා.

කොහාම හරි රටේ අධ්‍යාපනය (ඒක මොකක් වුනත්) දියුණු කරන එක ආණ්ඩුකට විතරක් කරන්ඩ බැහැ. පෞද්ගලික අධ්‍යාපන ආයතන තියෙන්ඩ ඕනෙ නමුත් එදා වේල හොයන කඩ නෙවෙයි සම්පත් ඇති ආයතන තියෙන්ඩ ඕනෙ.